ซินแหวกดูเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าตัวเองแล้วถอนใจเฮือก
คราวที่แล้วมีพี่พิงค์ช่วยจนดูเป็ผู้เป็คนขึ้นมาได้นี่ต้องปลอมตัวเป็คนหน้าตาดูได้อีกตั้งหลายวัน
ฉันจะทำยังไงวะเนี่ย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ซินคว้ามากดฟังอย่างไม่ทันได้ใส่ใจ
"ฮัลโหล"
"ซิน ทำไมไม่บอกน้าแต่แรก"
"น้าริน" ซินเบิกตากว้าง
"น้าเจอจดหมายยายริต้าแล้วที่แท้ลูกน้าหนีไปกับเจส แล้วทำไมถึงไม่บอกความจริงน้าปล่อยให้น้าด่าฝ่ายเดียวอยู่ได้"
"การที่ริต้าหายตัวไปในวันแต่งงาน มันก็สาหัสมากอยู่แล้วสำหรับคนเป็แม่ซินไม่อยากให้น้ารินโกรธริต้ามากไปกว่านี้" ซินตอบจากใจ
น้าซินทำเสียงเจ็บใจตัวเอง "น้ายอมรับว่าวันนั้นน้าสติแตกเอาตัวเองไม่อยู่ ด่าเราเกินเบอร์ไปมาก แต่ซินต้องเข้าใจน้านะว่าน้ารับไม่ได้จริงๆ ที่เห็นคลิปนั่น"
"เข้าใจสิคะใครเห็นก็ต้องเข้าใจผิดเหมือนน้ารินนั่นล่ะ"
"แล้วน้าก็ยังงงอยู่ดีว่าเื่มันเป็ยังไงมายังไง ทำไมถึงเราถึงไปโผล่ที่โรงพยาบาลแล้วทำไมต้องไปกอดกันกลมกับคุณนล จนกลายเป็ขี้ปากชาวบ้านแบบนั้น"
"ซินมีเหตุผลจำเป็จริงๆ ค่ะน้าริน" ซินพูดด้วยเสียงวิงวอน "มันเป็ความลับที่ตอนนี้ซินยังบอกใครไม่ได้"
น้ารินเสียงเข้มกลับมาทันที "ในฐานะที่ริต้าเป็ลูกสาวน้าแล้วมีผู้หญิงมายืนกอดกับว่าที่ลูกเขยน้าให้ชาวบ้านเห็น น้าว่าน้ามีสิทธิ์จะรู้ความลับนี้นะซิน"
____________________
ซินนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขกบ้านน้ารินแล้วเริ่มเปิดปากเล่าเื่ทั้งหมดอย่างจำยอม
"เื่มันมีอยู่ว่า วันที่ริต้าหนีไปกับเจสวันนั้นคุณแม่คุณนลที่ป่วยหนักต้องเข้ารับการผ่าตัดสมองด่วนถ้าไม่ผ่าตัดท่านอาจเป็อันตรายถึงชีวิต แต่การผ่าตัดก็มีความเสี่ยงสูงมากพอกันท่านอาจรอดหรือไม่รอด หรืออาจรอดออกมาแบบช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ไปตลอดชีวิต"
"คุณพระ!" น้ารินอุทาน"ทำไมยายริต้าไม่เคยเล่าเื่นี้เลยล่ะน้าก็ยังสงสัยว่าทำไมแม่คุณนลไม่มางานแต่ง ถามคุณนลก็อ้อมแอ้มแค่ว่าแม่ไม่แข็งแรง"
"ท่านก็ไม่แข็งแรงจริงๆ ค่ะแต่ท่านอยากเจอริต้ามาก ั้แ่คบหากับคุณนล ท่านไม่เคยพบริต้าเลยไม่ว่าท่านจะเรียกหายังไง หรือคุณนลขอร้องยังไงริต้าก็ไม่เคยไปหาท่านเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
"โอ๊ย! ฉันจะเป็ลม ทำไมริต้าถึงใจจืดใจดำแบบนี้"น้ารินร้องอย่างผิดหวังในตัวลูกสาว
"ซินคิดว่า ครั้งนี้คุณแม่คุณนลคงกลัวจริงๆว่าท่านจะไม่ได้กลับออกมาจากห้องผ่าตัดอีก ขนาดคุณหมอพยายามหว่านล้อมสุดความสามารถท่านก็ดึงดันไม่ยอมให้ผ่าตัดท่าเดียว ยกเว้นเสียแต่ว่า…"
"ว่า…."
