ตอน 20 แข็งข้อเพื่อนาง
"ในเมื่อเ้าเองก็ไม่ไว้หน้าคนของข้า แล้วข้าจะไว้หน้าเ้าไปทำไมกัน"อวี๋ชวี่เดินเข้าไป ถอดผ้าคลุมตัวโอบร่างเอ้อหลันไว้
"อวี๋ชวี่... นี่ท่านถึงขั้นมอบผ้าคลุมให้นาง ส่วนข้า!! มีใจรักใครท่านมาั้แ่เล็กจนโต อีกทั้งมีศักดิ์หมั้นหมายเตรียมเป็ชายาของท่าน ท่านยังไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวของข้าแม้แต่ปลายเล็บ แล้วนางเป็ใครกัน!!! " เถาเยา้าจะกระชากผ้าคลุมของอวี๋ชวี่ออกจากตัวนาง
"หยุดซะ ไม่ใช่ว่าเ้าเป็ชายาแต่เพียงผู้เดียว นางก็เป็ชายาของข้าเช่นกัน" อวี๋ชวี่กำข้อมือของเถาเยาแน่น เพราะเขาไม่้าให้เถาเยาเข้าใกล้เอ้อหลัน
"ข้าขอประกาศต่อหน้าพวกท่านให้ทราบกันถ้วนหน้า แม่นางผู้นี้ คือสตรีที่ข้าหมายปอง ต่อไปนี้นางจะต้องเตรียมแต่งเข้าวัง เป็ชายารองของข้า หากผู้ใดขัดข้องหมองใจ ก็จงก้าวเท้าออกมา" อวี๋ชวี่พูดด้วยน้ำเสียงขึงขังหนักแน่นจนไม่มีผู้ใดกล้าขัด
"ฝ่าา...อาชวี่ของเราช่างกล้าหาญจริงๆ " ฮองเฮากับฝ่าาทำได้เพียงนั่งมอง และอมยิ้มเบาๆ ชื่นชมในความเด็ดเดี่ยว กล้าคิดกล้าทำกล้าตัดสินใจของเขา
"ฝ่าา บุตรสาวของข้าถูกหักหน้าขนาดนี้ ท่านยังจะนั่งยิ้มหน้าระรื่นอยู่ได้อย่างไร อย่างนี้แล้วจะเรียกว่าผู้ทรงธรรมคงไม่เหมาะนัก" มหาเสนาบดีจิ๋นหลาง บิดาของเหอเถาเยา ผู้มีความสัมพันธ์อันดีกับฝ่าา (เหอจิ๋นหลาง สหายสนิทของฝ่าาในวัยเด็ก) ทนเห็นบุตรสาวโดนพูดจาสาดเสียใส่ให้ไร้เกียรตินานเสียจนทนฟังต่อไปอีกไม่ไหว
ไม่ว่าใครจะมองว่าผู้ใหญ่ยุ่งเื่ของเด็กก็ไม่หวั่น ลุกขึ้นต่อว่าไปถึงฝ่าา(สหายสนิท)อย่างโจ้งแจ้งต่อหน้าผู้อื่น
"จิ๋นหลาง... โอรสของข้านั้นหัวรั้นไปเสียหน่อย เ้าโปรดอย่าถือสาเอาความเลย นั่นมันก็เื่ของวัยหนุ่มสาว คนอายุมากอย่างเรามองข้ามบ้างก็ดี " ฝ่าากล่าวตอกหน้าจิ๋นหลางไปแบบนั้น ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจนัก
"ฝ่าา หากเห็นแก่ความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของข้าและท่าน จงรีบจัดงานอภิเษกให้บุตรของข้าแต่งเข้าเป็ชายาอย่างถูกต้องซะ ไม่เช่นนั้น นางคงต้องถูกกดข่มอยู่แบบนี้ตลอด ข้าทนไม่ไหวหรอกนะ " ครั้งนี้จิ๋นหลาง ดูเอาจริงเอาจังขึ้นมาเสียดื้อๆทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจเื่เล็กน้อยพวกนี้
