ฉลามคลั่งรัก 15 : อย่าตกลงกับคนของฉลาม
#ฉลามคลั่งรัก
คำพูดผมทำอีกฝ่ายหัวเราะในลำคอราวกับผมเพิ่งเล่าเื่ตลกให้เขาฟังยังไงยังงั้นมือหนาแตะลงบนบ่าผมอีกครั้ง บีบเบา ๆ คล้ายกับให้กำลังใจที่ผมไม่รู้เื่อะไรเลยสักอย่างหนำซ้ำเขายิ่งเพิ่มความหงุดหงิดให้ผมโดยการมองผมไม่ต่างจากเด็กน้อยคนหนึ่งในสายตาเขา
“อาปิดบังอะไรผมอยู่”
“อาจะเล่าเมื่อเธอรับข้อเสนอ”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับผม อาไม่มีสิทธิ์ต่อรองด้วยซ้ำ” ผมสวนกลับคนกุมอำนาจและสิทธิ์ขาด EDS คือผม นั่นแปลว่าผมมีสิทธิ์สั่งใครก็ได้“นี่คือที่ของผม อาคือผู้บุกรุกที่ผมช่วยชีวิตไว้เพราะงั้นอย่ามาทำเหมือนว่าอาจะเล่นแง่กับใครก็ได้ผมผลักอาลงไปให้ฉลามกินยังได้เลย”
“แหม ขู่เก่งจังนะ ไม่ยักรู้ว่าโรสเลี้ยงลูกให้ปากเก่งแบบนี้”
“นี่!”
“แต่เชื่อเถอะว่าอาเป็คนดีอาแค่้าข้อมูลนิดเดียว” เขาไม่ยอมรับกลับกันยังทำเหมือนว่าถือไพ่เหนือกว่าทำมาเป็เดินวนไปมาปั่นหัวผมด้วยสิ่งที่ผม้ามากที่สุดั้แ่ที่พ่อตายไป “ถ้าเธอยอมรับมัน ทุกความลับที่เธอสงสัยจะกลายเป็ของเธอคนเดียว”
“…”
“เธอไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมพวกมันถึงมีชีวิตทำไมมันถึงอยู่ที่นี่ และทำไมมันถึงเป็ของเธอ” ริชาร์ดเป่าหูผมด้วยสิ่งที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดหลายปีที่เขาพูดมันก็จริง ผมมีหลายอย่างที่สงสัย แต่หาข้อมูลไม่ได้เพราะข้อมูลที่พ่อทำไว้มันหายไปในวันที่เขาตายจะไปถามหาจากใครก็ไม่ได้ เนื่องจากศูนย์วิจัยนี่ไม่มีใครที่ทำงานมาั้แ่รุ่นพ่อขนาดเบอร์นาร์ดยังเพิ่งถูกจ้างมาหลังพ่อผมตายได้ไม่กี่สัปดาห์
ผมเลียปากไม่สนใจหรอกว่าเขา้าจะศึกษาอะไรจากฉลามของผมแต่คำพูดของเขามันเวียนวนจนผมอดลังเลไม่ได้
ผมกำลังชั่งใจถ้าการตัดสินใจนี่ทำให้ผมรู้เื่ที่ตัวเอง้าได้...
ผมก็ต้องคิดแผนใหม่
ผมจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์แน่
“ถ้าเธอให้อาอยู่สามวัน อาสัญญาว่าจะไม่เอาพวกมันไป”
“แต่อาก็ได้ข้อมูลที่บอกว่าพวกมันมีชีวิตไป”
“แลกกับความลับทุกอย่างของพ่อเธอและมัน”เขาหยุดอยู่ตรงหน้าสบตากับผมด้วยแววตาจริงจังผมครุ่นคิดประมวลผลว่าเขาจะได้เปรียบผมในทางไหน จริง ๆ ผมจะทิ้งความลับของพ่อไปก็ได้แต่มันก็มีอะไรที่ผมสนใจอยู่
โดยเฉพาะเื่ที่เขารู้ว่าข้อมูลหายไปในวันที่พ่อผมตาย
ผมต้องล้วงความลับจากเขาให้ได้และเพื่อการนั้นผมเลยสูดหายใจ
“ไปเตรียมห้องพักให้พวกเขา จอร์แดนวันนี้เรามีแขกมานอนด้วยกัน”
“แต่คุณโซลครับ...!”
