App ล่าสวาท

ภายในห้องพักเพนต์เฮาส์หรูหราอันเงียบสงบยามราตรี เสียงสะอื้นไห้อย่างหมดสภาพของมิ้นท์ดังก้องสะท้อนกับผนังห้องหินอ่อนที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ ร่างกายเปลือยเปล่าขาวนวลของเธอยังคงนอนพับขาหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มสีแดงเลือดนก คราบหยาดเหงื่อและน้ำหวานแห่งกามารมณ์ไหลเปรอะเปื้อนปะปนกันจนทำให้ผิวพรรณเนื้อนิ่มของเธอชุ่มโชกสะท้อนประกายแสงไฟสลัวดูเย้ายวนใจ รัชชาค่อยๆ ก้าวเท้าถอยออกมา ยืนกอดอกมองดูเหยื่อสาวเบื้องล่างด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเดือดดาลระแวดระวังภัยคดีตำรวจ ไปเป็นความดูแคลนและสมเพชเวทนาในชะตากรรมของอีกฝ่าย

"ไหน ลองเล่าความจริงทั้งหมดมาอีกทีซิ... คุณหนูไฮโซผู้ลักทรัพย์ อย่าให้ฉันจับได้ว่าเธอโกหกแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้ดีว่าจะโดนลงทัณฑ์สวาทที่ป่าเถื่อนรุนแรงกว่าเดิมอีกร้อยเท่า" รัชชาเอ่ยถามด้วยกระแสเสียงเรียบเย็นทว่าทรงพลังสะกดข่มจิตใจ

มิ้นท์พยายามชันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล เรียวขาทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาพับงอจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงประคองตัว เธอใช้สองมือโอบกอดร่างกายเปลือยเปล่าของตนเองไว้แน่น สะโพกบดเบียดเข้าหากันเพื่อบรรเทาความหนาวสะท้านกึ่งเสียวซ่านรุ่มร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือดจากฤทธิ์ของฟีโรโมนราคะมาร V4.0 ที่ปกคลุมทั่วเพนต์เฮาส์ ความร้อนรุ่มภายในร่องรักยังคงเต้นตุบๆ ทำให้เธอบิดกายด้วยความกระสันกามที่ค้างคา

"ฮึก... ฉัน... ฉันสารภาพหมดแล้วค่ะ... ได้โปรดอย่าส่งฉันให้ตำรวจเลยนะคะ..." มิ้นท์พร่ำบอกเสียงแหบพร่า น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มที่แดงก่ำ "ฉันไม่ใช่สายสืบของตำรวจ... ไม่รู้จักผู้พันวุฒิหรือผู้กองเมย์อะไรนั่นเลยจริงๆ... ฮือ... ฉันก็แค่... แค่ผู้หญิงถังแตกสิ้นคิดคนหนึ่งที่ไม่มีทางเลือกในชีวิตแล้ว..."

มิ้นท์สะอื้นไห้ก่อนจะเริ่มพรั่งพรูประวัติความขมขื่นของตนเองออกมาอย่างละเอียดยิบ เธอเล่าว่าในอดีตเธอเคยเป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีเก่าที่มีหน้ามีตาในสังคม มีชีวิตที่หรูหราฟู่ฟ่าและรายล้อมไปด้วยเพื่อนพ้องชนชั้นสูงที่คอยเยินยอประจบสอพลอ ทุกวันหยุดเธอต้องไปร่วมงานจิบน้ำชาระดับหรูและสวมใส่เครื่องเพชรจริงแท้สะท้อนประกาย ทว่าหลังจากที่พ่อแม่ด่วนจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์และธุรกิจส่งออกของครอบครัวล้มละลาย ทรัพย์สินทั้งหมดถูกธนาคารยึดและอายัดเพื่อใช้หนี้ก้อนโต มิ้นท์ที่เคยเสพติดชีวิตที่หรูหราและกลัวการโดนเพื่อนๆ ในสังคมตราหน้าและดูถูก ไม่สามารถยอมรับความจริงที่ต้องกลายเป็นคนธรรมดาเดินดินได้ เธอจึงพยายามดิ้นรนหาทางลัดเพื่อหาเงินมาประคองเปลือกนอกอันจอมปลอมนี้ไว้ให้คงอยู่

