เช้าวันรุ่งขึ้นเจนจิราออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นในห้องนอนตัวเองป้ามุกกับลุงหมูนั่งคุยอยู่กับพลอยในห้องโถงชั้นล่าง “ป้ารู้เื่คุณส้มแล้วนะคะแต่คุณหนูเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อวานนี้เอง ป้ายังไม่อยากให้คุณหนูออกไปไหนจริงๆนะคะ”
“ห้ามได้ที่ไหนล่ะป้ามุกไอ้เจนมันดื้อเงียบขนาดนี้...แล้วคุณตาไปไหนเหรอคะ?”
“ออกไป่เช้ากับคุณวินัยค่ะไม่รู้ว่าไปไหนเหมือนกัน นายใหญ่บอกว่าดูแลคุณหนูดีๆ”
“ป่านนี้เ้าตัวแสบคุณหนูของป้ายังไม่ตื่นอีกเหรอคะ?”
“เมื่อเช้าคุณหนูตื่นมาแป๊บหนึ่งบอกว่าระบมที่ต้นขาทั้ง 2ข้างเลยค่ะ...ป้าก็เลยหาน้ำแข็งมาประคบแล้วก็ให้เอาอาหารเข้าไปในห้องค่ะ”
“ลุงหมูเื่ส้มมีอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมคะ?”
“เท่าที่ลุงทราบคุณส้มไปทำพาร์ทไทม์ได้เกือบ 2 อาทิตย์แล้วครับ? คิดว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนเงินวีคน่าจะออกครับ ลุงไปถามพนักงานในร้านมา”
“เดี๋ยวๆๆลุงๆๆๆ รอก่อนๆ อย่าเพิ่งเล่า หนูอยากรู้ด้วย!!!” เสียงะโของเจนดังลั่นมาจากชั้นลอยแม้ว่าจะเดินไม่ค่อยถนัดเท่าใดนัก แต่เจนก็เดินเร่งฝีเท้า “รอแป๊บหนึ่งๆๆ...”
“ขามึงเป็ยังงัยบ้าง?”
“ดึขึ้นแล้วล่ะ?ช่างมันเหอะ...เล่าต่อๆๆ ลุงหมู”
“ลุงไปถามคนในตลาดเขาบอกว่า่ 4-5 เดือนก่อนหน้านี้ขายของกันไม่ค่อยดีเดือนที่แล้วมาจนถึงตอนนี้แย่ที่สุด เพราะว่ามีตลาดเปิดใหม่ตรงสี่แยกปกติคนในหมู่บ้านแถวนั้นจะมาซื้อที่ตลาด พอมีตลาดใหม่เปิดทำให้ลูกค้าหายไปเยอะมากทำให้แม่คุณส้มไม่มีเงินไปจ่ายค่าเช่าแผงขายของ รวมถึงค่าเช่าบ้าน,ค่าน้ำค่าไฟก็ค้างเหมือนกันครับคุณหนู ค้างค่าเช่าบ้านมา 2 เดือนแล้วครับเ้าของบ้านบอกว่า ถ้าเดือนที่ 3 ไม่จ่าย ให้ย้ายออกไปได้เลย”
“แล้วทำไมมันไม่บอกหนูเงินแค่นี้เอง...” เจนตั้งคำถามด้วยความร้อนใจ
“คุณหนูต้องเข้าใจนะครับว่าขนาดมือถือที่คุณหนูให้ไป คุณส้มยังไม่กล้าเอาไปขายเลยครับลุงเข้าใจดีว่าคุณส้มไม่ได้คิดว่าต้องใช้โทรศัพท์แพงๆ อะไรหรอกแต่คุณส้มคิดว่าเป็ของจากคุณหนู ก็ไม่อยากขาย ก็เลยเอานาฬิกากับมือถือไปจำนำกับคนในตลาดเมื่อ3-4 วันก่อน เอาเงินไปจ่ายค่าแผงในตลาดกับใช้จ่ายในบ้านก่อน”
“มิน่า!ไม่เห็นในแชทกลุ่มหลายวันละ วันก่อนโทรติดแต่ก็ไม่รับ...แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวเองมาเอาเครื่องใหม่กับหนูก็ได้ อยู่ในลังตั้งหลายเครื่องแสดงว่าตอนนี้ไม่มีมือถือใช้เหรอ?”
“ครับคุณหนู...แต่คุณส้มเก็บซิมเอาไว้”
“ทำไมส้มถึงเป็คนแบบนี้!!!มีอะไรก็มาบอกกันก่อนก็ได้หนูไม่ได้คิดเื่อะไรแบบนี้หรอก”
พลอยกับเจนขับรถตะเวนหาร้านหมูกระทะจนกระทั่งเจอร้านตั้งอยู่ริมถนนเลยจากปากซอยบ้านส้มเล็กน้อยทั้ง 2 สาวรีบเดินเข้าไปถามพนักงานในร้านก็ทราบว่า วันนี้ส้มลากิจ 1 วัน
“อ้าว!!!แล้วมันไปไหนเนีย!...แล้วคราวนี้จะเอายังงัยต่อกันดีวะมึง??”