“ไม่ต้องคิดมากอะไรทั้งนั้น ผมมั่นใจว่าอาริชาร์ดจะอยู่ที่นี่แค่สามวันใช่ไหมครับอา?” ผมยกมือห้ามจอร์แดนที่ทำท่าจะห้าม ยกยิ้มบาง ๆ ให้เขาสบายใจกับการตัดสินใจของผมดวงตาของเราสบกับคนตรงหน้า ริชาร์ดดูจะพอใจที่ผมยอมรับข้อเสนอของเขาพยักหน้านิดหน่อยเป็การตอบกลับ ผมเลยวางมาดหยิ่งยโสใส่
“แน่นอนหลานชายอาจะอยู่ที่นี่แค่สามวัน”
“ผมก็หวังว่าจะเป็อย่างนั้น”
“หึ อาไม่เคยผิดสัญญากับใคร”
“ผมไม่สนหรอกว่าอาจะผิดสัญญากับผมไหม”
“…”
“ผมสนใจว่าอาจะอยู่ที่นี่ได้ครบสามวันหรือเปล่า” ผมยิ้มให้เขาทำตัวเหมือนเด็กใสซื่อทั้งที่คำพูดทำอีกฝ่ายชะงักไป “ฉลามผมมันดุร้ายมากมากจนขนาดอยู่ในศูนย์วิจัยยังไม่ปลอดภัย”
“นี่เธอจะขู่อาให้กลับไป ?”
“ผมแค่จะบอกใบ้ว่าถ้าอาตุกติกกับผมเมื่อไหร่...”ผมแกล้งลากเสียงยาวใช้ปลายนิ้วไล้สันกรามแล้วเชยคางเขาขึ้นเหมือนไม่เกรงกลัวอะไรจ้องลึกเข้าไปมองภาพสะท้อนของตัวเองในั์ตาที่ฉายชัดถึงความนิ่งงันหากแต่ซ่อนความไม่ไว้ใจเอาไว้
ใช่เขาไม่ควรจะไว้ใจ
จำได้ไหมว่าดีแลนเปรียบผมเป็อะไร?
งูในสวนเอเดน :)
“ผมจะฆ่าอาด้วยมือของผมเอง”คำพูดผมทำอีกฝ่ายประหม่าอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้นยังรวมถึงคนอื่น ๆ ที่มากับเขาด้วยหนึ่งในนั้นเป็หนุ่มหล่อที่ไม่เอ่ยอะไรเลยั้แ่ที่มาเสียดายที่ผมไม่สนใจใครในเวลานี้ผมเบี่ยงตัวหลบพยักหน้าให้จอร์แดนจัดการที่เหลือที
โดยไม่ลืมกระซิบข้างหูริชาร์ดตอนเขาเดินผ่านหน้าไป
“ระวังตัวให้มากนะครับอาของหลานชายชีวิตคนเรามันตายง่ายด้วยสิ”
กึก !
“โดยเฉพาะชีวิตที่อยู่ที่นี่แค่สะกิดก็ตายแล้ว :)”
ผมกลับมาที่ห้องหลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยทุกอย่างเสร็จแล้วไม่สนใจเอริคที่มองหน้าเหมือนมีคำถาม เนื่องจากเื่ครอบครัวผมไม่ใช่สิ่งที่จะต้องป่าวประกาศหรือบอกให้ใครรู้ต่อให้สิ่งที่ผมทำอยู่มันจะพาให้ร้อนรนไปทั้งศูนย์วิจัยก็ตาม
แต่ผมจำเป็ต้องทำและแม้นี่จะเป็การตัดสินใจที่ผิดพลาด...