"ฉันหลงผิดก้าวเข้าสู่วงการพนันออนไลน์... ตอนแรกมันก็เล่นสนุกและได้เงินง่ายดี... แต่หลังจากนั้นฉันก็เสียจนหมดตัวและกู้เงินเพิ่ม..." มิ้นท์เอ่ยพลางใช้เล็บมือจิกพรมแน่นด้วยความคับแค้นใจ "ฉันหมดเงินเก็บก้อนสุดท้ายไปกับบาคาร่าและสล็อต... จนต้องหันไปกู้เงินนอกระบบจากพวกแก๊งทวงหนี้โหดที่ใช้ชื่อว่าเฮียพัท... ฮือ... หนี้มันงอกเงยพุ่งสูงถึงห้าล้านบาทในเวลาไม่กี่เดือน..."

พวกเจ้าหนี้นอกระบบส่งชายฉกรรจ์สวมชุดดำหน้าตาเถื่อนถ้ำมาข่มขู่เธอถึงห้องเช่าซอมซ่อทุกวัน พวกมันพังประตูห้องทุบทำลายข้าวของโยนเสื้อผ้ากระจัดกระจายและตราหน้าข่มขู่ว่าจะสาดน้ำกรดใส่ใบหน้าสวยๆ ของเธอเพื่อทำลายโฉม หรือไม่ก็ลักพาตัวเธอไปขายตัวในซ่องนรกแถบชายแดนประเทศเพื่อนบ้านเพื่อกู้เงินขัดดอก มิ้นท์ไม่มีทางเลือกและหวาดกลัวตายสุดขีด เธอจึงต้องย้ายหนีมาแอบซุกหัวนอนเงียบๆ ในคอนโดหรูหราแห่งนี้โดยใช้เงินเก็บเฮือกสุดท้ายเช่าห้องรูหนูขนาดเล็กที่อยู่ชั้นล่างสุด และคอยลอบสังเกตผู้คนในคอนโดเพื่อหาเหยื่อลักทรัพย์สินมีค่าไปประทังชีวิต

"ฉันสังเกตเห็นคุณมาหลายวัน..." มิ้นท์ช้อนสายตาชุ่มน้ำตาขึ้นมองรัชชาอย่างหวาดเกรงปนเปความใคร่ "คุณแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง... มีท่าทางร่ำรวยและมีเงินทองเหลือใช้เดินช้อปปิ้งของหรูทุกสัปดาห์... ฉันเลยเกิดความคิดชั่ววูบ แอบมาด้อมๆ มองๆ แนบหูฟังหน้าห้องคุณเพื่อหาจังหวะที่ไม่มีใครอยู่... หวังจะสะเดาะกลอนประตูย่องเบาเข้ามาขโมยกระเป๋าแบรนด์เนม เครื่องประดับ หรือเงินสดไปขายตลาดมืดเพื่อเอาเงินไปส่งดอกเบี้ยหนี้นอกระบบประทังชีวิตไปวันๆ... ฮือ... ฉันไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้..."