“แถวนี้ก็ไม่ค่อยรู้จักด้วยสิ!!...พลอยมึงรู้ป่ะว่ามันชอบไปแถวไหน หรือว่าอยู่บ้าน?”
“ไม่น่าจะอยู่บ้านนะมันไปไหนวะเนีย!!! เคว้งเลย”
“เอางี้มึงกูว่าไปที่บ้านมันก่อน อย่างน้อยมีอะไรก็คุยกับแม่ก่อนก็ยังดี...เดี๋ยวกูโอนตังให้แม่ไปจ่ายค่าเช่าบ้าน,ค่าน้ำ, ค่าไฟกับค่าแผงขายของในตลาดวันนี้เลย”
พลอยขับรถวนกลับเข้ามาในซอยอย่างช้าๆพยายามมองไป-มาจนกระทั่งเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนซื้อของหน้าร้านขายของชำ “ไอ้พลอยๆๆๆเด็กคนนั้นที่ยืนซื้อของ คนนั้นอ่ะ รุ่นน้องของไอ้ส้มที่คณะใช่ไหม? มึงดูสิใช่ป่ะ? คนที่อยู่หน้าร้านขายของชำอ่ะ กูจำได้กูเคยเห็นที่คณะ”
“ใช่ๆๆ แต่กูไม่รู้จักนะ”
ทั้ง2 สาวจอดรถไว้ข้างทางรีบเดินตรงเข้าไปที่ร้านขายของชำทันที “ขอโทษนะคะน้องเป็รุ่นน้องที่คณะของส้มใช่ไหมคะ?”
“อ้าว!!พี่เจน พี่พลอย สวัสดีค่ะ”
“อ่าใช่จริงๆ ด้วย สวัสดีค่ะ พี่ขอโทษจริงๆ พี่จำชื่อน้องไม่ได้”
“ไม่เป็ไรค่ะ...หนูชื่อกาญอยู่ปี 2 ว่าแต่มีอะไรกันเหรอคะ?พี่มาหาพี่ส้มเหรอคะ?”
“อืมๆตอนแรกพี่กะจะมาหาส้ม แต่ที่ร้านบอกว่า ส้มลากิจ 1 วัน ก็เลยจะเข้าไปที่บ้านพอดีเจอน้องก่อน เห็นส้มบ้างป่ะ? รู้ไหมว่าส้มไปไหน?”
“อ้าว!!!!พี่ส้มลากิจเหรอเนีย หนูเพิ่งรู้! หนูก็นึกว่าวันหยุดพี่ส้มนะเนีย”
จากคำบอกเล่าของรุ่นน้องพลอยกับเจนขับรถเข้าซอยหนึ่งก่อนที่จะถึงซอยบ้านส้ม ไม่ไกลมากนักเห็นร้านอาหารร้านแห่งหนึ่งกำลังจัดของเปิดร้านที่บริเวณด้านข้างของร้านมีโต๊ะเก้าอี้จัดเรียงกันอยู่หลายตัวด้านในสุดเห็นส้มกำลังนั่งหันหลังอยู่คนเดียวแต่ไกล
แม้ว่าเจนจะเดินไม่ค่อยถนัดเท่าใดนักแต่เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำหน้าพลอยตรงเข้าไปหาส้มทันที
“ไอ้ส้ม!!!มึงมาทำอะไรที่นี่?มีอะไรทำไมไม่บอกกู” เจนะโเสียงดังด้วยความโกรธเป็อย่างมากจนทำให้ส้มใต้องหันกลับมามองแต่สิ่งของที่อยู่บนโต๊ะสร้างความใมากกว่า “ไอ้ส้ม!!!!นี่มึงหัดกินเหล้าั้แ่เมื่อไร?”
ส้มไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ด้วยความเสียใจ ยกมือไหว้ “หนูขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ...”
“ไอ้เจน!!!มึงก็ใจเย็นๆ หน่อย น้องกลัวมึงจนลนลานไปหมดแล้วใจเย็นๆ หน่อยมึง!!!”พลอยต้องรีบเดินเข้าไปปลอบส้มด้วยความห่วงใย “ไม่มีอะไรหรอก...พี่เจนเป็ห่วงเรานั่นแหละ”
“ทีหลังมีอะไรอย่าเก็บไว้คนเดียวมีอะไรก็บอกพี่ได้!!!”