ริชาร์ดก็ออกไปจากที่นี่โดยไม่มีผมไม่ได้อยู่ดี
เขาพาตัวเองมาตายแล้ว
“หึ” ผมแค่นหัวเราะว่าบทสรุปของผู้มาเยือนทุกคนจะเป็ไงไม่รู้ตัวเลยว่าเดินมาถึงห้องั้แ่เมื่อไหร่ มัวแต่จมอยู่กับความคิดอันหลากหลายถึงอย่างนั้นเสียงของวาฬที่เปิดไว้ก็เรียกสติ ผมเดินไปปิดมัน ล็อกห้องใส่รหัสทุกอย่างป้องกันคนมาก่อกวนคืนนี้จากนั้นก็ไปหยุดยืนอยู่ตรงกรอบรูปของพ่อแม่ที่ตั้งไว้บนโต๊ะทำงาน
ครั้งหนึ่งรอยยิ้มของพวกท่านเป็กำลังใจให้ผมมีชีวิตต่อ
“ตอนนี้มีคนเล่นตลกกับเราแล้วครับพ่อเขาจะมาเอาฉลามของผมไป” ผมพูดกับคนในรูป ไล้ปลายนิ้วไปตามใบหน้าเนียนใสคลี่ยิ้มเล็กน้อยนึกถึงเมื่อก่อนว่าพวกเรามีความสุขมากแค่ไหน “ผมรู้ว่าเขามีแผนร้าย และผมหวังว่าการตัดสินใจของผมจะไม่ทำให้ใคร...เดือดร้อน”
ผมเลียปากครุ่นคิดว่าถ้าพ่ออยู่เขาจะพูดกับผมว่าไง
‘ถ้าตัดสินใจไปแล้วก็หวนกลับไม่ได้มีแค่เดินหน้าต่อเท่านั้น’
‘พ่อเชื่อในการตัดสินใจของลูกนะ’
“พ่อคงพูดแบบนั้นสินะ” ผมพึมพำคิดถึงคำพูดของพ่อตอนผมยังเด็กเวลาผมตัดสินใจไปแล้วพ่อจะไม่บอกให้ผมถอยหลังท่านบอกให้ผมเดินหน้าและยอมรับผลของการกระทำไม่ว่าจะดีหรือร้ายเราก็เป็คนตัดสินใจให้มันเกิดขึ้นเอง
เพียงแค่ครั้งนี้มันอาจจะลังเลนิดหน่อยแต่ผมเชื่อว่าผมจะควบคุมทุกอย่างได้
สามวันนี้ริชาร์ดจะไม่มีทางได้ข้อมูลอะไรไปผิดกับผมที่จะทำทุกทางให้เขาคายความลับออกมา
ปึง !
แรงกระแทกเรียกความสนใจให้ผมหันไปมองเ้าฉลามดีแลนกับดายยังคงว่ายอยู่ตรงนั้นวนเวียนอยู่รอบห้องราวกับ้ารู้ว่าใครเป็คนบุกมา ผมหัวเราะ วางรูปภาพครอบครัวลงก่อนจะเดินมาหามันทาบมือลงกับกระจกสบเข้ากับั์ตาสีดำที่ไม่เคยฉายความกังวลเลยสักครั้ง
มีเพียงแค่ความดุดันที่ได้มอง
“หึ พวกแกรู้ไหมว่ามีคนจ้องจะเอาพวกแกไปจากฉัน”
“กึด”
“เขาบอกว่าเขามีสิทธิ์ที่จะทำ สิทธิ์ของเพื่อนพ่อ และสิทธิ์ของครอบครัวพวกแก” ผมเล่าไม่คิดว่ามันจะเข้าใจหรือได้ยินหรือต่อให้ได้ยินก็ใช่ว่ามันจะแปลออก ถึงอย่างนั้นพวกมันก็เหลือบมามองผมเลียปากส่ายหน้าไปมาตบตีกับความคิดด้านใน “ฉันตกลงกับเขาว่าจะให้ศึกษาพวกแกได้สามวันแลกกับความลับที่หาคำตอบไม่ได้”
ดายตวัดตัวคล้ายไม่พอใจ ขณะที่ดีแลนพุ่งเข้ามากัดกระจกผมท่าทีงุ่นง่านแสดงถึงความไม่สบอารมณ์ พวกมันคงคิดว่าผมจะขายพวกมัน
“ใจเย็นก่อน ฉันก็แค่อยากเล่นเกมนิดหน่อยเท่านั้น” ผมห้ามปรามก่อนที่พวกมันจะพังทั้งศูนย์วิจัย “ทันทีที่ฉันได้ข้อมูลฉันจะส่งเขากลับฝั่ง กลบทุกข่าวที่บอกว่าพวกแกมีชีวิตและริชาร์ดจะไม่ได้ข้อมูลอะไรทั้งนั้น”
