ก๊อกก๊อก
“ครับ” ฉิงิขานรับเสียเคาะประตู
“คุณหนู คุณท่านให้ผมมารับครับ” ชายสูงวัยในชุดสูทเดินเข้ามา
“ลุงหลิวสวัสดีค่ะ นี่เกาฉิงิ เป็คนช่วยซือเย่ไว้ตอนจมน้ำ”ซือเย่แนะนำตัวฉิงิ
“สวัสดีครับ ต้องขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยคุณหนูซือเย่ไว้”ลุงหลิวหันไปยิ้มขอบคุณ
“ด้วยความยินดีครับ” เกาฉิงิตอบผู้สูงวัยนี่นับเป็ครั้งแรกที่ได้เจอคนในครอบครัวของซือเย่แม้จะไม่ใช่พ่อกับแม่แต่ฉิงิก็อดที่จะรู้สึกเกร็งไม่ได้
“ลุงให้คนไปจัดการค่าใช้จ่ายให้หมดแล้ว นี่ชุดของคุณหนู รีบเปลี่ยนเถอะครับคุณท่านทั้งสองรอแย่แล้ว”
ลุงหลิวยื่นถุงเสื้อผ้าให้ซือเย่ก่อนที่ฉิงิจะเข้าไปประคองร่างของซือเย่ลงจากเตียงแล้วไปส่งที่หน้าห้องน้ำ
“คุณดูสนิทกับคุณหนูซือเย่มากเลยนะครับ”ลุงหลิวพูดกับฉิงิระหว่างรอซือเย่เปลี่ยนชุด
“จริง ๆ แล้วผมกำลังจีบซือเย่อยู่ครับ ผมเป็รุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยของซือเย่ต้องขอโทษด้วยครับที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็ทางการ”ฉิงิตัดสินใจพูดเื่ความสัมพันธ์ไปโชคดีที่ตัวเองเป็รุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยเดียวกันจริงแม้ว่าความจริงในชีวิตที่แล้วเราจะได้คบหาดูใจกันหลังจากนี้เป็ปีก็เถอะ
“ถึงว่าล่ะ คุณกับคุณหนูซือเย่ถึงดูแปลก ๆ ผมเอาใจช่วยนะครับ”ลุงหลิวยิ้มอย่างยินดี ที่ซือเย่กำลังจะมีคนคอยดูแล และเชื่อเลยว่าคุณท่านทั้งสองก็ต้องยินดีกับเื่นี้แน่นอนตระกูลหลิวไม่เคยบังคับใครเื่การแต่งงาน การจะมีคู่ครองได้จะต้องเกิดจากคนสองคนไม่ว่าจะยากดีมีจน ตระกูลหลิวไม่เคยเกี่ยง
“ถ้ายังไงไปที่บ้านพร้อมกันเลยมั้ยครับ” ลุงหลิวลองถามถ้ากล้าไปก็จะดีเพราะเดี๋ยวคุณท่านทั้งสองต้องบินไปต่างประเทศอย่างน้อยพาว่าที่ลูกเขยไปแนะนำตัวไว้ จะได้ไม่เป็ห่วงมาก
“ดีเลยค่ะลุงหลิว ซือเย่กำลังจะบอกเลยว่าให้พี่ิไปด้วยกัน”ซือเย่เดินออกจากห้องน้ำมาพูดเสริมทันที
“จะดีเหรอซือเย่ พี่ว่าเรา..” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคซือเย่ก็เอ่ยขัดทันที
“ไปวันนี้เลยค่ะนี่ถ้าไม่ติดว่าพี่ต้องกลับไปจัดการงานที่บ้านน้องจะไม่ให้พี่ห่างน้องเลย”คำสรรพนามแทนตัวของซือเย่กับฉิงิทำเอาลุงหลิวยิ้มเอ็นดูกับความรักของหนุ่มสาวจนแอบคิดถึงภรรยาตน
“แต่คุณพ่อคุณแม่ของเราจะโอเคหรือเปล่า” ฉิงิยังคงกังวลแม้ว่าจะเคยแต่งงานกันมาแล้วแต่ครั้งนั้นก็ยังไม่เคยพบพ่อแม่ของซือเย่ตัวจริงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ไม่ต้องกังวลหรอกครับ เชื่อผม คุณท่านจะเอ็นดูคุณแน่นอน”ลุงหลิวพูดให้กำลังใจ แน่ล่ะทำให้บุตรสาวคนเดียวของตระกูลยิ้มร่าเริงและสดใสได้ขนาดนี้คนเป็พ่อเป็แม่ใครจะไม่ดีใจ
คฤหาสน์ตระกูลหลิว
ฉิงิได้แต่มองความยิ่งใหญ่ของตระกูลหลิวที่มีอาณาบริเวณบ้านกินพื้นทีู่เาเกือบทั้งลูกทั้งที่ขับรถออกจากเมืองมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแต่ฉิงิไม่เคยรู้เลยว่ามีที่แบบนี้ด้วย
