เมื่อโจวซีห่าวเดินออกมาจากโรงแรมนายทหารคนสนิทก็เปิดประตูรถรอผู้เป็หัวหน้าให้เข้าไปนั่งภายในรถแล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไป โดยที่ไม่มีใครหันหลังกลับมามองโรงแรมหรูซ้ำสอง
“ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้วครับท่าน ตอนนี้คุณนายคุณชายและคุณหนูกำลังเดินทางไปรอท่านอยู่ที่สถานีรถไฟแล้วครับ”
“อืม รีบหน่อยเดี๋ยวจะไม่ทันเวลานัดหมาย”
“ครับท่าน” เมื่อรถเคลื่อนตัวไปได้สักระยะเสียงวิทยุสื่อสารภายในรถก็ดังขึ้น ทหารคนสนิทยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาสนทนาก่อนที่จะยื่นให้พลเอกโจวซีห่าวพูดสายกับคนที่ติดต่อมาทันที
“ครับท่านนายพล”
“ครับ แผนคืนนี้ยังคงเหมือนเดิมครับท่าน อู่หวังลี่เป็เหยื่อล่อชั้นดีให้ไอ้พวกญี่ปุ่นเชื่อข่าวที่เราปล่อยออกไปเพราะนอกจากผมแล้วหล่อนยังมีความสัมพันธ์กับหัวหน้าของพวกมันเช่นกันหล่อนเป็คนมีชื่อเสียงคนหนึ่ง ถ้าหล่อนยังอยู่ที่นี่และพวกมันเห็นผมยังอยู่กับหล่อนพวกมันจะไม่ระแวงพวกเราแน่นอน และพวกมันต้องมาหาหล่อนแน่หลังจากที่ผมออกมาพวกเราเตรียมตลบหลังพวกมันได้เลย.....”
ขณะที่พลเอกโจวซีห่าวพูดถึงแผนการกับคนที่อยู่ปลายสายทหารคนสนิทก็ได้แต่ขอโทษหญิงสาวในใจ เพราะแผนการของพวกเขาเหล่าชายชาติทหารที่ต้องนำชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งมาเป็เหยื่อล่อในาครั้งนี้แต่ถ้าแผนการสำเร็จหญิงสาวควรจะยินดีที่หนึ่งชีวิตของตัวเองสามารถทำให้ประเทศชาติชัยชนะาในครั้งนี้
เมื่อถึงที่หมายพลเอกโจวซีห่าวก็เปลี่ยนรถและขึ้นรถทหารพร้อมขบวนที่จัดเตรียมรอไว้อยู่ก่อนแล้วและได้เริ่มดำเนินการตามแผนการที่วางไว้ทันที
.................................................................................................................
เมื่อโจวซีห่าวจากไปสีหน้าและแววตาอาลัยอาวรณ์ของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็เรียบเฉยหวังลี่กำลังครุ่นคิดหาทางออกให้ตัวเองเธอไม่้ากลับไปมีชีวิตที่ตกต่ำอย่างในอดีตสถานการณ์ของเซี่ยงไฮ้ในตอนนี้มันอันตรายอย่างที่โจวซีห่าวพูดไว้จริงๆแต่เธอก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์จะย่ำแย่ขนาดนี้ หญิงสาวสวมเสื้อคลุมเนื้อบางอย่างลวกๆก่อนที่จะเดินไปรินเหล้าฝรั่งให้ตนเองแล้วหยุดยืนริมหน้าต่างเพ่งมองแสงสียามค่ำคืนของนครเซี่ยงไฮ้แห่งนี้
ขณะที่ใช้ความคิดอยู่นั้น เธอรู้สึกว่าภาพตรงหน้ามองเท่าไหร่ก็ไม่พอร่างกายและสมองน้อยๆของเธอหวนรำลึกถึงสมัยอดีตเมื่อครั้งยังเป็เด็กรวมทั้งเื่ราวที่เธอได้พบเจอและผ่านมันมาในห้วงคำนึงนี้ทำให้หวังลี่ นึกถึงเพลงที่ได้ร้องบนเวทีครั้งแรกและเป็เพลงที่ทำให้ใครๆ ต่างได้รู้จักเธอและนำเธอไปสู่การเป็ดาราเกรดสามจนในที่สุดอีกไม่นานเมื่อภาพยนตร์ที่เพิ่งปิดกล้องได้ฉายออกไป ชีวิตการเป็ดาราเกรดสามของเธอก็จะเปลี่ยนไปเป็ดาราเกรดหนึ่งของวงการภาพยนตร์แห่งนครเซี่ยงไฮ้