“…”
“เขาจะกลับไปตัวเปล่า จะต้องเสียใจที่ได้มา”ดวงตาผมแน่วแน่มากและหวังว่าพวกมันทั้งสองจะสังเกตเห็นได้มือทั้งสองกำหมัดแน่นเสริมทัพกับความรุ่มร้อนที่แฝงอยู่ในกาย “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเอาตัวพวกแกไปทั้งนั้น พวกแกเป็ของฉันไม่มีวันเปลี่ยนเป็ของคนอื่นได้”
“กึด”
“ฉันจะทำให้พวกมันเห็นว่าการมาตกลงกับคนของฉลามมันเป็ยังไง”
“…”
“พวกมันจะเสียใจที่ได้มา”
เช้าวันนี้ดูจะไม่สดใสเหมือนทุกครั้ง
ควันสีขาวปกคลุมไปทั่วใบหน้าป้อนนิโคตินเข้าปอดซ้ำ ๆ เนื่องจากการคิดอะไรเยอะแยะทำให้สมองผมแน่นเอี๊ยดไปหมด ผมจำเป็ต้องสูบเพื่อให้สมองมันโล่งจะได้คิดอะไรได้มากขึ้นกว่าเมื่อวานผมหลุบตา มองสายน้ำที่นิ่งงันบนแทงก์ที่ผมนั่งสูงจากพื้นค่อนข้างมากมันเป็จุดเดียวที่ดูวิวรอบข้างได้สวยงามที่สุด
ผมไม่เห็นครีบยาวของดีแลนและดายพวกมันอาจจะยังไม่ตื่นไม่ก็ไปเที่ยวเล่นอยู่ใต้มหาสมุทรหมื่นฟุตสถานที่ที่พวกเราลงไปสำรวจไม่ถึงสักที
ผมพ่นควันปล่อยให้สายลมพัดพามันไปไกล แสงตะวันกำลังเลียไล้มันคือสัญญาณบอกว่าเช้าวันใหม่...
อาจจะไม่ได้ดีเหมือนเดิม
“ขอผมสูบด้วยได้ไหม ?”
“หืม ?” ภวังค์ความคิดถูกทำลายเมื่อใครบางคนถือวิสาสะมารุกล้ำที่ต้องห้ามที่ไม่เคยมีใครกล้าปีนป่ายขึ้นมาเว้น่จำเป็เช่นเวลาที่ศูนย์วิจัยเกิดปัญหาหรือต้องใช้สัญญาณเรียกเฮลิคอปเตอร์จากบนบก ผมหันไปมองเ้าของใบหน้าหล่อคมเขาคือคนเดียวกับที่หนุนหลังให้อาผมเมื่อวานนี้
ดวงตาสีควันบุหรี่ทำผมพ่นลมหายใจนิดหน่อย
“ตรงนี้คือที่ของผม” ผมบอกกับเขา “ถ้าคุณจะสูบบุหรี่ คงต้องไปสูบที่อื่น”
“แต่คุณแนชลีย์บอกว่าถ้าอยากสูบ ต้องมาสูบที่นี่น่ะครับ”
“…”
“เพราะจะได้เพื่อนสูบด้วย” รอยยิ้มมาดร้ายมาพร้อมกับความเ้าเล่ห์ที่แฝงอยู่นาทีนั้นผมรู้เลยว่าเขาไม่ได้อยากจะมาทำความรู้จักผมหรือมาสูบบุหรี่เพียงอย่างเดียวเท่านั้นคาดว่าอาจจะมาเล่นเกม หยั่งเชิงดูว่าผมมีสติปัญญาแค่ไหน
เขาเป็คนของริชาร์ดนั่นแปลว่าเขาไว้ใจไม่ได้
ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรแค่กระตุกยิ้ม...
เป็การรับคำท้า
“เชิญ”ผมขยับตัวแบ่งที่ให้เขานั่ง ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เ้าตัวจะปีนขึ้นมานั่งข้างๆ บุหรี่ยี่ห้อดังถูกจุดขึ้นมาสูบ มันคนละยี่ห้อกับที่ผมใช้อยู่แต่ประสิทธิภาพมันไม่ต่างกันเท่าไหร่ อยู่ที่ว่ารสนิยมคนเราเป็แบบไหน
ผมชอบแบบละเลียดทีละนิดอัดนิโคตินย้ำ ๆ ได้ ส่วนเขาดูจากบุหรี่ที่ใช้...
