ว่าจะไม่....สุดท้ายต้องเป็นเธอ Don't leave me

        Ep. 37

         เรนนี่ ||Part||

         " ช่วงนี้กินเยอะไปหรือเปล่าลูก รู้สึกว่ามีน้ำมีนวลขึ้นนะ " 0_0!

         แค่ก แค่ก แค่ก~~

         " ขอน้ำหน่อยค่ะ....." คุณสิงห์รีบส่งแก้วน้ำให้หลังจากที่แม่พูดจบแล้วฉันเกิดอาการสำลัก อยากจะบอกแม่จริงๆว่าที่ดูมีน้ำมีนวลเนี่ยเพราะว่าแม่กำลังจะมีหลานต่างหาก

        " อะไรกันแม่ก็~ กินเยอะๆนั่นแหละดีแล้วลูก " นั่งกินข้าวกันได้สักพักพ่อกับแม่ก็พูดขึ้นมาจนทำให้ฉันสะดุ้งน้อยๆ ทั้งที่เตรียมตัวเตรียมใจจะมาสารภาพเรื่องนี้แท้ๆ แต่คิดๆแล้วก็เสียวสันหลังอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

         " พ่อสิงห์กินได้ไหมลูก? " แม่หันไปถามคุณสิงห์อย่างห่วงใยแต่พ่อกลับส่งสายตาเคืองๆไปให้เขา

         " คุณสิงห์เขากินเผ็ดไม่ได้หรอกค่ะแม่ "

         " อะ..อ่าว แล้วกัน งั้นไข่เจียวพอกินได้อยู่ใช่ไหมลูก? "

         " ครับ..กินได้ครับแม่ "

         ปั่กกกกกกกก!!

         เสียงพ่อว่างแก้วน้ำกระแทกลงกับโต๊ะ ฉันหน้าซีดขึ้นมาส่วนคุณสิงห์หันไปฉีกยิ้มให้คุณพ่อแทน เขานี่มันกวนประสาทที่สุด เห็นสีหน้าขึงขังของพ่อ แล้วก็ท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของคุณสิงห์แล้วฉันเพลีย

         " เอ่อ...พ่อคะ แม่คะ เรนนี่มีเรื่องจะบอก " ฉันเกริ่นขึ้นมาเมื่อทุกคนทานข้าวกันเสร็จแล้ว ปากพูดไปมือก็เอาแต่เก็บจานเปล่าซ้อนๆกันไว้ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตามองบุพการีทั้งสอง ฮื้อออ ก็คนมันกลัวนี่

         " ว่าไงลูก? "

         " เอ่ออ คือว่าเรนนี่... "

         " ..................... "

         " ผมกับเรนนี่กำลังจะมีลูกครับคุณแม่ คุณพ่อตา "

         " ห๊าา?/ว่าไงนะ?!!!! "

         " หนูท้องค่ะ •_• "

         " ตายๆๆๆ แม่จะเป็นลม~ "

         กรอดดดดดดด~~

         เสียงพ่อกัดฟันดังกรอดแล้วอยู่ๆพ่อฉันรีบวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมหยิบไม้ตียุงแบบไฟฟ้าติดมือมา ฉันเบิกตาโตหันไปมองคุณสิงห์เขาก็ยืนตัวแข็งทื่ออยู่

        เปี๊ยะ เปี๊ยะ แป๊ะ แป๊ะ~~

         " โอ้ย โอ้ย โอ้ยย~~ คุณพ่อครับผมเจ็บนะครับ โอ้ยยย~ "

         " ใครพ่อมึง ห๊ะ! นี่แน่ะ! นี่แน่ะ มันต้องโดนแบบนี้! "

         " โอ้ยยย~ คุณพ่อตาครับ อ๊าววส์ ซี๊ดดด เรนนี่!! ช่วยฉันด้วยสิ!! "

คุณสิงห์กระโดนเหยงๆพร้อมวิ่งหนีคุณพ่อไปรอบห้องครัวทั้งห้องนั่งเล่นด้วย คุณพ่อก็ถือไม้ตียุงวิ่งไล่ตามฟาดเขาด้วย จนมันช๊อตเสียงดังเปรี๊ยะๆ น่าจะแสบอยู่นะนั่น

        " โอ้ย ตายแล้วๆ พ่อๆ หยุดก่อน เรนนี่~ ช่วยแม่ห้ามพ่อทีสิลูก "

         เปรี๊ยะ!! เปรี๊ยะ!!