“ค่ะพี่พลอย...หนูขอโทษ...”ส้มได้แต่เอามือปิดหน้าร้องไห้ไม่หยุด ยกมือไหว้เจนหลายครั้ง
“ไอ้เจน!!มึงจะโวยวายทำไม มึงก็รู้นี่ว่าไอ้ส้มมันกินเหล้าเป็ที่ไหน ใครจะเมาตอน 5 โมงเย็น...คิดจะเมาทั้งทีมันยังเมาไม่เป็อ่ะ...”
คำพูดของพลอยทำให้อารมณ์เจนค่อยๆเย็นลงจนได้สติกลับคืนมา “พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ...พี่...พี่..พี่แค่ไม่เข้าใจ ตอนนี้ลุงหมูเล่าทุกอย่างให้พี่ฟังหมดแล้ว...มีปัญหาอะไรทำไมไม่บอกพี่ตรงๆส้มก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า พี่เป็คนยังงัย คนอื่นจะมองยังงัยก็ช่างหัวเขาสิเรารู้ตัวว่าวางตัวอย่างไรก็พอ และพี่ก็ยืนยันตรงนี้ว่า ที่ผ่านมาส้มวางตัวกับพี่ดีมาโดยตลอด”
“หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ...หนูไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังงัยดีหนูคิดแค่ว่า หนูไม่้าเป็ภาระของพี่ ปัญหาของครอบครัวหนูหนูก็ไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อน”
“ส้ม!!!รู้จักพี่มากี่ปีแล้ว? ตอบพี่มาก่อน…”
“ปีกว่าๆแล้วค่ะ”
“แล้วปีกว่าๆที่ผ่านมา ส้มก็รู้ใช่ไหมว่า พี่ไม่มีใครแล้ว โลกของพี่ก็มีแค่นี้ตอนนี้พ่อพี่ก็ไม่อยู่แล้ว ส้มยังจะทิ้งพี่ไปอีกคนเหรอ? ตอนนี้พี่ไม่เหลือใครแล้วนะ...ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ”เจนพูดไปปากก็สั่นไปด้วย น้ำเสียงสั่นเครือทำให้พลอยกับส้มต้องหันมามอง “พี่ไม่เหลือใครแล้วส้มยังจะทำแบบนี้กับพี่อีกเหรอ?ส้มใจดำมากเลยรู้ไหม? ทำไมส้มต้องทิ้งพี่?!!??”
“เจน...ใจเย็นๆหน่อยมึง” พลอยรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของเจนได้เป็อย่างดี“กูบอกมึงก่อนมาแล้วว่า ให้ใจเย็นๆ กว่านี้หน่อยน้องมันกลัวมึงจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนีย!!!”
พลอยต้องรีบเดินเข้าไปโอบกอดส้มทันที“ไม่เป็ไรนะส้ม...พี่เจนเขาไม่ได้เกลียดส้มเขาแค่โกรธและไม่เข้าใจสิ่งที่ส้มทำแค่นั้นเอง...โอเคนะ?”
“ค่ะพี่พลอย...หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ”
“วันที่พี่มีความทุกข์แสนสาหัสส้มยังมาอยู่ข้างพี่ มาดูแลพี่...แต่พอวันที่ส้มมีความทุกข์ทำไมไม่ให้พี่อยู่ข้างๆ บ้าง ตอนนี้พ่อพี่ไม่อยู่แล้ว พี่ไม่เหลือใครอีกแล้ว ส้มทำแบบนี้ใจร้ายกับพี่มากส้มก็รู้นี่ว่า พี่ไม่เคยสนใจความร่ำรวยของตัวเองแม้แต่น้อยเข้าใจสิ่งที่พี่พูดไหม?”
“เจนนนน...”