"ยกเว้นเสียแต่ว่าคุณนลจะพาริต้าไปหาท่านก่อนเท่านั้น"
"เวรกรรม!" น้ารินอุทาน
"คิวห้องผ่าตัดคือบ่ายโมงคุณนลก็เลยบึ่งรถมาแต่เช้า เพื่อจะมาบังคับเอาตัวริต้าไปพบท่านก่อนให้ได้แต่พอมาถึง ซินก็ต้องแจ้งข่าวร้าย ว่าริต้าหนีไปเสียแล้ว"
น้ารินพยายามคิดตามเื่ราวที่ซินเล่า แล้วอุทานขึ้นมา
"คุณนลกลัวว่าคุณแม่จะไม่ยอมเข้าผ่าตัดเลยต้องหาคนอื่นไปแทนสินะ" น้ารินชี้หน้าซิน"เราก็เลยต้องสวมรอยเป็เ้าสาวของคุณนลแทนริต้า"
ซินพยักหน้าอย่างละอายใจ
"ใช่ค่ะน้ารินเราสองคนก็รู้ว่าทำไม่ถูกค่ะที่หลอกลวงคุณแม่แบบนั้น แต่เราไม่มีทางเลือกเลยจริงๆถ้าคุณนลบอกความจริงว่าริต้าหนีไปแล้ว คุณแม่อาจใจนช็อคสถานการณ์อาจยิ่งเลวร้าย ทางเดียวที่ง่ายที่สุดคือแก้ปัญหาเฉพาะหน้าหาทางให้คุณแม่ยอมเข้าห้องผ่าตัดไปก่อน แล้วพอคุณแม่ปลอดภัยแล้วค่อยสารภาพความจริงกับท่าน"
ซินยกมือไหว้น้าริน
"ซินขอโทษน้ารินนะคะที่ปลอมตัวเป็ลูกน้าริน แต่ถ้าซินไม่ปลอมตัวเป็ริต้าวันนั้นป่านนี้คุณแม่ก็อาจจะ…."
"เออๆ น้าเข้าใจแล้วว่ามันจำเป็จริงๆ"น้ารินเสียงอ่อนลง แล้วก็พูดต่อแบบอดหมั่นไส้ไม่ได้ "แต่น้าก็ยังไม่เก็ทนะ ว่าทำไมต้องเล่นเกินบทบาทไปแสดงเลิฟซีนกันที่ลานจอดรถนั่น"
"เลิฟซีนที่ไหนกันล่ะคะน้าริน" ซินท้วง "คุณนลเขาดีใจสุดขีดที่คุณแม่ยอมเข้าห้องผ่าตัดเขาก็แค่กอดขอบคุณซินเท่านั้นเอง นี่ถ้าน้ารินปลอมตัวเป็ริต้าไปช่วยแม่เขาให้รอดได้ เขาก็กอดน้ารินเหมือนกันล่ะค่ะ"
น้ารินหัวเราะคิก "ก็น่าจะจริงไอ้เรามันก็สวยเสียด้วย"
ซินโล่งใจที่น้ารินอารมณ์ดีขึ้น เขยิบเข้าไปกอดแขนมารดาเลี้ยง
"ในเมื่อน้ารินรู้ความจริงทั้งหมดแล้วอย่างนี้ช่วยอะไรซินหน่อยได้ไหมคะ นึกว่าสงเคราะห์ลูกเลี้ยงตาดำๆ นะน้าริน"
____________________
หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนริต้า น้ารินจูงมือซินมานั่งลง
"โอ๊ย! มันจะไปยากเย็นอะไร ก่อนมาเจอพ่อเธอน้าเคยเป็ช่างเสริมสวยมาก่อนเสื้อผ้าของแต่งตัวเครื่องแต่งหน้ายายริต้าก็มีเป็ก่ายเป็กอง" น้ารินพูดกับซินในกระจก "ถ้าตัวตึงอย่างน้าทำให้ลูกเลี้ยงสวยเหมือนลูกสาวไม่ได้อย่ามาเรียกน้าว่าเจ๊รินดาให้เสียชื่อ"
ซินส่งหวีให้น้าริน "งั้นก็เริ่มเลยค่ะรินดาบิวตี้"
____________________
หน้าโรงพยาบาล นลในชุดเสื้อแขนยาวปกเชิ้ตสีดำเรียบๆ กางเกงขายาวทรงแคบสีกากีรับกับรองเท้าหนังสีดำ เดินไปมาเหมือนหนูติดจั่น ยกนาฬิกาขึ้นดูเป็ระยะ
แท็กซี่แล่นมาจอดหน้าบันไดทางขึ้นด้านหน้าซินก้าวลงมาจากรถอย่างเร่งรีบ