คงเป็พวกชอบความรุนแรงและจบเกมเร็ว
“ผมโจเอล” เขาแนะนำมองเสี้ยวหน้าผมโดยไม่สนใจว่าผมตั้งใจฟังเขาไหม “เผื่อคุณไม่รู้ผมเป็ญาติห่าง ๆ อาของคุณ”
“ริชาร์ดไม่ใช่อาผมโดยสมบูรณ์เขาก็แค่เพื่อนพ่อที่จ้องจะหาประโยชน์จากงานของผมก็เท่านั้น”
“...”
“และคุณเองก็ทำเหมือนกัน” ผมไหวไหล่ “สายเืเดียวกัน ก็คงนิสัยเหมือนกัน”
“เหมารวมได้ใจร้ายจังนะครับ”
“หึ”
“แต่ผมต่างจากอา” เขาพ่นควันบุหรี่มาทางผมราวกับ้าความสนใจผมเลยแสร้งทำเป็หันไปเลิกคิ้วใส่ ท่าทีสนใจทำเขาระบายยิ้มออกมา “ผมไม่ได้หวังหรือสนใจฉลามนั่นก็แค่ตามมาเพราะอาบอกว่ามีทริปพิเศษที่สนุกมาก ๆ”
“แล้วคุณก็หลงเชื่อเป็เด็กอนุบาล”
“ตอนแรกผมก็ไม่คิดจะมา ว่ายน้ำกับฉลามมันน่าสนุกตรงไหน” เขาแค่นหัวเราะ กลอกตาเหมือนรำคาญใจ “แต่พอรู้ว่าการมาที่นี่จะทำให้เจอคุณได้ผมก็ตกลง”
“...”
“การได้เจอคุณ มันน่าสนุกกว่าเจอฉลามอีก” เรียวนิ้วเกลี่ยแก้มผมอย่างถือดีทำเอาผมนิ่งงันมองว่าเขาจะกล้าทำอะไรผมอีก ไม่ได้รีบปัดมือเพราะผมรู้ดีว่าไก่จะตื่นก่อนปล่อยให้เขาคิดว่าผมง่ายพอที่จะทำอะไรก็ได้ โจเอลจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผมยกยิ้มท้าทายที่ทำผมเลียปากอย่างยั่วยวนใส่ทำเขาเขวด้วยอิทธิพลของสิ่งที่ผู้ชายทั้งเกาะยกย่องให้
เสน่ห์ของผมมันค่อนข้างอันตรายผมไม่ใช่นางมารร้าย
ผมก็แค่...
อสรพิษตัวหนึ่ง
“เขาบอกว่าการได้เป็ผู้ชายของคุณมันโชคดียิ่งกว่าขึ้น์”
กึก !
“และผมไม่เคยรู้เลยว่า์มีจริงไหม” เขากระซิบเสียงแหบคงตั้งใจเชิญชวนให้ผมตกหลุมพรางความหล่อเหลาของเขา ยอมรับว่าถ้าเราไม่รู้จักกันผมคงลากเขาขึ้นเตียงไปแล้ว “คุณพอจะช่วยสงเคราะห์ให้ผมได้ไหมเพราะผมอยากรู้จริง ๆ ว่า์มีจริงหรือเปล่า”
“หึ คุณอ้อร้อทุกคนด้วยคำพูดแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่า โจเอล”
“ผมคิดว่าผมใช้มันกับคุณคนเดียว”เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ ให้ลมหายใจคลอเคลียอยู่เหนือริมฝีปากผมไม่รู้หรอกนะว่ากิตติศัพท์ความง่ายของผมมันโจษจันไปทั่วเกาะแค่ไหนแต่ไม่ใช่ว่าผมจะได้กับทุกคนซะเมื่อไหร่ เห็นอย่างนี้ผมก็เลือกว่าจะนอนกับใคร
และเขา...
ไม่ใช่ตัวเลือกของผมเลย
“งั้นคุณควรเก็บไว้ใช้กับคนอื่น โจเอลเพราะผมคงพาคุณขึ้น์ไม่ได้”ผมกระชากคอเสื้อเขาให้จมูกเราบดเบียดกันนิดหน่อยหากแต่เว้นระยะของริมฝีปากเอาไว้นั่นทำให้เขาเบิกตากว้างใส่ ดูใที่จู่ ๆผมก็ลุกขึ้นมาต่อต้าน “สิ่งเดียวที่คุณจะได้จากผมคือความตายจากนรก”
“นี่คุณ...!”