“พ่อเป็คนที่ไว้ใจพี่มากที่สุดแต่ตัวพี่กลับไม่ไว้ใจพ่อ แค่นี้หัวใจพี่ก็แตกสลายมากพออยู่แล้ว...ส้มยังจะทิ้งพี่...ทิ้งพี่ไปอีกคนหนึ่งเหรอ?”น้ำเสียงที่สั่นเครือฟังแทบไม่ได้ศัพท์ทำให้พลอยกับส้มรับรู้ความรู้สึกะเืใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“หนูขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ หนูไม่รู้จะทำยังงัยดี...”ส้มได้แต่ยกมือไหว้ขอโทษเจน
“เอ่อๆ มึงก็พอได้แล้วไอ้ส้มไม่ได้ตั้งใจหรอก มันก็ไม่อยากรบกวนมึง นี่ไอ้ส้มน้องมึงนะ!!...พอแล้วๆๆมึง...กูก็เข้าใจมึง” พลอยลุกขึ้นมาโผเข้ากอดเจนน้ำตาซึม “พอแล้วๆๆมึงเห็นไหม น้องกลัวมึงจนตัวสั่นไปหมดแล้ว”
“หนูขอโทษพี่เจนจริงๆค่ะ...หนูเครียดมาก หนูไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังงัยดี หนูไม่น่าทำแบบนี้เลย”
“พี่ดีใจมากที่ส้มไม่ทิ้งพี่ไปอีกคน…”
วันรุ่งขึ้น...แก็งค์3 สาวกำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่บริเวณสนามหญ้า “เจน! แกได้พักผ่อน1 วันเต็มๆ สีหน้าแกดูดีขึ้นเยอะ”
เจนพยักหน้ายิ้มตอบรับ
“แล้วเมื่อคืนเป็งัยมั่ง?...หลับสบายดีป่ะ”
“อืมๆก็ดีขึ้นแล้วล่ะ” เจนพูดไปยิ้มไป
“พี่เจนคะ...หนูขอบคุณพี่เจนมากนะคะที่ช่วยเหลือหนูตอนนี้หนูเอาเงินไปจ่ายหนี้กับไถ่มือถือคืนมาแล้วค่ะ”
“อืมๆแล้วทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ มีอะไรก็มาบอกพวกพี่”
“เงิน 5หมื่นก้อนนี้หนูขอยืมพี่มาก่อนค่ะ พี่เจนเคยสอนหนูว่า เงินให้ก็คือเงินให้เงินยืมก็คือเงินยืม ต้องใช้คืน...หนูจะทะยอยผ่อนคืนให้พี่นะคะ”
“แล้วจะมีเงินมาผ่อนคืนให้พี่เหรอ?”
“เงินทุนกู้ยืมเรียนของหนูได้เดือนละ3,000 บาท...หนูจ่ายก้อนใหญ่ให้พี่ไม่ไหว หนูขอผ่อนจ่ายก่อนได้ไหมคะ?หนูขอทำงานใช้หนี้แทนด้วยค่ะ”
“ส้มยังไม่ต้องคืนพี่ก็ได้...จริงๆส้มไม่ต้องคืนพี่ก็ได้ เงิน 5 หมื่นพี่ตั้งใจให้ส้มอยู่แล้ว”
“อย่าเลยนะคะพี่เจนตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ให้หนูมาโดยตลอด ให้มาเยอะมากแล้วค่ะมือถือเครื่องนี้ราคาตั้ง 4-5 หมื่นบาท หนูไม่มีปัญญาซื้อใช้หรอกค่ะแต่พี่ก็ให้หนู...พี่หาหนูไปเที่ยวไปกินของหรูๆ แพงๆ มากมาย จริงอยู่ค่ะว่าพี่เคยสอนหนูว่า อย่าคิดอะไรแบบนี้ แต่ความจริงมันก็คือความจริงค่ะ”
“พี่ให้ส้มคิดแบบนี้เป็ครั้งสุดท้ายต่อไปส้มห้ามคิดแบบนี้กับพี่อีก?”
“ค่ะพี่เจน...หนูเชื่อคำสอนพี่เจนทุกอย่างค่ะหนูดีใจที่พี่เจน พี่พลอยเป็กันเองกับหนู แต่หนูก็ต้องรู้ตัวเองเหมือนกันค่ะว่าหนูเป็ใคร พี่เจนพี่พลอยเป็ใคร หนูได้เข้ากลุ่มกับพี่ 2 คนแค่นี้ก็ถือว่าดีกับชีวิตหนูมากขนาดไหนแล้ว..หนูอยากให้พี่เจนคิดดอกเบี้ยด้วยค่ะอย่างน้อยเป็การเตือนสติให้หนูต้องตั้งใจทำงานใช้หนี้ค่ะ”
“เดินมาให้พี่กอดหน่อยเ้าเด็กคิดมาก!!” ส้มเดินเข้าไปในวงแขนอ้อมกอดของเจนจิราเธอรับรู้และััได้ถึงความห่วงใยผ่านการโอบกอด “ถ้าอย่างนั้นส้มต้องผ่อนคืนให้กับพี่ส้มต้องมาทำงานใช้หนี้กับพี่ด้วย พี่จะคิดดอกเบี้ยร้อยละ 20 ต่อเดือนจะกินดอกเบี้ยโหดๆ อ่ะ”
“ค่ะพี่เจน”ส้มตอบรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เอ่อๆๆดีแล้วแหละมึงทั้ง 2 คน ต่อไปส้มห้ามคิดเองเอ่อเองแบบนี้อีก...ว่าแต่เมื่อคืนนี้ที่แกบอกว่าวันนี้จะเล่าเื่แปลกๆบางอย่างให้พวกเราฟัง มีอะไรเหรอวะ?”
“รอพี่วีมาก่อน...เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังทีเดียวอ่ะ”
843
![[จบแล้ว] องค์ชายขี้โรคกับชายาหมอเจ้าเสน่ห์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472096_51614543.webp)
