สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ทอดตัวอยู่ระหว่างชายแดนตะวันตกกับเมืองหลวงของแคว้นต้าเหยียน ขบวนม้าราชสำนักแล่นผ่านอย่างเงียบงัน ทหารในชุดเกราะสีดำเรียงแถวอย่างเป็ระเบียบ นำโดยชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเ็า ดวงตาคมดั่งเหยี่ยว และออร่าที่ทำให้ทุกคนต้องหลบสายตา
เขาคือ “อ๋องเจ็ด” หรือ “อ๋องหลงเจิ้งเหยียน” พระโอรสลำดับที่เจ็ดแห่งจักรพรรดิต้าเหยียน ผู้ได้รับฉายาว่า “เงาแห่งราชสำนัก” ด้วยความสามารถในการวางกลยุทธ์และความเด็ดขาดในการปราบฏ
…
ในค่ายชายแดน หลินอวี้กำลังฝึกท่าร่าง “พยัคฆ์ทะยาน” กับเสี่ยวไป๋อยู่กลางลานฝึก เสียงฝีเท้าของม้าหลายตัวดังขึ้นจากทางเข้าค่าย ทหารรีบวิ่งมารายงาน
“คุณหนูหลิน! อ๋องเจ็ดเสด็จมาถึงแล้ว!”
หลินอวี้หยุดฝึกทันที ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวง เธอเคยได้ยินชื่อของอ๋องเจ็ดจากตำราประวัติศาสตร์ในโลกเดิม — เขาคือผู้ที่ถูกกล่าวขานว่าไร้หัวใจ เ็า และไม่เคยไว้ใจใคร
เมื่ออ๋องเจ็ดเดินเข้ามาในค่าย ทุกคนต่างคุกเข่าทำความเคารพ หลินอวี้ยืนอยู่ตรงกลางลานฝึก ดวงตาสบกับเขาอย่างไม่หวั่นเกรง
“เ้าคือหลินอวี้?” เขาถามเสียงเรียบ
“ใช่ ข้าคือหลินอวี้” เธอตอบ
อ๋องเจ็ดเดินวนรอบตัวเธออย่างช้าๆ “ข้าได้ยินว่าเ้าปราบโจรชายแดนด้วยกลยุทธ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน…เ้าศึกษายุทธ์จากที่ใด?”
“จากตำราลับของตระกูลหลิน…และจากประสบการณ์ของข้าเอง” หลินอวี้ตอบโดยไม่หลบสายตา
อ๋องเจ็ดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “ข้าจะอยู่ที่นี่สามวัน…เพื่อประเมินสถานการณ์ชายแดน และประเมินเ้า”
…
ในวันแรก อ๋องเจ็ดเฝ้าสังเกตการฝึกของหลินอวี้อย่างเงียบงัน เขาเห็นเธอสอนทหารด้วยความอดทน ใช้คำพูดที่สร้างแรงบันดาลใจ และไม่เคยยกตนเหนือผู้อื่น
“นางไม่เหมือนคุณหนูทั่วไป…” เขาพึมพำ
ในคืนวันนั้น เขาเรียกหลินอวี้ไปยังเรือนพักของเขา
“เ้ามีเป้าหมายใดกันแน่?” เขาถาม
หลินอวี้นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ข้า้าปกป้องผู้คน…และหาทางกลับไปยังที่ที่ข้ามา”
อ๋องเจ็ดเลิกคิ้ว “เ้าหมายถึง…เ้ามาจากที่อื่น?”
หลินอวี้ยิ้มบาง “บางที…เ้าก็ไม่เชื่อหรอก”
อ๋องเจ็ดเงียบไป ก่อนจะกล่าว “ข้าไม่เชื่อในโชคชะตา…แต่ข้าเชื่อในความสามารถ”
…
ในวันที่สอง อ๋องเจ็ดพาหลินอวี้ไปยังป่าลึกที่เคยเป็ฐานของกลุ่มโจร เขา้าทดสอบความสามารถของเธอในการวางกลยุทธ์และการต่อสู้จริง
“เ้าจะนำทหารสิบคนเข้าไป…และต้องหาทางยึดฐานกลับมาให้ได้” เขากล่าว
หลินอวี้พยักหน้า “ข้าจะทำให้ดู”
เธอใช้กลยุทธ์ “เงาเคลื่อน” ที่เธอคิดค้นขึ้นเอง โดยแบ่งทหารออกเป็สามกลุ่ม เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ และใช้กับดักจากธรรมชาติในการล้อมฐานโจร
ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม ฐานโจรถูกยึดคืนโดยไม่มีผู้เสียชีวิตแม้แต่คนเดียว
อ๋องเจ็ดมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “เ้าคืออัจฉริยะ…หรือปีศาจกันแน่?”
หลินอวี้ยิ้ม “ข้าเป็เพียงผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา”
…
ในคืนสุดท้ายก่อนอ๋องเจ็ดจะกลับเมืองหลวง เขาเรียกหลินอวี้ไปยังลานหินที่เงียบสงัด
“ข้าจะเสนอให้เ้ากลับไปยังเมืองหลวง…ในฐานะที่ปรึกษาพิเศษของข้า” เขากล่าว
หลินอวี้ใ “เหตุใดเ้าจึงไว้ใจข้า?”
อ๋องเจ็ดเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เพราะเ้าคือผู้เดียวที่กล้าสบตาข้า…โดยไม่หวาดกลัว”
หลินอวี้นิ่งไป ก่อนจะกล่าว “ข้าจะไป…แต่ข้าจะไม่เป็เพียงเงาของเ้า ข้าจะเป็แสงของข้าเอง”
อ๋องเจ็ดยิ้มบางเป็ครั้งแรก “ข้ารอวันที่เ้าจะส่องแสง…ในราชสำนักที่มืดมิด”
…
การเดินทางกลับเมืองหลวงเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างหลินอวี้กับอ๋องเจ็ด และเส้นทางใหม่ที่เต็มไปด้วยอำนาจ การเมือง และความลับที่รอการเปิดเผย
8K