"ดีนี่ท่านมหาเสนาบดี ผู้แต่งก็คือข้า... แต่คนที่ท่านจงใจต่อรองก็คือเสด็จพ่อ " อวี๋ชวี่กำลังจะกล่าวลามปามไปถึงผู้หลักผู้ใหญ่
เพื่อลดความบาดหมาง ไม่ให้งานเลี้ยงพังไปมากกว่านี้ ฝ่าาจึงรับปากจิ๋นหลาง เพราะ้าให้ไฟในใจของสหายสงบลง
"เสด็จพ่อ!!!! " ทว่าฝ่าากลับทำให้อวี๋ชวี่ไม่พอใจ
"อาชวี่ลูกข้า เ้าอย่าเป็คนไร้เหตุผลนักเลย เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ หากเ้ายอมแต่งกับเถาเยา ให้นางเป็ชายาเอก เพื่อแลกกับชีวิตของสตรีที่เ้าโปรดปราน ข้าจะยอมอภัยโทษให้ และให้นางแต่งเป็ชายารองตามที่เ้า้า"
"ในเมื่อเสด็จพ่อตรัสเช่นนั้น ไท่จื่อหุ่นเชิดอย่างข้าจะตัดสินอะไรได้ " อวี๋ชวี่ฮึดฮัดไม่พอใจ เพราะเขาไม่้าแต่งกับใครนอกจากหลีเอ้อหลันผู้เดียว
ในเมื่อบัญชาไม่อาจขัด อวี๋ชวี่จำใจยอมรับชะตา อย่างน้อยแล้วเขาก็สมใจได้แต่งนางเป็ชายารองเข้าวัง
อวี๋ชวี่โอบอุ้มเอ้อหลันหนีไปจากสถานที่แห่งนั้น พานางเข้าตำหนักไท่จื่อ สั่งห้ามมิให้ผู้ใดรบกวน
"อาชวี่ ขอบคุณเ้าที่ปกป้องข้าอีกครั้ง...แต่เ้าวางข้าลงได้แล้วล่ะ "
"เอ้อหลัน เ้ายังไม่ยกโทษให้ข้าอีกหรือ " อวี๋ชวี่ทำหน้าหงอยค่อยๆวางร่างนางลง
โจวเหวิน บุกตำหนักของอวี๋ชวี่เข้ามากลางดึก เพราะความเป็ห่วง
"ห่ะ พี่ใหญ่ ท่านมาได้อย่างไร ข้าสั่งห้ามมิให้ใครเข้ามารบกวน... พวกบ่าวไร้ประโยชน์" โจวเหวินเข้ามาขัดจังหวะหนุ่มสาว อวี๋ชวี่กำลังจะคุกเข่ากอดขาง้อเอ้อหลันอยู่แล้วเชียว
"ข้าก็จะมาดูให้เห็นกับตา มาถามไถ่ให้ได้ยินกับหู ว่าที่แท้ความสัมพันธ์ของพวกเ้ามันยังไงกันแน่"
"ทะท่านคือ... ข้าจำได้แล้วล่ะ ท่านเคยไปตามตัวอาชวี่ที่ตลาดริมป่าครั้งนั้น เราเคยพบกันแล้ว " เอ้อหลันครุ่นคิดอยู่ครู่เดียวก็นึกขึ้นได้
"โอ่ว ฉลาดปราดเปรื่องไม่เบานี่แม่นาง สตรีบ้านป่าเช่นเ้าแน่วแน่ไม่น้อย ถึงขั้นออกจากแดนกันดาร สร้างเื่ปั่นป่วนในวังหลวง มีอิทธิพล ทำให้อวี๋ชวี่เป็คนกล้าพูด กล้าแข็งข้อกับคนมากขึ้น "