         " เอ้าๆ โอ้ยย ตายแล้วพ่อสิงห์ " เสียงช๊อตยังดังขึ้นไม่หยุดพร้อมเสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากคุณสิงห์วิ่งวนไปรอบบ้าน ฉันยืนนิ่งยังปรับจูนสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้ จะว่าตกใจก็ตกใจอยู่ ซ้ำรู้สึกอยากจะขำก็ขำไม่ออก เหตุการณ์มันชุลมุนมาก ตอนนี้ในบ้านคือมีพ่อวิ่งไล่ตามคุณสิงห์ แล้วก็มีแม่วิ่งไล่ตามพ่ออีกที

         " พ่อ! พ่อคะ หยุดก่อน! " ฉันที่ยืนมองดูเหตุการณ์สักพัก ก็วิ่งไปหาคุณสิงห์แล้วกางแขนกันเขาจากพ่อไว้ สภาพพ่อตอนนี้คือมือง้างไม้ตียุงขึ้นสูงเตรียมฟาดลงเต็มแรง แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้อยู่อย่างนั้นเพราะมีฉันขวางอยู่

         " แฮ่กๆๆๆ โอ้ยย พ่อนี่เล่นอะไรก็ไม่รู้เป็นเด็กๆเลย " เสียงแม่พูดขึ้นพร้อมหอบหายใจเหนื่อย ก็แหงหล่ะ วิ่งรอบบ้านกันอยู่ตั้งเกือบห้านาที คุณสิงห์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเอื้อมมือมาโอบสะโพกฉันไว้อย่างหาที่พึ่ง จนพ่อเหลือบตามองมือใหญ่ทั้งสองข้างที่วางบนเอวของฉันตอนนี้ด้วยสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะพูดขึ้น

         " ไปคุยกันข้างนอก! " พ่อพูดเสียงต่ำแล้วเดินไปนอกบ้าน แม่มองมาที่ฉันกับคุณสิงห์แล้วพยักหน้าให้เดินตามพ่อออกไปด้วย

         " นั่งลง!! "

         พรึ่บบบบ!!!!

         พวกเราสองคนนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน ส่วนพ่อกับแม่ก็นั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม คือตอนนี้ฉันกับคุณสิงห์นั่งหันหน้าเข้าหาพ่อกับแม่โดยที่มีโต๊ะกลมตัวใหญ่กั้นอยู่

         " นานแค่ไหนแล้ว! "

         " กี่เดือนแล้วลูก "

         " 6 สัปดาห์ แล้วค่ะแม่ "

         " แสดงว่าไปอยู่ด้วยกันสอง สามเดือนเข้าแล้วใช่ไหม? "

         " ก็..ประมาณนั้นครับ " คุณสิงห์มองหน้าคุณพ่อแล้วตอบ

         " ทำไมไม่ป้องกัน!? " -/////-

         " เอ่ออ ผมคิดว่าผมรับผิดชอบได้ครับ.. "

         " ตั้งใจมีหรือไง? " ตอนนี้พ่อฉันกับคุณสิงห์คุยตอบโต้กันอยู่แค่สองคนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ฉันกับแม่ก็คอยแต่เงียบอยู่

         " เปล่าครับ แต่ผมพร้อมรับผิดชอบเสมอ ถ้าเขาพร้อมจะมาผมก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว "

         " ทำงานทำการอะไร "

         " ผมมีธุรกิจส่วนตัวครับ ไว้ใจผมได้ ผมไม่ปล่อยให้ลูกสาวคุณพ่อต้องกัดก้อนเกลือแน่นอน "

