1 ชั่วโมงผ่านไป หลังจากที่ซายะ และ เซล่า เข้าป่า เลโอก็ตั้งแคมป์ไฟรอพวกสองสาวกลับมา
“ กลับมา......แล้ว ”
เซล่ากลับออกมาจากป่าพร้อม กระต่ายป่าที่ตายแล้ว และ ผลไม้ป่า
“ อืม งั้นเตรียมอาหารกันเถอะ”
“ เข้าใจ....แล้วแต่....ฉันทำอาหาร....ไม่เป็ ”
เซล่ายื่นตัวกระต่ายให้เลโอ
“ ช่วยไม่ได้แหะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง เซล่าไปพักผ่อนก่อนเถอะ ”
“ อืม...”
หลังจากเลโอได้วัตถุดิบจากเซล่าแล้ว เขาก็ได้แร่เนื้อกระต่ายทันที เซล่านั่งมองเลโออยู่เงียบๆ
ในระหว่างที่ซายะกำลังค้นหาแหล่งน้ำอยู่ เธอก็ไปเจอแม่น้ำ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่แคมป์นัก
“ ดีละ ”
ซายะได้ใช้ขวดที่เตรียมมาตักน้ำในแม่น้ำก่อนที่จะเดินกลับไปที่แคมป์ ซายะก็เกิดอาการวูบขึ้นมา แต่เธอพอทรงตัวได้
“ ใครกัน...? ”
่ที่ซายะเกิดอาการวูบ ก็ได้มีภาพผู้หญิงผมสีขาวปรากฎขึ้นมา
“ รีบกลับก่อนดีกว่า ป่านนี้เลโอคงเป็ห่วงแย่.....แน่ ”
จากนั้นซายะก็ได้ล้มลงและหมดสติไป
พอซายะลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในสภาพที่สมบูรณ์ เธอได้มองไปข้างนอกทางหน้าต่าง และแปลกใจมันขึ้นมา
“ เกิดอะไรขึ้นกับฉันแน่ ในตอนนั้น ฉันน่าจะตายไปแล้วนิ ”
ซายะนึกภาพตัวเองที่โดนรถบรรทุกพุ่งชนจนเธอ ก่อนจะมองสภาพร่างกายตัวเองกลับพบว่า ตัวเองนั้นร่างกายปกติดี และคิดว่า ตัวเธอเองจะอยู่ใน่พักฟื้น พอมาคิดรู้อีกรอบกับรู้สึกว่ามันไม่ใช่
“ มันต้องมีอะไรซะอย่างผิดพลาดแน่ ถ้าเป็ความฝันละก็ขอให้ฉันตื่นจากฝันบ้าๆนี้ทีเถอะ ”
ซายะ พยายามลุกออกจากเตียงผู้ป่วย จากนั้นก็ได้เดินไปที่ประตูทางออกของห้องพักฟื้น พอซายะ เดินออกจากห้องพักฟื้น ก็ได้พบผู้หญิงผมสีขาวปริศนา ที่ดักรอเธออยู่
“ ผู้หญิงคนนั้น....เป็ใครกัน ? ”
ซายะยืนมองนิ่งๆ แต่หญิงสาวปริศนาคนนั้นไม่มีท่าทีจะขยับเลย จากนั้นหญิงสาวปริศนาคนนั้นก็เริ่มเงยหน้ามองไปที่ซายะ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร พอซายะถูกมองนั้น ทำให้เธอนั้นรู้สึกแย่ขึ้นมาทันที แต่ซายะก็ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่งๆเพราะเธอไม่สามารถขยับได้
“ นี้เธอ้าอะไรจากฉัน ”
ซายะถามด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างหวาดกลัว แต่หญิงสาวปริศนาคนนั้นไม่มีท่าทีจะตอบ จากนั้น เธอก็ค่อยๆเดินไปหาซายะ แล้วเข้ามากระซิบที่ข้างหูซายะ
“..............”
พอซายะได้ฟังเสียงกระซิบจากหญิงสาวปริศนา ก็เกิดอาการซ็อกขึ้นมา
“ หมายความว่ายังไงกัน ”
หญิงสาวปริศนาก็ได้เดินจากไปอย่างช้าๆ
“ ชักวันหนึ่งเดี๋ยวเธอก็รู้คำตอบนั้นเอง ”
“ เดี๋ยวก่อนสิ!!!”