"ดูท่าเ้าคงสำคัญกับเขาไม่น้อย" โจวเหวินพูดแซว ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าพวกเขารักใคร่กันมานานพอสมควร
"เอาน่าพี่ใหญ่ ไว้วันหลังข้าจะเล่าให้ท่านฟังหากมีโอกาส เอาเป็ว่านางเป็ผู้มีพระคุณของข้า หากไม่ได้นาง ข้าคงตายไปแล้ว" อวี๋ชวี่ดันพี่ใหญ่ออกจากตำหนัก แบบที่ทำสีหน้าเขินอาย ไม่ว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะผยองเดชขนาดไหน แต่เวลาอยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ เขาก็คือเด็กน้อยที่โจวเหวินแสนเอ็นดูผู้หนึ่ง
"หลับไปเสียแล้วหรือ เอ้อหลันจอมซนของข้า" อวี๋ชวี่เดินกลับมาอีกทีพบว่าหลีเอ้อหลันนอนหลับบนเตียงัหยก แขนขาชี้ไปคนละทิศคนละทางเต็มเตียง
*หลีเอ้อหลันจงใจแกล้งนอนหลับ เพราะยังไม่้าจะพูดคุยเสวนาหรือตอบคำถามอะไร*
"เอ้อหลัน เพื่อเ้าแล้ว ไม่ว่าต้องแข็งข้อกับผู้ใด หรือใช้อะไรแลกมา ข้าก็ยอมทั้งนั้น" อวี๋ชวี่นั่งยองๆข้างเตียง ลูบไรผมนางเบาๆ พร้อมโน้มตัวลงจูบหน้าผากของนางให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทว่าสิ่งที่เขาพูดทั้งหมด หารู้ไม่ว่าเอ้อหลันรับรู้ทุกถ้อยคำ ในใจของนางเริ่มจะโอนเอนหวั่นไหวอยู่บ้าง
แม้ปากจะบอกว่าปฏิญาณตนว่าเป็คนไร้ใจ ไม่ยกโทษให้อวี๋ชวี่อย่างไร แต่อวี๋ชวี่เป็รักแรกที่นางไม่อาจลืม สิ่งนี้คงเป็อะไรที่นางหลีกหนีไม่พ้น
เพื่อเก็บอาการเขินอายนี้ เอ้อหลันทำทีนอนพลิกตัว คว่ำหน้าไปทางอื่น เพื่อหลบสายตาของเขา
"เอาล่ะ เอ้อหลันยอดรัก ข้าไม่รบกวนเวลานอนแสนสุขของเ้าแล้ว เ้าหมูน้อยขี้เซา หลับพักผ่อนให้สบายเถอะ ตำหนักของข้าไม่มีผู้ใดทำอะไรเ้าได้ทั้งนั้น " อวี๋ชวี่กระซิบเบาๆข้างหูนาง ก่อนเดินจากไป
3 วันต่อมา ไวเหมือนโกหก
วังหลวงถูกตกแต่งไปด้วยผ้ายาวและโคมไฟสีแดงสด สำหรับพิธีอภิเษกของไท่จื่อ หลีเอ้อหลันเองถูกสาวใช้จับแต่งองค์ทรงเครื่องซะใหม่ กลายเป็สาวงาม...ที่ไม่ว่าใครได้พบเห็นก็ไม่อาจละสายตาได้
หนึ่งบุรุษ สองสตรี เข้าพิธีอภิเษกในวันเดียวกัน การทำอะไรที่เหิมเกริมไร้ธรรมเนียมแบบนี้ สร้างความไม่พอใจให้เหล่าขุนนางไม่น้อย
ทว่าอวี๋ชวี่เป็ถึงไท่จื่อ ข้าทาสขุนนางจะครหาอะไรได้ ก้มหน้าก้มตาจัดงาน โห่ร้องยินดีสรรเสริญตามธรรมเนียมไป