         " เป็นลูกเต้าเหล่าใคร พ่อแม่ชื่ออะไร ? "

         " ผมไม่มีพ่อกับแม่ครับ อยู่กับปู่ตั้งแต่เด็ก "

         " เรนนี่ หนูมีอะไรจะพูดหรือเปล่า? อย่างเช่น หนูเต็มใจหรือถูกเขาใช้กำลังข่มแหงรังแก ถ้าหนูไม่ได้เต็มใจบอกพ่อได้นะ จะได้ดำเนินคดีตามกฎหมาย " คุณพ่อหันมาคุยกับฉันแทน ฉันเหลือบมองคุณสิงห์ก็เห็นเขานั่งตัวตรงเอาแต่ทำหน้านิ่ง

         " เปล่าค่ะพ่อ เรนนี่รักคุณสิงห์ "

         " เฮ้ออออออออ~~~ " เสียงพ่อถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฉันไม่รู้ว่าคุณพ่อกำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนแม่..ฉันไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่หรอก

         " สำหรับแม่ถ้าลูกรักใครแม่ก็รักด้วย แม่ไม่ขออะไรมาก แค่รักแล้วก็ดูแลลูกแม่ได้ และไม่ทำให้ลูกแม่เสียใจก็พอ " แม่ฉันมองหน้าฉันแล้วพูดขึ้นในตอนแรก ประโยคถัดมานั้นหันไปพูดกับคุณสิงห์

         " ครับ ผมจะไม่ทำให้เรนนี่เสียใจ ผมจะแต่งงานกับเรนนี่ พรุ่งนี้ผมจะให้ปู่มาคุยเรื่องสู่ขอครับ " 0_0 ฉันตกใจมาก อยู่ๆคุณสิงห์ก็พูดแบบนั้นออกมา ซึ่งเขาไม่ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับฉันมาก่อนเลย นี่เขาพูดเรื่องจริงหรอเนี่ย ตัดสินใจดีแล้วใช่มั๊ย ฉันไม่ได้เตรียมใจไว้สำหรับเรื่องนี้เลยนะเนี่ย

         " ถ้าจะแสดงความรับผิดชอบได้แบบนั้นก็ดี "

        ....................................................................................

        ที่คอนโด

         ปังงงงงง!!!

         " ไม้ตียุงเนี่ยนะ!!!! คิดได้ไง? " พอเข้ามาในห้องปุ๊บเขาก็บ่นขึ้นทันที

         " ก็แล้วใครกันนะที่กลัวจนหัวหดวิ่งหนีไม้ตียุงไปรอบบ้าน แล้วร้องเรียก ' เรนนี่ๆๆ ช่วยด้วยๆๆ ' นั่นน่ะ ใครน๊าา " ฉันยิ้มกริ่มแล้วเอ่ยแซวเขา

         " ใครกลัว! ฉันไม่ได้กลัว! แค่ตกใจ แล้วก็เห็นว่าเป็นพ่อตาเฉยๆหรอก ถ้าไม่งั้นนะ โดนฉัน..... "

         " ทำไมคะ?! ไม่งั้นอะไร?! คุณจะทำอะไรพ่อเรนนี่คะ?!! "

         " ฉัน ก็จะก้มกราบพ่อเมียจ๋างามๆเลยน่ะสิ!! " นึกว่าจะแน่~

         " ทำไมคุณไม่เห็นบอกเรนนี่ก่อนเลยคะว่าจะคุยเรื่องแต่งงานด้วย "

         " บอกก็รู้ดิ ...สวัสดีครับคุณปู่ " เขาพูดแล้วถือโทรศัพท์แนบหูเดินออกไปคุยที่นอกระเบียงห้อง จะว่าไปฉันไม่เคยรู้เรื่องครอบครัวของเขามาก่อนเลยนะ เพิ่งจะรู้วันนี้เนี่ยแหละว่าเขาไม่มีพ่อแม่ แต่ได้รับการเลี้ยงดูมาจากคุณปู่ตั้งแต่ยังเล็ก บ้านช่องเขาก็ยังไม่เคยไปเห็น