พอซายะหันกลับไปมอง หญิงสาวคนนั้นก็ได้หายตัวไปแล้ว
“ มันยังไงกันแน่ ”
หลังจากหญิงสาวปริศนาหายตัวไปซายะเองก็สามารถขยับตัวได้แล้ว จากนั้นเธอก็มุ่งหน้าไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ในขณะที่ซายะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็เผลอไปส่องกระจกเข้า พอส่องกระจกก็ปรากฎเรือนร่างซายะที่อยู่ในวัย 20 ปี ซายะใมากเพราะ ว่า ตัวตนที่ปรากฎอยู่ในกระจกนั้น คือตัวเธอในชาติก่อน ซายะได้สำรวจตัวเองอีกรอบ แต่ดูเหมือนร่างกายเธอนั้นเป็เพียงเด็กสาววัย 16 ปีเท่านั้น
“ นี้ฉันจะฝันลึกไปถึงไหนเนี่ย ”
ซายะบ่นพรึมพ่ำ ก่อนจะได้ยินเสียงจากกระจก
“ ที่นี้ไม่ใช่ความฝันแต่เป็ภายในจิตใจของเธอต่างหาก ”
“ หมายความว่ายังไง? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี้? ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครกัน? ”
ซายะถามด้วยความสงสัย
“ นั้นเป็เพราะฉันคือเธอ แล้ว เธอก็คือฉันยังไงละ ส่วนผู้หญิงคนนั้นฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ”
ตัวตนของซายะในกระจกตอบกลับมาด้วยความยิ้มแย้ม
“ งั้นเหรอ แล้วมีวิธีที่จะออกไปจากที่นี้บางไหม ”
“ มีสิ รอให้ใครสักคนมาปลุกเธอตอนที่หมดสติก็พอ จากนั้นเธอก็จะสามารถออกไปจากที่นี้ได้ทันที ”
“ ถ้าฉันออกไปจากที่นี้ได้แล้ว แล้วเธอ ไม่สิ ตัวฉันอีกคน จะทำยังไงต่อ ”
ซายะถามด้วยความกังวล
“ ไม่ต้องเป็ห่วงไปหรอก อย่าลืมสิว่า เธอก็คือฉัน ฉันก็คือเธอ ต่อให้เธอออกไปจากที่นี้ได้ ยังไงชะ ฉันก็ต้องค่อยติดตามเธอไปตลอดเวลาอยู่แล้ว ถึงจะเป็เพียงแค่ ส่วนหนึ่งของเธอก็ตาม เพราะงั้น ไม่ว่าอย่างไงฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอ ”
ตัวตนซายะในกระจกได้ส่งยิ้มให้ก่อนที่จะหายไป
“ เดี๋ยวก่อนสิ!! ฉันมีเื่ต้องคุยกับเธออีกเยอะนะ ”
หลังจากตัวตนซายะอีกคนหายตัวไป จู่ๆก็เกิดแสงสว่างขึ้นมา พอรู้สึกตัวอีก ซายะได้ตื่นขึ้นมาในขณะที่เลโอเฝ้ายามอยู่
“ เป็ยังไงบางซายะ ”
เลโอรีบเข้าไปดูด้วยความเป็ห่วง
“ ก็รู้สึกดีขึ้นแล้วละ นี้ฉันเป็อะไรไปเหรอ ”
“ ก็เธอหายตัวไปนาน ฉันก็เลยออกตามหา แล้วก็ไปพบเธอนอนสลบอยู่น่ะ ดีนะที่เธอปลอดภัย ”
“ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เป็ห่วง ”
“ ไม่หรอกๆ เื่นั้นช่างมันก่อน ซายะนอนพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ ต้องออกไปจากที่นี้แล้ว ยังไงก็ต้องนอนเอาแรงก่อนเถอะ ”
“ อืม..”
หลังจากที่ซายะนอนหลับไปแล้ว เลโอก็ได้เดินเข้าไปในป่า เพื่อหาเบาะแส คนที่ขโมยสมบัติไป
“ เซล่า ฝากซายะที ”
“ เข้าใจ......แล้ว.....ระวังตัว....ด้วย ”
“ เข้าใจแล้ว เพราะงั้น ฉันจะรีบกลับมา ”
เลโอได้มุ่งหน้าเข้าไปในป่าทันที
696