งานอภิเษก ของสองชายา ถือว่าราบรื่น ผ่านไปด้วยดี แขกในงานกินดื่มมอมเมา
ที่น่าแปลกไปกว่านั้น เรือนหอของชายาเอกกับชายารองกลับอยู่ไม่ห่างกันนัก แต่การจะไปเรือนหอของชายารองนั้นต้องผ่านหน้าตำหนักของเถาเยา
"เร็วเข้า... อวี๋ชวี่จะมาหาข้าแล้ว "เถาเยาเห็นสามีเดินมาแต่ไกล เนื้อตัวสั่นระริก ดีอกดีใจออกนอกหน้า ประหนึ่งว่ากรูจะได้เสียตัวสักที
แต่แล้ว นางก็ต้องหน้าแตกไม่เป็ท่า เมื่อสามีที่หมายปอง เดินผ่านตำหนักของตนหน้าตาเฉย มุ่งไปยังตำหนักชายารอง
"อร๊ายยยย!!! " เสียงกรี้ดลั่นตำหนักของนาง พร้อมกวาดมือทำลายข้าวของพังไม่เป็ท่า
"แค่นี้ก็ชัดเจนแล้ว ว่าเ้าเลือกนางไม่ใช่ข้า "
"ยอมให้ท่านแต่งชายารอง พร้อมกับวันที่แต่งข้าเข้าวัง ถือว่าข้าใจกว้างมากแล้ว ท่านยังรักมันมากกว่าข้าอีก !!" เถาเยาแค้นฝังหุ่น นางไม่ยอมรามือกับเอ้อหลันแน่
ณ ตำหนักเรือนหอของชายารอง
"ภรรยาที่ข้ารัก งานแต่งของเราแม้จะเกิดขึ้นช้าหน่อย แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ต่อไปเ้าจะพูดว่าข้าผิดต่อเ้าไม่ได้อีกแล้ว" อวี๋ชวี่ผู้เืร้อน ไม่เปิดโอกาสให้นางได้เอ่ยตอบ เข้าประชิดตัวจู่โจมทันที
"ปล่อยนะ " เอ้อหลันตั้งตัวไม่ทัน
"เอ้อหลัน ข้ากระหายเ้าเหลือเกิน อย่าทำเขินอายไปเลย ยังไงเ้าก็ต้องตกเป็ของข้าอยู่ดี" อวี๋ชวี่พูดด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย แบบที่เอ้อหลันไม่เคยเห็นเขาในเวอร์ชันนี้มาก่อน
แม้เอ้อหลันจะขัดขืนขนาดไหน แรงสตรีตัวน้อยก็ไม่อาจสู้แรงบุรุษได้
"ยอดรัก เ้าลืมไปแล้วหรือว่า เ้าไม่ใช่เอ้อหลันสตรีอ้วนดำอีกต่อไปแล้ว อย่าได้ออกแรงให้เหนื่อยเปล่า เป็ชายาของข้าแล้ว เื่พวกนี้ต้องเกิดขึ้นกับสตรีเป็ธรรมดา"
"เมียจ๋า มีบุตรให้ข้าสักสองสามคนเถอะ " อวี๋ชวี่อ้อนเมีย ใช้สายตาเว้าวอน ซักไซ้สุดใจ จนนางต้องเคลิ้มในเพลงสวาท
ค่ำคืนนี้จบลงที่ปลายเตียงใหญ่ด้วยการอุ่นเตียงที่แสนร้อนรัก น้ำรักสีขาวพุ่งฉีดใส่นางหลายหน อวี๋ชวี่ขโมยพรหมจรรย์ของนางได้สำเร็จ
ทว่าหลังจากได้ร่วมรัก โดนเข็มฉีดยาแท่งใหญ่ อังเอนกระทุ้งช่องว่างใต้หว่างขา ทำให้นางมิอาจลืมรักนี้ได้ลง
381