ดวงตาเรียวสวยที่มีไฝรองน้ำตาเม็ดเล็กเลื่อนสายตาไปยังบทภาพยนตร์ที่เธอได้แสดงเธอ้าที่จะแสดงในภาพยนตร์เื่นี้มากและทำทุกวิถีทางจนได้บทมาถึงจะไม่ใช่ตัวเอกแม่พระผู้อ่อนหวานแต่บทนี้ก็สามารถทำให้เธอโด่งดังได้มากกว่าที่เป็อยู่ในทุกวันนี้ แต่ข่าวที่พลเอกโจวซีห่าวหนึ่งในผู้สนับสนุนเธอคนนี้กลับทำให้หวังลี่รู้สึกว่าความพยายามที่ผ่านมาของเธอนั้นช่างสูญเปล่า ถ้าเธอต้องออกไปจากเซี่ยงไฮ้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีในตอนนี้จะหายไปในทันที เธอไม่้ากลับไปเป็ใครสักคนที่อยู่ในเงามืดหรืออดีตดาราเกรดสามไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง ถึงจะไม่เชื่อเต็มร้อยว่าโจวซีห่าวจะแต่งงานกับเธอจริงจนกว่าจะได้เห็นพิธีแต่งงานด้วยสองตาไม่ใช่พูดออกไปตอน่อารมณ์กำลังโลดแล่นในสนามรักบนเตียงแต่ข่าวเื่การอพยพนั้นหวังลี่เชื่ออย่างหมดใจ เพราะเมื่อสังเกตดีๆ คนสำคัญหลายๆ คนเริ่มทยอยย้ายออกไปจากเมือง ถึงจะทำทีเป็ว่าเดินทางไปติดต่องานก็ตาม
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” ความคิดของหญิงสาวสะดุดลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น หวังลี่สงสัยว่าใครมาหาเธอเพราะไม่น่าจะมีใครรู้ว่าเธอมาที่โรงแรมในคืนนี้ยกเว้นผู้จัดการส่วนตัว กับโจวซีห่าว หรือชายหนุ่มจะลืมของหรือว่ามีเื่อะไรจะบอกกับเธอถึงได้วกกลับมาหญิงสาวสงบอารมณ์ความคิดทันที ก่อนจะปั้นสีหน้ายิ้มแย้มออกมา
“ท่านลืมของ.........คุณ....”เมื่อหวังลี่เปิดประตูออกไปขณะที่เธอคิดว่าคนที่มาเป็โจวซีห่าวแต่กลับกลายเป็นายทหารคนสำคัญของญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ชอบมาฟังเธอร้องเพลงที่โรงแรมเวลาไม่มีงานแสดงจนในที่สุดทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน
หวังลี่ตั้งสติในทันที ก่อนที่จะมองไปยัง ฮิเดกิ โยชิทากะ หนึ่งในนายพลทหารบกของกองทัพญี่ปุ่นที่ปรากฏตัวหน้าประตูห้องก่อนจะเหลือบมองไปยังนายทหารอีกหลายคนด้านหลัง ลางสังหรณ์ดังขึ้นภายในห้วงความคิดของหญิงสาวทันที
“สวัสดีค่ะท่านโยชิทากะบังเอิญจังเลยนะคะที่วันนี้ท่านก็มาพักที่โรงแรมนี้เหมือนกัน” หวังลี่ใช้รอยยิ้มปิดซ่อนความกังวลใจ และพยายามเบี่ยงตัวยืนหลบอยู่หลังประตูเพราะตอนนี้หญิงสาวแต่งตัวไม่เรียบร้อย ถึงแม้ว่าเธอจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนตรงหน้าแต่กับนายทหารที่ติดตามชายหนุ่มมานั้นไม่ใช่