มิ้นท์เล่าต่อว่า เสื้อแจ็กเก็ตผ้าทวีดสีเข้มแบรนด์เนม Chanel ที่เธอสวมใส่อยู่นั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงผ้าทวีดมือสองสภาพโทรมที่เช่ามาจากร้านค้าออนไลน์ในราคาไม่กี่ร้อยบาทต่อวัน ส่วนกระเป๋า Hermès Birkin ใบหรูที่เธอถือประคองไว้ ก็เป็นเพียงของเลียนแบบเกรดเอราคาถูกที่ซื้อมาเพื่อตบตา รปภ. คอนโดไม่ให้สงสัยในการเดินป้วนเปี้ยนบนชั้นเพนต์เฮาส์หรูหรานี้

รัชชารู้สึกสมเพชเมื่อมองเสื้อทวีดเช่าของมิ้นท์ที่กองอยู่บนพื้น เธอเห็นรอยเย็บปะและรอยด้ายหลุดรุ่ยตามมุมไหล่ สภาพสมจริงของความจอมปลอมที่พยายามเบียดเสียดเข้ามาในสังคมคนรวย รอยยิ้มสมเพชปรากฏเด่นบนริมฝีปากของรัชชา ความระแวดระวังว่าเหยื่อหน้าห้องจะเป็นสปายตำรวจพิเศษของหน่วยผู้พันวุฒิหรือผู้กองเมย์ได้อันตรธานหายไปหมดสิ้น ความโล่งใจที่เกิดจากการค้นพบความจริงทำให้เธอบิดกายผ่อนคลายอย่างมีความสุข

ในเวลานี้ บัญชีธนาคารและกระเป๋าคริปโทเคอร์เรนซีหลังบ้านของรัชชามีเงินไหลเข้าหลักล้านบาทในทุกๆ วันจากการสมัครสมาชิกพรีเมียมของแอป LUST ทั่วโลก เงินสดท่วมท้นเหล่านั้นทำให้เธอมีสถานะประดุจพระเจ้าของโลกดิจิทัล เธอสามารถซื้อกระเป๋าหรูของแท้ร้อยใบได้สบายๆ โดยไม่ต้องดิ้นรนลักขโมยแบบสตรีเบื้องหน้า ความรู้สึกเหยียดหยามในจิตใจกระพือสูงขึ้นเมื่อเห็นความอนาถของมิ้นท์

รัชชาแอบนึกย้อนกลับไปในอดีตของเธอเอง ตอนที่เธอยังเป็นเพียงโปรแกรมเมอร์เฉิ่มเชยคนหนึ่งที่ต้องอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์โกโรโกโสคับแคบ คอยก้มหน้าก้มตาเขียนโค้ดเขียนโปรแกรมจนหลังขดหลังแข็งเพื่อแลกกับเงินเดือนประทังชีพเพียงไม่กี่บาท ในตู้เสื้อผ้ามีแต่เสื้อผ้าราคาถูกและไม่มีทรัพย์สินมีค่าใดๆ เลย ทว่าในวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงด้วยความสามารถของสมองอันอัจฉริยะของเธอที่สร้างสรรค์แอป LUST ขึ้นมาและครอบครองพลังมารราคะ มันช่างแตกต่างจากยัยผู้หญิงตรงหน้าอย่างสิ้นเชิงที่เป็นถึงลูกคุณหนูชนชั้นสูงแต่กลับพาตัวเองตกต่ำลงไปเพราะความโง่เขลาและการพนันจนต้องลักขโมย

"หึ... ที่แท้ก็แค่พวกสร้างภาพถังแตกสิ้นคิดไร้ฝีมือคนหนึ่ง" รัชชาพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่สะท้อนชัดถึงความเหยียดหยาม

"ได้โปรดเถอะค่ะ... อย่าส่งฉันให้ตำรวจเลยนะคะ... ฉันยินดีทำทุกอย่างที่คุณสั่ง... จะเป็นคนรับใช้ คอยทำความสะอาด หรือบำเรอรับใช้ร่างกายคุณก็ได้..." มิ้นท์คลานเข่าเข้ามากอดเรียวขาขาวนิ่มของรัชชาแน่น น้ำตานองหน้า สัญชาตญาณทางกายที่ได้รับผลจากฟีโรโมนราคะมารทำให้อวัยวะส่วนล่างของเธอเปียกชุ่ม และหัวใจของเธอก็ยอมศิโรราบตกเป็นทาสของเจ้าของห้องอย่างหมดท่า