ร่างเพรียวบางอยู่ในมินิเดรสสีเขียวพาสเทลแขนกุดโชว์ผิวเนื้อนวลเนียนเนื้อผ้าแก้วนิ่มพิมพ์ลายดอกไม้เย็นตา สะพายกระเป๋าสีขาวใบน้อยผมรวบครึ่งศีรษะแล้วดึงปอยผมลงมาล้อมกรอบหน้าสวยละมุนน่ามอง
นลจ้องมองภาพนั้นเหมือนถูกสะกด
วันนี้ซินไม่ได้ดูสวยจี๊ดจ๊าดเหมือนนางแบบหลุดจากแคทวอล์คอย่างวันก่อนแต่ดูน่ารักเหมาะเจาะพอดี จนเขาไม่อยากละสายตา
ซินบังคับตัวเองไม่ให้ใจสั่นเดินขึ้นบันไดไปหาเ้าของแววตาชื่นชมอย่างไม่ปิดบังคู่นั้น
เขาจะชมฉันว่ายังไงนะ
งามเหมือนภาพวาด
สวยเหมือนนางฟ้า
น่ารักเหมือนนางในฝัน
"นี่มันชุดริต้านี่นา" นลพูดคำแรก
โธ่เว้ย! ที่แท้ตะลึงที่เห็นชุดริต้า
"ก็แสดงเป็ริต้า จะให้ฉันใส่ชุดแมวที่ไหนล่ะคะ"
____________________
วอร์ดผู้ป่วยพักฟื้นในโรงพยาบาล ประตูลิฟต์เปิดออกเหล่าพยาบาลที่จับกลุ่มคุยอยู่ พากันหันมามอง
ภาพที่เห็นคือหญิงสาวกับชายหนุ่มยืนคู่กันสวยหล่อเหมาะเจาะกันราวนายแบบนางแบบ
"จับมือฉันสิคะคุณนล เราเพิ่งแต่งงานกันนะ"ซินกระซิบ
นลรีบดึงมือซินมากุม พาเดินออกจากลิฟต์ ส่งยิ้มให้พยาบาล
"คุณนิลนภาออกมาจากห้องไอซียูแล้วค่ะตอนนี้อยู่ห้อง 1202" พยาบาลรุ่นใหญ่รายงาน"เดินตรงไปทางนี้แล้วเลี้ยวซ้ายค่ะ"
"ขอบคุณครับ" นลหันมาทางซิน"ไปที่รัก ไปเยี่ยมคุณแม่กัน"
____________________
นลกับซินเดินควงคู่มาถึงประตูห้อง 1202
"พร้อมนะ" นลถาม
ซินยกมือขึ้นคล้องแขนนล เพิ่มความแนบชิดกว่าเดิม"พร้อมค่ะ"
นลเคาะประตู
____________________
เสียงเคาะประตูดังขึ้นหญิงสาวผิวขาวร่างเล็กกะทัดรัดหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาผละจากเตียงคนไข้วิ่งมาเปิดประตู
"พี่นล"
ร่างนั้นชะงัก เมื่อเห็นนลและหญิงสาวที่ยืนคล้องแขนกันอยู่หน้าห้อง
นลพูดกับซิน "ที่รักครับ นี่มิว หลานป้าของคุณแม่มิวเขาคอยอยู่ดูแลคุณแม่ที่บ้านเขาใหญ่"
ซินยิ้มกว้างให้มิว แต่มิวตอบกลับด้วยใบหน้าเชิดตึง
"มิว นี่พี่ริต้า ภรรยาพี่" นลพูดกับมิว
มิวยกมือไหว้ซินอย่างเสียไม่ได้ แล้วเดินเข้ามานั่งที่โซฟาในห้องหยิบมือถือขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย
"ริต้า" เสียงแหบเครืออ่อนเบาดังมาจากเตียง"ริต้าหรือลูก"
"คุณแม่" ซินผละจากนลเดินตรงเข้าไปที่เตียงทันที
ร่างเล็กๆ ดูอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรงใบหน้าซูบผอมที่โผล่พ้นผ้าคลุมร่างซีดเซียวไร้สีเื บนศีรษะที่ปราศจากเส้นผมใดๆยังมีผ้าปิดแผลใหญ่จากการผ่าตัดบนเตียงคนไข้ยังมีสายปัสสาวะและสายระบายเืคาอยู่