“จะไม่เชิญผมเข้าไปด้านในหน่อยเหรอ ที่รัก”เมื่อหวังลี่ ได้ยินบุรุษตรงหน้าเอ่ยขึ้นสายตาของหญิงสาวก็มองไปยังใบหน้าและสายตาของนายทหารหลายคนด้านหลัง เหงื่อเย็นค่อยๆซึมออกมาจากแผ่นหลังบางของเธอ หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เพราะเวลาเจอกันชายหนุ่มจะมีผู้ติดตามมาด้วยแค่คนหรือสองคนแต่นี่ถ้านับด้วยสายตามีอย่างต่ำสิบกว่าคน
“ถ้าเป็ท่านชั้นยินดีต้อนรับค่ะแต่คงต้องให้ผู้ติดตามของท่านรออยู่ที่ห้องรับรองด้านล่าง เพราะห้องพักของชั้นมันคับแคบคงไม่สามารถเข้ามาได้หมดทุกคน ความคิดแรกของหวังลี่คือปิดประตูและไม่ให้คนเหล่านี้เข้ามาได้ ไวเท่าความคิดหวังลี่ปิดประตูทันทีแต่ก็ไม่ทันความไวของนายทหารที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดอย่างนายพลฮิเดกิ โยชิทากะ ทหารหนุ่มจับที่บานประตูและกระแทกให้เปิดออกอย่างแรง
“ท่านทำอย่างนี้ ทำไมค่ะ” หวังลี่ถอยหลังเข้ามาในห้องตามติดมาด้วยทหารกลุ่มใหญ่อีกสิบกว่าคน ใบหน้าสวยงามซีดลงเรื่อยๆเมื่อเห็นสายตาโลมเลียที่มองเรือนร่างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมเนื้อบางที่หญิงสาวสวมใส่อยู่และดวงหน้าสวยยิ่งซีดมากขึ้นเมื่อได้ยินคำที่ออกมาจากปากชายหนุ่มตรงหน้า
ดวงตาเรียวคำของนายพลฮิเดกิ โยชิทากะ มองไปรอบๆ ห้อง จมูกยาวตรงของชายหนุ่มสูดดมอากาศภายในห้องทำให้ได้กลิ่นกามารมณ์ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศไม่ทันได้จางหายไปภายในห้องพักแห่งนี้สายตาเรียวคมมองไปที่หญิงสาวเบื้องหน้า ต้องบอกไว้เลยว่าผู้หญิงคนนี้มีเรือนร่างเย้ายวนใจเป็อย่างยิ่งแล้วยิ่งภาพที่หญิงสาวกำลังยืนตัวสั่นเบื้องหน้านี้ ฮิเดกิไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะทุกครั้งที่เจอกันหญิงสาวจะมีแต่ความสวยสง่าและเซ็กซี่ให้เห็นเท่านั้นฮิเดกิมาปรากฏตัวในวันนี้โดยไม่ได้นัดหมายกับหญิงสาวตรงหน้าเช่นทุกทีเพราะได้รับข่าวจากสายมาว่าโจวซีห่าวหนึ่งในนายทหารคนสำคัญของกองทัพปฏิวัติ นัดพบกับหวังลี่ในคืนนี้เพื่อนำข่าวสำคัญมาบอกกับหญิงสาว
เมื่อได้ยินฮิเดกิยังไม่เชื่อข่าวมากนักแต่ก็พาคนมาแอบซ่อนอยู่ห้องข้างๆแล้วให้นายทหารผู้เชี่ยวชาญติดเครื่องดักฟังไว้ทำให้ได้ยินเสียงสัมพันธ์สวาทของคนทั้งคู่เสียงเ่าั้มันช่างปลุกเร้าให้ฮิเดกิและนายทหารหลายคนแทบอยากจะบุกเข้าไปในห้องนั้นทันที แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้ก่อนและรอคอยจนในที่สุดข่าวที่้าที่จะได้ฟังก็ทำให้ฮิเดกิ ยินดีเป็อย่างยิ่งทหารหนุ่มรอจนโจวซีห่าวจากไปแล้วฮิเดกิและทหารหนุ่มทั้งหลายที่ต้องอดรนทนทรมานกับเสียงครวญครางเ่าั้ก็้าที่จะให้หญิงสาวมาช่วยปลอบประโลมให้แท่งเนื้อของพวกตนได้สงบลง