“ตระกูลหลิวของเราสืบเชื้อสายจากขุนนางในอดีต รวมกับบรรพบุรุษรุ่นก่อน ๆขยันและชอบซื้อที่ดินบริเวณูเาเพราะชอบธรรมชาติทำให้คฤหาสน์เกือบทุกที่ของตระกูลจะอยู่บนูเาไม่ก็ติดริมแม่น้ำหรือทะเลครับ”ลุงหลิวอธิบายอย่างภูมิใจ
“แล้วแบบนี้พี่จะหาสินสอดให้เย่เอ๋อร์ได้ยังไงกัน” ฉิงิพูดเสียงแ่เงินสินสอดที่เคยได้จากตระกูลเกาก่อนตายในชีวิตก่อนก็แค่ 500,000 ดอลล่าร์เท่านั้นเองจำนวนเงินนี้แม้ว่าจะดูเยอะแต่การที่คนรักของตนเป็ถึงลูกสาวคนเดียวของตระกูลหลิวสายหลักนั้นเทียบกันแล้วแทบจะไม่มีค่ายิ่งตอกย้ำให้ฉิงิรู้สึกว่ากำลังรั้งความเจริญในชีวิตของซือเย่
“พี่ิ ห้ามคิดมากเด็ดขาดนะ ที่น้องยังอยู่ตรงนี้ยังไม่พออีกเหรอ”ซือเย่เห็นจึงกุมมือหนาของฉิงิแล้วพูดแฝงความนัย
ใช่ถ้าซือเย่มองเื่เงินทอง จะไม่แต่งกับเค้าั้แ่แรกถ้าซือเย่มองหาอำนาจบริวารคงไม่ยอมไปใช้ชีวิตในพื้นที่ห่างไกลด้วยกัน
“น้องรักพี่เหตุผลเดียวที่ไม่เคยพาพี่มาที่ตระกูลเพราะพ่อกับแม่ของน้องไม่ค่อยอยู่ในประเทศอีกอย่างพี่ก็เห็นแล้วว่าพ่อกับแม่ของน้องไม่เคยรังเกียจพี่”ซือเย่ปิดกระจกที่กั้นระหว่างคนขับกับห้องโดยสารซึ่งลุงหลิวที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับก็ถูกตัดขาดการสนทนาด้วย
“พี่แค่ กลัว เย่เอ๋อร์พี่ขอโทษ พี่สัญญาว่าพี่จะยืนให้ได้ด้วยตัวเองจะไม่มีวันกลับไปให้ตระกูลเกาหลอกใช้พี่อีก”ซือเย่ยิ้มกับท่าทางของฉิงิและเข้าใจความเ็ปที่โดนครอบครัวหรือพ่อแท้ ๆหลอกใช้
ทั้งคู่กอดกันจนกระทั่งรถได้ขับมาจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่
“ไปกันค่ะ น้องเชื่อว่าพ่อกับแม่จะชอบพี่เหมือนที่น้องชอบ”ซือเย่ให้กำลังใจก่อนจะออกจากรถ
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณหนู” เสียงเอ่ยทักทาย ได้ยินตลอดทางที่เดินผ่านการ์ดและคนงานซือเย่เองก็ยิ้มตอบทุกคน เธอเองก็ดีใจที่ได้กลับมาอีกครั้ง
ณห้องรับรองหลักของตระกูลหลิว
หลิวซูเหยียนและหลิวอี๋เหวินกำลังนั่งรออยู่บนโซฟา
“คุณพ่อ คุณแม่ ซือเย่คิดถึงจังเลยค่ะ”ทันทีที่เข้ามาซือเย่ก็ถลาเข้าไปกอดพ่อกับแม่ของตน
“โตขนาดนี้แล้วยังอ้อนพ่อกับแม่อยู่อีก ลูกคนนี้นี่ ไม่เกรงใจแขกบ้างเลย”หลิวซูเหยียนแสร้งดุแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ซือเย่หลุดจากอ้อมกอดจนหลิวอี๋เหวินผู้เป็ภรรยาต้องดึงลูกสาวออกมานั่งข้าง ๆ ตนแทน
“เอ่อ สวัสดีครับ ผมเกาฉิงิ” ฉิงิเอ่ยแนะนำตัวอย่างประหม่า
“สวัสดี เชิญนั่ง” ซูเหยียนเอ่ยเชิญแขกนั่งลง
“ขอบใจมากนะที่ช่วยซือเย่ไว้ ไม่งั้นเราสองคนก็คงไม่ได้เจอลูกอีก”อี๋เหวินบอกอย่างขอบคุณก่อนจะคว้ามือของซือเย่มากุมไว้
“ไม่เป็ไรเลยครับ ผมเต็มใจมาก” ฉิงิพูด
“แล้วจะแต่งกันเมื่อไหร่ล่ะ อยากจัดงานแต่งที่ไหนยังไง มีแพลนไว้หรือยัง”ซูเหยียนถามราวกับเป็ประโยคทั่วไปที่ถามว่ากินข้าวหรือยังทำเอาฉิงิที่กำลังยกน้ำชาดื่มแก้อาการเกร็งสำลัก