“ชู่วอย่าดื้อด้านกับผมสิ ทำตัวเชื่อง ๆ เหมือนผมเป็แมวเลี้ยงง่ายแบบเมื่อกี้ที”ผมเหยียดยิ้ม ใช้ก้นบุหรี่ลูบไปตามกรอบหน้าของเขา “เพราะยิ่งคุณทำแบบนั้นกับผมเท่าไหร่คุณก็ยิ่งไร้ค่าไม่ต่างจากเศษเดนมากขึ้นเท่านั้น”
“โซล”
“และถ้าคุณไม่อยากตกเป็เหยื่อของฉลามก็อย่าเข้ามาวุ่นวายกับผมมาก”ผมจับใบหน้าเขาให้หันไปทางทะเลใส แนบแก้มลงไปเพื่อบังคับให้เขาจ้องมองสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ในน้ำจากตอนแรกที่ทะเลราบเรียบมาก ตอนนี้ปรากฏครีบยาวสองอันที่วนเวียนไปมาผมเดาว่าดีแลนกับดายตื่นั้แ่ตอนที่โจเอลเข้ามาหาผม
เ้าพวกนี้เหมือนมีััพิศวงเวลาผมอยู่กับผู้ชายคนไหน
“คุณเห็นไหมว่าความตายมาจ่อปืนรอพาคุณไป”
“คะ...คุณ”
“พวกมันหวงผมชนิดที่ว่าถ้ามีคนมาเข้าใกล้มันจะกัดให้ตาย” ผมกระซิบข้างหูเขาหวังเพียงให้มันหลอกหลอนและเรียกสติ “และถ้าให้เดาคุณเด็กกว่าผมใช่ไหม คงมีอีกหลายอย่างที่คุณอยากทำเพราะงั้นการเอาตัวเองมาสุ่มเสี่ยงกับคนของฉลาม มันเป็เื่ที่โง่มาก”
“…”
“และจะดีกว่านี้ถ้าคุณหัดใช้สมองคิดบ้างว่าผมไม่ได้ง่ายกับทุกคน” ผมผลักเขาออกไม่สนใจว่าเขาจะเสียหลักจนเกือบตกแทงก์ไหมผมหัวเราะโชว์ความกล้าตายโดยการโดดลงไปในบ่อฉลามซึ่งถูกปิดไว้ไม่ให้สัตว์อะไรเข้ามาในนั้นได้หยาดน้ำกระเซ็นไปทั่วพื้นที่ เสยผมหนึ่งทีตอนโผล่ขึ้นมาหายใจ เงยหน้ามองคนที่เบิกตากว้างใส่
แล้วชูนิ้วกลางให้บอกว่าเขามันโคตรห่วยแตกเลย
สายเืของริชาร์ดก็แค่พวกใจกากแต่ปากเก่งเท่านั้น ไม่มีค่าให้เสวนาด้วยหรอก
ผมขึ้นจากน้ำมาเปลี่ยนชุดอีกรอบมวนบุหรี่ทำให้สมองของผมโล่งขึ้นนิดหน่อย แต่สิ่งที่ทำให้ผมพอจะสนุกกับชีวิตขึ้นได้คือเื่ที่ทำไว้กับโจเอลต่างหากั้แ่ตอนนั้นเขาก็ดูจะวางแผนการเพื่อหาวิธีเข้าใกล้ผมโดยไม่ตายแน่นอนว่ามันเป็ความคิดที่โง่เง่าขนาดคนในศูนย์วิจัยยังหลีกเลี่ยงการอยู่กับผมเลย ถ้าไม่จำเป็ต้องเข้าใกล้จริง ๆ
คนที่โดนเื่นี้บ่อยสุดคงเป็เอริคกับโอเว่นติดตรงที่คนแรกเขายังวุ่นวายกับผมไม่เลิก
ผู้ชายนี่มันน่ารำคาญชะมัด
“ผมเตรียมของให้แล้วนะครับคุณโซลจะยิงที่นี่หรือว่าไปกลางทะเลหน่อย”
“ผมคิดว่าไปกลางทะเลดีกว่า เดี๋ยวถ้ายิงใกล้ศูนย์วิจัย มันจะพังที่นี่เอา” ผมหันไปตอบสตีฟหลังจากที่เขาพูดแบบนั้นเมื่อวานผมสั่งให้เขาเตรียมอุปกรณ์สำหรับการยิงเครื่องติดตามที่ครีบฉลามการจะยิงได้นั้นเราต้องลงไปว่ายอยู่ในน้ำ เพราะถ้าเรายิงบนบกหรือบนเรือมีความเป็ไปได้สูงที่มันจะะโขึ้นมาถล่มเรือเรา
ถามว่ามันคือการคาดการณ์เหรอ...?
