โลกมหาเวทย์

    ตอนที่ 8 ไม่เจอกันนานนะ

            *พึ่บ*(ลงถึงพื้น)

            "นี้คุณเป็๞มนุษย์หรือเปล่า"

            ผมก็เป็๲มนุษย์เนี่ยแหละครับ คุณทหาร

            "หน้าตาไม่คุ้นเลย นักเรียนต่างชาติหรอ"

            เยสสส

            "อ้อ งั้นตามมาให้ปากคำหน่อยซิ"

            โอ้(สงสัยจะได้กลับช้าหน่อยหล่ะ)

            

            "คุณคือคนที่ปกป้องพวกเราไว้ ขอขอบคุณจากใจจริง"

            อ่า เ๹ื่๪๫นั้นช่างมันเถอะ ให้ผมกลับบ้านได้รึยัง

            "อ่าๆ ขอโทษที แต่ว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเราก็ไม่รู้จะรับมือยังไงดี"

            พวกคุณก็คงรู้ตัวกันดีอยู่แล้วว่า พวกคุณได้พลังมา พวกคุณก็ต้องใช้พลังนั้นให้เป็๞หน่ะ

            "อ่อ แต่พลังนี้พึ่งปรากฏณ์ มาได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง คุณทำได้ยังไงกัน"

            อ่อ ผมเป็๞พวกเรียนรู้ไวนะ^^ เอาล่ะ ผมขอตัวก่อนนะ

            "ขอบคุณมากๆครับ"

            ไม่คิดเลยว่าทหารจะก้มหัวให้ สงสัยว่าโลกที่อยู่ตอนนี้จะไม่ได้ตัดสินที่อาวุธอีกต่อไปแล้วสินะ คงจะตัดสินกันที่เวทย์มนตร์มากกว่า หน้าสนุกจัง หืมมม ถ้าเป็๞เ๯้าหมอนั้น จะพูดอย่างนี้รึเปล่านะ ฮ่าๆ รีบกลับดีกว่า


            *เช้าวันต่อมา*


            *หาววววว* 8 โมงแล้วหรอเนี่ยยย 

            "พี่คะ แล้วอย่างนี้พี่ยังต้องไปเรียนอยู่อีกไหม"

            อืม พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าพี่จะไม่อยู่ซักพักนึงหน่ะ

            "เอ๊ะ พี่จะไปไหนหรอคะ"

            ไปฝึกพลังนิดหน่อยหน่ะ ถ้ามีเ๹ื่๪๫เดือนร้อนก็รีบโทรหาพี่เลยนะ

            "ก็ได้ค่ะพี่ แต่ก่อนออกไป แม่ทำข้าวไว้แล้ว พี่ไปกินข้าวก่อนสิ"

            อืม(เราจะไปฝึกพลัง แต่โลกที่มีแต่เวทย์มนตร์จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้ เป็๞ห่วงแม่กับน้องจัง)

            "นี้เรย์ เดี่ยววันนี้พ่อ เขาจะกลับมาหล่ะ"

            หืม พ่อจะกลับมา อืม ก็ปกติหนิ โลกมันเปลี่ยนพ่อก็คงจะไม่ทำงาน ต้องกลับมาดูแลครอบครัวอยู่แล้ว

            "หึๆ ต่อให้พ่อไม่อยู่ลูกก็ดูแล แม่กับน้องอยู่แล้วหนิ"

            เอ่อคือว่าแม่ ผมจะไม่อยู่อีกซักพักนึงหน่ะครับ ผมจะไปฝึกเวทย์มนตร์ที่ยอดเขาหน่ะครับ

            "อ่าว มันอันตรายนะลูก"

            ไม่เป็๞ไรครับแม่ เดี่ยวผมจะติดต่อกลับมาหาทุก 1 อาทิตย์

            "อืมแต่ ลูกค่อยไปหลังพ่อมาดีมั้ย จะได้อยู่คุยกับพ่อเขาก่อน"

            (เราต้องรีบฝึกพลังซะด้วย เป็๞ห่วงครอบครัวก็เป็๞ห่วงอยู่เหมือนกัน เราต้องหาคนมาดูแลเผื่อที่ว่าพ่อของเรานั้นจะมีพลังที่ไม่แข็งแกร่งมาก)

            *กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง* หืม เบอร์นี้มันคุ้นๆ

            "ฮัลโล้วววว สบายดีมั้ยเรย์"

            หืมม นั้นไบท์หรอ

            "ใช่แล้ว ชั้นไบท์เอง ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ"

            นายกลับมาแล้วหรอ

            "จะว่างั้นก็ได้"

            ดีเลยชั้นมีเ๱ื่๵๹จะคุยด้วย

            "แหม่ใจร้อนจัง ตอนนี้ชั้นอยู่ที่สนามบิน คงอีกซักพักจะไปถึงหน่ะ"

            ช้าจริงๆ ได้เดี่ยวชั้นจะไปหา

            "หืม นายจะมายังไงนี้มันไกลนะ"

            เถอะน่า รออยู่นั้นแหละ

            "ก็ได้ แค่นี้นะ"

            เค

            "(หรือว่าจะได้พลังลมกันนะ ฮ่าๆ จะบินมารึไง)"


            *20 นาทีต่อมา*


            ไง ไบท์

            "ไง นายบินมารึไง"

            หืมม นายรู้ได้ไงหน่ะ

            "เพราะชั้นก็บินได้"

            ห้ะ นายก็มีปีกหรอ

            "ฮ่าๆๆๆๆๆ จะบ้าหรอชั้นจะมีปีกได้ยังไง"

            หืมม

            "เอาเป็๲ว่ามาทางนี้เถอะ มันต้องเห็นด้วยตาแล้วนายจะรู้เอง"

            ได้