         ไลน์กลุ่ม || ลูกหมูอู๊ดอู๊ด ||

         Rainy : ' พวกมึง ช่วงนี้พอจะมีวันหยุดกันบ้างมั๊ย? '

         พริ้มเพรา : ' ทำไม? '

         April : ' นัดกันอีกแล้วหรอ? '

         ลมหนาว : ' ก็ดีนะ อยากเจอเพื่อน '

         Rainy : ' ถามเฉยๆ อยากรู้~ '

         April : ' กวน! '

         Rainy : ' 55555 ล้อเล่น เพื่อจะนัดเจอกันไง '

         ลมหนาว : ' น่าจะอาทิตย์หน้านะ '

         พริ้มเพรา : ' ของกูยังบอกไม่ได้ว่ะ '

         April : ' ได้หมดถ้าสดชื่น~ '

         ฉันลองทักไปถามวันหยุดของเพื่อนๆแต่ละคนในไลน์ดู เผื่อว่าวันแต่งงานของฉันกับคุณสิงห์มันจะเกิดขึ้นแบบฉุกละหุก ผู้หญิงอย่างเราๆจะแต่งงานทั้งที ซึ่งสำหรับผู้หญิงก็คาดหวังว่าจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิตถูกมั๊ย วันสำคัญก็อยากให้เพื่อนๆได้มาพร้อมหน้าพร้อมตากันไง ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ถึงแม้พวกมันจะไม่ได้หยุด ฉันต้องบังคับให้พวกมันลางานให้ได้เลยคอยดูสิ

         ครึกกกกกกกกกก~~

         " คุณปู่ว่ายังไงบ้างคะ? " หลังจากที่คุณสิงห์คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วกลับเข้ามาฉันก็ถามขึ้น

         " บ่นใหญ่เลย ว่าทำไมไม่เคยพาเธอไปให้รู้จักบ้าง "

         " นั่นน่ะสิ คุณเองก็ไม่เคยเล่าอะไรให้เรนนี่ฟังเลย "

         " หิวข้าวอ่ะ! " เขาเปลี่ยนเรื่องอ้างว่าหิวข้าวเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะบ่น น่าหมั่นไส้จริงๆเลย

         " อยากกินอะไรคะ? "

         " อะไรก็ได้ที่ไม่เผ็ด " สงสัยจะหลอน ไปบ้านฉันวันนี้ก็มีแต่แกงเผ็ดๆ ทั้งแกงส้ม ทั้งต้มยำ ตอนเที่ยงก็มีน้ำพริกกะปิ วันนี้เราอยู่ที่บ้านฉันทั้งวันเลย จนย่ำเย็นก็ขอตัวกลับกัน

        " ไข่เจียวมั๊ยคะ? " ฉันแกล้งหยอกเขา

         " ไม่เอา~ กินไปแล้วเมื่อเช้า ตอนเที่ยงอีก "

         " ฮ่าๆๆๆๆ โอเคค่ะ งั้นคุณไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวเรนนี่ทำไว้ให้นะคะ "

         ฟอดดดด~

         ฉันยืดตัวยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาก่อนจะเดินเข้าครัว ใจก็คิดไปถึงวันพรุ่งนี้ ตื่นเต้นจังแฮะ อย่างกับฝันไปแน่ะ นี่ฉันกำลังจะได้แต่งงานหรอเนี่ย แล้วตอนนี้ก็มีเด็กน้อยในท้องฉันด้วย ไม่น่าเชื่อจริงๆ หรือว่าฉันกำลังฝันอยู่

         จึก จึก เพี๊ยะ~~

         " เรนนี่ เธอหยิกตัวเองทำไม? 0_0 " เอ้าคุณสิงห์!ทำไมยังยืนอยู่ที่เดิม ฉันนึกว่าเขาเดินเข้าห้องนอนไปแล้ว

        " เอ่อ.. ยุงกัดน่ะค่ะ มันคัน " ฉันไม่ได้ฝัน...

         ********* to be continued