รัชชามองลงมาที่มิ้นท์ด้วยสายตานิ่งเฉย เธอขยับขาเรียวสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของมิ้นท์อย่างรวดเร็วโดยไม่ใยดี ในฐานะธิดามารราคะ เงินทองมากมายไหลมาเทมาจากการใช้งานแอป LUST จนล้นบัญชี เธอไม่ต้องการเศษเงินหรือทาสรับใช้สิ้นคิดอย่างมิ้นท์มาให้เกะกะสายตา

"ฉันไม่มีความจำเป็นต้องเก็บเธอไว้..." รัชชาเอ่ยเยือกเย็น "แต่การปล่อยตัวขโมยที่รู้ช่องทางเข้าห้องฉันไปเฉยๆ ก็ดูจะปล่อยปละละเลยเกินไปหน่อย..."

รัชชาเตรียมที่จะออกคำสั่งทางจิตสั่งขังหรือลากตัวมิ้นท์ออกไป ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะหยัดกายลุกขึ้นเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์หลักเพื่อตั้งค่าระบบความปลอดภัยหลังบ้าน สายตาคมกริบของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนแสงแปลกประหลาดบางอย่างวูบวาบขึ้นมาจากซอกตู้เก็บเอกสารและช่องระบายอากาศที่อยู่ด้านหลังเคสคอมพิวเตอร์หลัก

ที่หลังเครื่องคอมพิวเตอร์หลัก ในช่องระบายอากาศชั้นวางหนังสือ ประกายแสงสีแดงดวงเล็กๆ กะพริบถี่ๆ สะท้อนกลับมาในความมืด มันเป็นประกายไฟ LED แบบถอดรหัสข้อมูลเครือข่ายอินเทอร์เน็ต รัชชาเบิกตากว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ รหัสกะพริบเช่นนี้ไม่ใช่อุปกรณ์เครือข่ายใดๆ ที่เธอเคยซื้อมาติดตั้งในเพนต์เฮาส์แห่งนี้อย่างแน่นอน!

ประกายสีแดงจิ๋วที่กะพริบวูบวาบสะท้อนผ่านเลนส์กระจกขนาดเล็กบ่งบอกว่ามีกล้องและเครื่องดักส่งรหัสสัญญาณเชื่อมต่ออย่างเงียบๆ ค้างอยู่ รัชชาเพ่งสายตามองฝุ่นละอองที่ลอยรอบช่องลมระบายอากาศ มันมีรอยประกอบท่อระบายลมที่โดนถอดประกอบใหม่ซึ่งขัดแย้งกับเพนต์เฮาส์ป้ายแดงที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่กี่วัน ความระแวดระวังภัยกลับมาบีบรัดหัวใจของเธออีกครั้งอย่างรวดเร็วดุจไฟเผาลาม จ้องมองซอกมืดหลังคอมพิวเตอร์เขม็งด้วยแววตาตื่นตระหนกปนเครียด

หัวใจของรัชชาเต้นระทึกอย่างรุนแรง ความโล่งใจที่เพิ่งได้สัมผัสจากการรู้ว่ามิ้นท์ไม่ใช่ตำรวจพลันอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ใครบางคนแอบลักลอบเข้ามาติดตั้งเครื่องดักฟังและแอบถ่ายในห้องของเธอก่อนที่เธอจะย้ายเข้ามา! และแฮกเกอร์ฝั่งตรงข้ามต้องฉลาดมากพอที่จะเชื่อมต่อพอร์ตระบบแลนของอาคารเข้ากับอุปกรณ์นี้โดยตรง รัชชาขมวดคิ้วแน่น แววตาสีม่วงประกายจ้าขึ้นในความสลัว รังสีมารราคะแผ่คลุมรอบโต๊ะทำงานอย่างตึงเครียด เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังถูกสืบค้นและคุกคามความเป็นส่วนตัวจากบุคคลลึกลับตัวจริง!