สภาพอันน่าสงสารนั้นทำให้น้ำตาหญิงสาวเอ่อขึ้นมาโดยอัตโนมัติซินลืมว่าตัวเองกำลังรับบทอะไรอยู่เธอจับมือผอมบางไร้เรี่ยวแรงของคุณนิลนภามากุมโดยอัตโนมัติ
"ริต้าอยู่นี่แล้วค่ะ"
มือเล็กบางมีเพียงหนังหุ้มกระดูกนั้นขยับนิดๆ อยู่ใต้มือซินเหมือนแสดงปฏิกิริยารับรู้
ซินยิ้มทั้งน้ำตา
"ริต้ากับคุณนลอยู่ตรงนี้แล้วนะคะคุณแม่ปลอดภัยแล้วค่ะ"
นลเดินเข้ามาโอบไหล่ซิน เอื้อมมือไปกุมมือซินที่กุมมือมารดาอยู่
"แม่ยังไม่ต้องพูดอะไรนะครับ พักผ่อนเยอะๆ เราสองคนจะเฝ้าแม่อยู่ตรงนี้"
มิวเงยหน้าจากมือถือ มองภาพนั้นเขม็งแล้วโพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
"พี่ริต้าแต่งงานกับพี่นลแล้วยังแยกกันอยู่หรือคะ"
นลกับซินชะงัก
"วันนี้มิวเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปไว้ที่คอนโดพี่นลไม่เห็นข้าวของพี่ริต้าสักชิ้นเลยค่ะ"
____________________
"เวรล่ะ! ผมลืมคิดเื่ยายมิวไปสนิทเลยยายนี่มันช่างจับผิดที่สุด" นลบ่นพึมขณะเดินเข้ามาในห้องอาหารของโรงพยาบาล"ดีนะที่คุณหัวไว ตอบว่าหลังแต่งงานผมไปนอนบ้านคุณน่ะ"
"ฉันว่ามิวเขาดูไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไหร่นะคะ"
"เขาก็ไม่เคยชอบเพื่อนที่ผมพาไปบ้านสักคนแหละ" นลตอบขณะหยิบอาหารที่วางให้เลือกเรียงรายใส่ถาด ซินทำตาม
"มิวเขาเป็ลูกกำพร้า อายุเราห่างกันหลายปีแม่เอ็นดูหลานก็เอาเขามาดูแล ส่งเสียให้เรียนต่อ ตอนเด็กๆ ผมก็เอ็นดูเขาชวนเล่นสนุกตลอดเขาก็เลยยึดผมเป็พี่ชายไม่ยอมปล่อย"
ท่าทางเขาไม่คิดกับคุณแบบพี่ชายหรอกนะฉันว่า
ทั้งคู่เดินถือถาดอาหารมาที่แคชเชียร์นลจ่ายเงินแล้วเดินนำซินมานั่งที่โต๊ะ
"เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่บ้านเองไม่งั้นยายมิวแอบมองลงมาเห็นคุณกลับแท็กซี่ ก็จะตั้งข้อสงสัยอีก"
"แกก็ไม่ได้ผิดอะไรที่สงสัยเราเองต่างหากที่ปั้นน้ำเป็ตัวอยู่ มันก็สมแล้วค่ะที่เราต้องเครียด" ซินพึมพำ "ฉันภาวนาให้คุณแม่ฟื้นตัวแข็งแรงโดยเร็ววันนะคะเราจะได้บอกความจริงกับท่านเสียที ปั้นเื่โกหกไปเรื่อยๆแบบนี้ความลับได้แตกสักวัน ไม่สนุกเลยค่ะ"
"ใช่ ผมก็ว่าอย่างนั้น 99% ไม่สนุกเลย"
"อ้อ! แล้ว 1% ที่สนุกนี่คือตรงไหนคะ"
นลหัวเราะ "สนุกตรงได้ดูคุณแปลงโฉมเป็สาวสวยขึ้นทุกวันไงกับตอนที่…ตอนที่…."
"ตอนที่?"
"ตอนที่เราเรียกกันว่า 'ที่รัก'บทพูดมันเข้าปากนักแสดงดีนะ"
นลแหย่แล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
ซินหน้าร้อนผ่าว เสก้มลงตักอาหารในจาน
บทพูดที่ไหนกันล่ะคุณนล
นั่นมันความรู้สึกจากใจล้วนๆ !
2K