บอกเลยว่าไม่ใช่
เมื่อหลายปีก่อนผมเคยไปยิงแทร็กเกอร์ใส่ดายแล้วมันก็พังเรือผมโดยไม่สนใจว่าผมจะลอยคออยู่ในทะเลนานแค่ไหนดีหน่อยที่ตอนนั้นมีเรือขนย้ายสินค้าผ่านมาพอดี ผมก็เลยรอดมาได้
แค่ผมคนเดียว
“และสำรองเรือไว้ด้วยนะเผื่ออะไรผิดพลาดเราจะได้มีเรือกลับ”
“งั้นผมเอากรงฉลามติดไปด้วยนะครับ เผื่อคุณอยากทำอะไร”
“ได้เลย” ผมพยักหน้าแล้วกลับมาจัดการเตรียมอุปกรณ์ดำน้ำตัวเองต่อมีจอร์แดนคอยช่วยเนื่องจากเขาต้องมาติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างทว่าในตอนที่เรากำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมเรือขนาดกลาง จู่ ๆพื้นที่ของผมก็ถูกรุกล้ำโดยคนที่ผมไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด
“ขออาไปด้วยคนสิ โซล”
กึก !
“อาอยากลงไปเล่นน้ำกับมัน” เสียงทุ้มต่ำติดแหบแห้งรั้งผมให้หันไปมองเ้าของใบหน้าเหี่ยวย่นริชาร์ดยกยิ้มให้ผมขณะที่ผมถอนหายใจใส่ดวงตาสบกันบ่งบอกว่าผมจะไม่ยอมให้ใครมาวุ่นวายกับฉลามของผมทั้งนั้น
อีกอย่างผมยังไม่ได้ล้วงความลับจากเขาเลยสักอันถ้าเขามาตายก่อนจะทำไง
“ผมคิดว่าอาอยู่เฉย ๆ ดีกว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่อาจะลงไปว่ายน้ำเล่นกับฉลามได้”
“ก็ไม่เชิงว่าว่ายเล่น อาแค่อยากเห็นว่าตัวเป็ ๆ มันจะเป็ไง”
“คนสุดท้ายที่พูดอย่างนี้ อยู่ในท้องดีแลน”
“อะ...!”
“แต่ถ้าอาอยากเห็นว่าความตายเป็ยังไง ไม่ต้องไปกับผมก็ได้แค่ะโลงไปอาก็เห็นแล้ว” ผมเหล่ตาไปมองทะเลด้านข้างเวลานี้ดายกับดีแลนกำลังว่ายวนเวียนอยู่ราวกับกลัวว่าจะมีคนมาคุกคามผมยังไงยังงั้น ซึ่งพอผมพูดไปแบบนั้น ริชาร์ดก็หน้าถอดสีผมเลยหัวเราะนิด ๆ แล้วมัดเชือกที่เรือต่อ
ผมไม่หวังให้เขาเป็คนดีบอกว่าอาเป็ห่วงอยากไปเป็เพื่อนกับผมหรอก
เพราะผมรู้ว่าเขาไม่ใช่คนดีขนาดที่จะทำ
ทว่า...
ตุ้บ !
“อ๊ะ !” เรือผมโคลงเคลงทันทีที่ริชาร์ดะโลงมาบนเรือผมพร้อมกับโจเอลและคนของเขาอีกสองคน นั่นทำให้ผมหยุดการกระทำหันไปมองพวกเขาพลางย่นคิ้วใส่ การที่เขาคุกคามผมเหยียบย่ำบนเรือผมโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็การกระทำที่เสียมารยาทยิ่งกว่าอะไรแถมยังวางของที่เขาเอาติดมาด้วยอย่างถือวิสาสะ
นาทีนั้นผมแทบจะโยนพวกเขาลงเรือไปถ้าไม่ติดว่าเขา...