“หวังลี่เธอคงจะไม่ขัดข้องถ้าผม้าให้เธอช่วยปลอบขวัญพวกผมเหมือนกับที่ทำให้ไอ้โจวซีห่าว เมื่อสักครู่นี้”ขณะที่ฟังชายหนุ่มพูดสายตาของหวังลี่ก็มองตาม สายตาของฮิเดกิที่ค่อยๆเลือนต่ำลงมาจนถึงที่ตั้งของแท่งเนื้อที่กำลังตุงคับกางเกงที่สวมใส่อยู่
เมื่อสิ้นเสียงของนายพลฮิเดกิ โยชิทากะ นายทหารหลายคนเริ่มถอดเครื่องแบบบางคนแค่ถอดอาวุธปืนสั้นและดาบวางไว้แล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวพร้อมกัน
หวังลี่ หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวหวาดกลัวและตัวสั่นยิ่งกว่าเดิมความกลัวที่ทำให้เธอพยายามหาทางรอด บานประตูหน้าห้องที่แง้มอยู่เป็ทางออกทางเดียวแต่มีทหารหลายคนขวางไว้ ตอนนี้หนทางเดียวของเธอคือเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในห้องน้ำแต่ความคิดเอาตัวรอดก็ต้องหยุดลงเพราะแผ่นหลังบอบบางถอยชนเข้ากับแผ่นอกเปลือยเปล่าของนายทหารคนหนึ่งที่หลบมายืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาว
ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอออกมาท่ามกลางเสียงหัวเราะของบรรดาชายหนุ่มแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าประตูห้อง ค่อยๆ หายไปด้วยน้ำมือทหารญี่ปุ่นที่ค่อยๆ ปิดประตูบานนั้นลง เมื่อประตูปิดลงเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะชอบใจของชายหนุ่มกลัดมันทั้งหลาย
นานเท่านานในห้วงสติก่อนลมหายใจห้วงสุดท้ายของหวังลี่จะหมดลง ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจ เสียงสะใจเสียงหยาบโลนทั้งหลาย ปรากฏมีเสียงปืนดังขึ้น พลันเปลี่ยนเสียงหัวเราะกลายเสียงร้องเ็ปละอองเืฟุ้งกระจายดุจหมอกโลหิตและร่างของเหล่าทหารญี่ปุ่นที่ย่ำยีหญิงสาวอยู่ก็ล้มลงกระจายทั่วห้องมีบางร่างที่ล้มทับร่างหญิงสาว อีกทั้งะุบางนัดก็โดนร่างของเธอเมื่อเสียงปืนหยุดลงกลิ่นควันปืนลอยคละคลุ้งคละเคล้ากลิ่นโลหิตเสียงรองเท้าทหารเดินกระทบพื้นดังขึ้นมาจากที่ไกล ๆห้องที่เคยมืดมิดในความคิดของหวังลี่พลันปรากฏแสงสว่างสุดปลายสายตาที่จะมองเห็นได้หวังลี่พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงพลังชีวิตที่เหลืออยู่ปรือดวงตาบวมช้ำมองผู้ที่เข้ามาในห้องและหญิงสาวก็ได้เห็นดวงหน้าของผู้ที่เข้ามาได้อย่างลางเลือนเต็มที
โจวซีห่าว ค่อยๆ ย่อเข่าลงมาตรงหน้าของหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นห้องท่ามกลางซากศพที่เพิ่งถูกสังหารไปหนุ่มใหญ่มองสำรวจใบหน้าที่เคยสวยงามดึงดูดสวยตา เรือนร่างเย้ายวนถูกใจเขาแต่ตอนนี้เปลี่ยนไปจนไม่น่ามอง พวกทหารญี่ปุ่นนอกจากจะขืนใจผู้หญิงคนนี้พวกมันยังทรมานหญิงสาวด้วยการใช้มีดกรีดไปทั่วร่างกายและใบหน้าสวยจนมีแผลเต็มไปหมดคราบเืผสมกับน้ำกามเปรอะเปื้อนไปทั่ว แขนขาบิดเบี้ยวไขว้กันไม่เป็ธรรมชาติโจวซีห่าวเลื่อนสายตาเฉยเมยสำรวจไปทั่วจน สบประสานเข้ากับดวงตาที่บวมช้ำแต่ก็ยังสามารถมองเห็นแววตาที่แสดงถึงความดีใจของหญิงสาว ที่ปรากฏเพียงชั่วขณะลมหายใจเท่านั้นเพราะดูเหมือนเมื่อหวังลี่สบมองแววตาของเขาก็ทำให้หญิงสาวคาดเดาได้ว่าทำไมเื่เหล่านี้ถึงเกิดขึ้นกับตัวเธอ