“แค่ก แค่ก เอ่อ คือว่าเื่นั้น เรายังคิดไม่ถึงครับ”ฉิงิสำลักก่อนจะรีบตอบคำถามพลางเหลือบไปมองซือเย่เป็ระยะแต่เ้าตัวยังคงกอดอี๋เหวินผู้เป็มารดาและไม่สนใจเื่ที่กำลังคุยกันแม้แต่น้อย
“ไม่ได้ ๆ ถ้าไม่แพลนอะไรไว้แล้วเกิดจะแต่งกันขึ้นมาจะเอาเวลาไหนไปทำใช่มั้ยคุณ” ซูเหยียนหันไปถามภรรยาซึ่งก็ได้รับคำตอบเป็การพยักหน้าให้
“แล้วเราน่ะ มาคบกับซือเย่ที่บ้านไม่ว่าอะไรใช่มั้ยเด็กคนนี้น่ะชอบหนีไปอยู่หอตัวคนเดียว อะไรทำเองได้ล่ะก็ลุยหมดนี่แม่ก็เป็ห่วงว่าคนเค้าจะเข้าใจว่าเป็เด็กไม่มีพ่อมีแม่แล้วพาลให้หลายคนเข้าใจผิดอยู่เรื่อย” อี๋เหวินถามทั้งฉิงิและซือเย่
“เื่นั้น คือว่า” ฉิงิตอบไม่ได้แถมยังมีท่าทีวิตกกังวลจนทำให้ซูเหยียนและอี๋เหวินมองหน้ากัน ก่อนจะถามซือเย่
“มีอะไรอยากเล่าให้พ่อกับแม่ฟังมั้ย”
“คือว่า พี่ิเป็ลูกชายคนโตของตระกูลเกาค่ะคุณพ่อ”ซือเย่หันไปมองฉิงิก่อนจะตัดสินใจเล่า
ซูเหยียนและอี๋เหวินมองหน้ากันทันทีไม่ใช่ไม่เคยรู้เื่เพราะตระกูลเกาก็ถือเป็ตระกูลไฮโซตระกูลหนึ่งเื่หลังบ้านมีหรือจะหลุดรอดหูรอดตา
“พอคุณแม่ของผมเสียไปเมื่อตอนอายุ 8 ขวบ น้ารั่วซีน้องสาวแท้ ๆ ของแม่ก็แต่งเข้ามาพร้อมกับลูกชายชื่อเกาชีเซินทั้งคู่รักกันมาก่อนที่ผู้ใหญ่จะเสนอให้พ่อกับแม่แต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจหลังจากนั้นสองปีน้ารั่วซีก็คลอดลูกสาวอีกคน ั้แ่แม่เสียไปพ่อก็ไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่ เื่ของซือเย่ผมก็ไม่ได้บอกทางบ้านเพราะกลัวทางนั้นจะมาหาเื่ซือเย่ครับ”
“ผมรับตำแหน่งรองประธานของบริษัทตระกูลเกาตอนแรกผมตั้งใจว่าจะให้คุณพ่อมาขอซือเย่ไปเป็สะใภ้แต่เมื่อวานผมเพิ่งแอบได้ยินน้ารั่วซีกับคุณพ่อนัดหมายกับตระกูลชิงเื่การแต่งงานของผม”เื่นี้ซือเย่เองก็ไม่เคยรู้มาก่อน
“ผมตัดสินใจว่าจะลาออกจากตำแหน่ง และ จะออกจากตระกูลครับ ผมไม่รู้ว่าถ้าเป็แบบนี้คุณพ่อกับคุณแม่ยังอยากจะยกซือเย่ให้ผมดูแลมั้ยแต่ผมไม่อยากให้ซือเย่ต้องกลายมาเป็เครื่องมือของตระกูลเกายิ่งได้รู้จักคุณพ่อคุณแม่แล้วด้วยไม่มีทางที่ตระกูลของผมจะอยู่เฉยแน่เมื่อรู้ว่าซือเย่คือใคร”
“แม่ไม่รู้หรอกนะว่าที่เราตัดสินใจแบบนั้นมันถูกหรือผิด แต่แม่ขอบใจนะที่รักและคิดที่จะปกป้องซือเย่เป็อย่างดีแม่ยอมรับว่าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนั้นเอาเป็ว่าเื่นี้แม่ขอไม่ยุ่งแล้วกัน มีอะไรลองปรึกษาพ่อเค้าดูไปซือเย่เข้าครัวกับแม่ดีกว่า” ซือเย่หันไปส่งสายตาให้กำลังใจก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับผู้เป็แม่
“นายมีเหตุผลอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า สายตานายกับซือเย่น่ะมันบอกนะว่ามีอะไรมากกว่าที่นายเล่ามา”
ฉิงินั่งนิ่งเื่ราวก่อนตายย้อนกลับเข้ามา
“ถ้าผมบอกว่าผมเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะเชื่อผมมั้ยครับ”
1K
![พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086893_23174633.webp)