“เธอตกลงกับอาแล้วไงว่าจะให้อาอยู่ที่นี่เพื่อศึกษามันสามวัน”
“นี่...!”
“เพราะงั้นอย่าผิดสัญญาสิโซล อิลเดนสันพ่อของเธอไม่สอนเหรอว่าพูดคำไหนเป็คำนั้น” ประโยคนั้นทำผมชะงักเบิกตากว้างใส่คนที่กล้าท้าทายผมราวกับมองไม่เห็นว่าเื้ัมีอะไรว่ายอยู่ “อาแค่อยากไปดูว่าพวกเธอมีวิธีจัดการมันยังไง”
“อย่าพูดเหมือนว่าเราจะทำร้ายมัน ผมเลี้ยงพวกมันด้วยความรัก”
“งั้นก็แสดงความรักที่เธอมีต่อเมกาโลดอนให้อาเห็นสิ”
“…”
“ไม่งั้นอาจะอยู่ที่นี่เกินสามวัน และอาจทำเื่ไม่ดี” วินาทีที่ได้ยินแบบนั้น ผมไม่มีความกลัวเลยสักนิดแทบจะตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาด้วยซ้ำแต่ถ้าผมทำอย่างนั้นก็เท่ากับว่าผมเลือกที่จะต่อสู้แบบลูสเซอร์ทั้งที่ผมสามารถต่อสู้แบบคิงได้
ผมหงุดหงิดนิ่งคิดไปสักพักเพื่อที่จะทำอะไรได้
พลันครีบยาวก็กระแทกเรือที่เรายืนอยู่ทำเอาทุกคนเกือบจะหงายตกทะเลไป มีแค่ริชาร์ดกับโจเอลหน้าคว่ำเกาะขอบเรือไว้จึงได้เห็นครีบยาวของดีแลนผ่านหน้าไปพวกเขาเบิกตากว้างตอนเห็นว่ามันอยู่ใกล้ขนาดไหน แทบจะจูบครีบมันได้เลยด้วยซ้ำ
“เฮ้ย!” โจเอลอุทานรีบผละออกมาด้วยความใทว่าแทนที่จะช่วยดึงอาตัวเองให้ลุกขึ้นได้ เขากลับผงะถอยมาเพียงลำพังเท่านั้นส่งผลให้ริชาร์ดตัวแข็งนิ่งค้าง คงกำลังคิดว่ามันจะทำอะไรเขาหรือเปล่าผมเลยอาสาที่จะเข้าไปช่วยเขาไว้
โดยการโอบบ่าเขาแกล้งกดหน้าให้เข้าไปใกล้ ๆ จนลมหายใจรินรดครีบยาวโผล่พ้นน้ำ
“โซล ! จะทำอะไร ปล่อยอานะ !”
“ถ้าอาเสียงดัง มันจะยิ่งตื่นตัว” ผมกระซิบเหยียดยิ้มมาดร้ายให้หยาดใสสะท้อนภาพนั้นเข้าดวงตาเขา“ฉลามมีประสาทััที่ไวมาก ยิ่งเราใมากเท่าไหร่มันก็จะยิ่งอยากทำร้ายเรามากขึ้นเท่านั้น”
“!!!!”
“แต่อาคงไม่กลัวใช่ไหมครับ เพราะอาบอกว่าอาอยากเห็นมัน” ผมแกล้งทำเป็ไร้เดียงสา กดหน้าเขาลงให้ต่ำขึ้นอีกอีกนิดเดียวดีแลนคงพุ่งมากัดหัวเขาให้ขาดได้ประจำผมจะไม่ทำแบบนี้กับใครเพราะรู้ว่ามันเสี่ยงขนาดไหนแต่ในเมื่อริชาร์ดอยากเห็นว่าผมเลี้ยงพวกมันด้วยความรักยังไง
ผมก็จะสนองมันคืนให้จะทำให้เขาทรมานจนเป็ฝ่ายอยากหนีไปเอง
“เป็ไงครับอามันหน้าตาเหมือนความตายที่อาคิดไว้ไหม”
“ซะ...โซล”
“หรือว่าอายังมองเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่?”
“อาเห็น...!”
“งั้นเข้าใกล้กว่านี้อีกไหม...ดาย! มานี่ อาหารพร้อมแล้ว !”
3K
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736504015_2034701.webp)