เมื่อสบเข้ากับสายตาที่เฉยเมยนั้นหญิงสาวก็พยายามเลื่อนสายตาเท่าที่จะทำได้มองศพทหารญี่ปุ่นจำนวนมากรวมถึงศพของนายพลฮิเดกิ โยชิทากะ ที่กำลังถูกนำมาจัดวางพร้อมกับศพอื่นๆภาพตรงหน้าทำให้หวังลี่พอเข้าใจอะไรบางอย่าง พลันน้ำตาแห่งความเสียใจ คับแค้นใจความไม่ยินยอม รวมทั้งความสิ้นหวังก็เอ่อล้นออกมา
“ทะ...ทำ....ไม..”หวังลี่พยายามเป็อย่างมากที่จะเปล่งเสียงที่เคยไพเราะของเธอไปเพื่อซักถามข้อสงสัยที่เกิดขึ้นภายในใจ และดูเหมือนว่าโจวซีห่าว จะเข้าใจความคิดของหญิงสาว
“ถึงเวลาที่เธอจะต้องตอบแทนในสิ่งที่เธอเคยได้รับไปจากชั้นแล้วอู่หวังลี่ไม่ว่าจะเป็เงินทอง หรือชื่อเสียง ที่ชั้นมอบให้ หึหึหึเธอควรจะดีใจว่าครั้งหนึ่งในชีวิตของเธอนั้น ได้ทำประโยชน์มากกว่าการเป็ผู้หญิงขายตัว”
“...กะ...แก…” เสียงเจ็บแค้นที่พยายามเปล่งออกมาของหญิงสาวไม่ได้อยู่ในความสนใจของโจวซีห่าวอีกต่อไปหนุ่มใหญ่ลุกขึ้นมาแล้วกวาดตามองไปทั่วห้อง
“ตรวจสอบทุกศพ อย่าให้มีใครรอดชีวิตออกไปได้”
“ครับท่าน”
เสียงทหารขานรับอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อศพถูกจัดวางตรวจสอบเรียบร้อยแล้วก็ค่อยๆ ถูกลำเลียงออกจากห้องไปสายตาของหวังลี่มองเห็นร่างท้วมเ้าของโรงแรมยืนตัวสั่นอยู่กับผู้จัดการส่วนตัวของเธอที่หน้าประตู และร่างของโจวซีห่าวก็เดินออกไปพูดบางสิ่งกับคนทั้งสองซึ่งฝ่ายตรงข้ามก็ได้แต่ยืนผงกศีรษะฟังคำของโจวซีห่าวอยู่ฝ่ายเดียวเมื่อออกคำสั่งกับคนของตนเรียบร้อยแล้วสายตาเรียบเฉยก็เหลือบมองร่างของหวังลี่ตรงพื้นอีกครั้งก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมกับนายทหารบางส่วน
“แกร๊ก..” เสียงขึ้นนกปืนดังใกล้ๆทำให้หญิงสาวพยายามเหลือบตามอง ก็พบนายทหารคนสนิทของนายพลโจวซีห่าวที่ยืนอยู่พร้อมกับเล็งกระบอกปืนมาที่เธอ
“สิ่งสุดท้ายที่ท่านนายพลโจวสั่งให้มอบแก่คุณคือช่วยให้คุณพ้นจากการทรมานของพิษาแและผมจะจดจำการเสียสละของคุณที่ทำให้แผนการสังหารนายพลฮิเดกิ โยชิทากะ สำเร็จไปได้ด้วยดี”
“เปรี้ยง”เสียงปืนหนึ่งนัดดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจของดาราสาวอู่หวังลี่ได้หมดลงสุดปลายสายตาที่เคยงดงามของหญิงสาวมองไปยังบทภาพยนตร์ที่ตกอยู่ใกล้ร่างของเธอในดวงตาหญิงสาวแสดงถึงความไม่ยินยอม โกรธแค้น ปรากฏอยู่
.........
.......
...
4K
