A MOMENT (ชั่วเวลาหนึ่ง)

6

            ผมกวาดสายตาไปยังบ้านแห่งนั้นมันสุดยอดมาก เป็๞บ้านที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา บ้านหลังนี้ใหญ่มากใหญ่กว่าบ้านของผมประมาณเก้าเท่าเลย หรือคงเป็๞เพราะบ้านของผมเล็กเอง ลักษณะรูปทรงของบ้านก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านของคนอื่นลักษณะเป็๞สี่เหลี่ยมธรรมดามีหลังคาสีน้ำเงินสีของบ้านมีสีเหมือนกับเปลือกไข่แสงไฟสีส้มที่สาดแสงออกมาจากหน้าต่างนั้นดูทำให้มันสวยยิ่งขึ้นไปอีก

            “รีบขึ้นมาได้แล้ว”

            คุณเจมส์หันมาเรียกผมและเดินไปยังบ้านหลังนั้นอย่างรวดเร็ว ผมรีบลุกยืนและก้าวลงจากเรือและไม่ลืมที่จะหยิบกล่องข้าวมาด้วย ผมได้กินไปแค่ไม่กี่คำเองผมเดินตามหลังคุณเจมส์ไปอย่างรวดเร็ว จนมาถึงหน้าประตูและเขากำลังยืนรอผมอยู่

            “ตามฉันเข้ามาแล้วไม่ต้องพูดอะไร”

            ผมได้แต่ฟังอยู่ฝ่ายเดียวไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรจึงได้แต่เดินตามไปอย่างเดียวพอเข้าไปในตัวบ้านผมกลับพบว่ามันสวยซะยิ่งกว่านอกบ้านซะอีก ของทุกอย่างในบ้านราวกับเสมือนอยู่ในโลกของภาพยนตร์ยังไงยังงั้นเลยเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างดูหรูหราไปหมดคุณเจมส์พาผมไปยังโต๊ะกินข้าวและบอกให้ผมนั่งกินข้าวให้เรียบร้อย และเขาก็เดินออกไปทิ้งไว้ให้ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นคนเดียวโต๊ะที่ผมนั่งอยู่นี้ยังดูหรูหรากว่าบ้านทั้งหลังของผมอีกผมก้มหน้าก้มตากินข้าวผัดอย่างเอร็ดอร่อย สักพักคุณเจมส์ก็เดินมาหาผมพร้อมกับชุดที่เปลี่ยนมาใหม่เป็๞เสื้อยืดแขนยาวธรรมดาและกางเกงยีนที่เป็๞สีขาว ผมพึ่งเคยเห็นกางเกงยีนสีขาวก็วันนี้แหละ

            “ทำตัวตามสบายฉันจะพานายไปยังห้องของนาย ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้นายแล้ว ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา”

            ผมยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเขาก็เดินนำหน้าไปผมจึงรีบลุกตามเขาไป ผมยังกินข้าวไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำคุณเจมส์ชี้นิ้วบอกผมว่าคือห้องนี้และเขาก็บอกว่า เขาจะขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องของเขาที่อยู่ชั้นบนผมยังไม่เปิดประตูเข้าไป แต่ผมมานั่งกินข้าวต่อ พอกินข้าวเสร็จผมก็เริ่มที่จะหิวน้ำบนโต๊ะก็ไม่มีขวดน้ำซักขวด พอผมหันไปข้างหลังก็เจอกับตู้เย็นหลังหนึ่งมีกระดาษโน้ตสีขาวติดอยู่ที่หน้าตู้เย็น ผมลุกขึ้นไปดูมันเขียนว่า “กินได้ทุกอย่างเมื่อหิว” คุณเจมส์เขาก็เป็๞คนดีเหมือนกันนะผมคิด แต่แปลกพิลึกไปหน่อย กระดาษโน้ตที่ติดอยู่กับตู้เย็นนี้ ไม่ผิดแน่เป็๞กระดาษเดียวกันกับที่อยู่ในขวด คงไม่ต้องคิดอะไรให้มากเขาเป็๞คนเขียนมันนั่นเอง ลายมือก็แบบเดียวกัน แต่ว่าเขาเป็๞คนพาผมมาที่นี่จริง ๆหรือ แล้วทำไมผมถึงต้องมานอนหมดสติอยู่ที่เกาะแห่งนั้นด้วยไหนจะยังเ๹ื่๪๫งานอีก แล้วที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่ ผมยังมีเ๹ื่๪๫ที่ต้องสืบอีกมากแต่ช่างมันก่อนละกัน

            ผมเปิดประตูห้องของผมออกและกวาดสายตาโดยรอบนี่คือห้องนอนของผมจริงหรือเนี่ยะ นี่ห้องของคนงานจริงหรือถ้าไม่บอกผมคงจะคิดว่าเป็๲ห้องของลูกคนรวยไปแล้วซะอีก หรือเรียกกันว่าลูกคุณหนูผมเดินสำรวจอยู่พักหนึ่งในห้องนี้สิ่งที่สะดุดตาของผมมากกว่าพวกเฟอร์นิเจอร์หรูหราก็คือเสื้อผ้าในตู้แห่งนี้มีแต่ชุดที่เหมือนกับที่ผมกำลังใส่อยู่ในตอนนี้ และก็ยังมีแต่สีขาวล้วนซะด้วยผมเดินสำรวจต่อไปในห้องอาบน้ำ มีอ่างอาบน้ำที่ดูแล้วผมคงจะใช้ไม่เป็๲ เพราะที่บ้านของผมมีแต่โอ่งอาบน้ำกับขันหนึ่งใบเท่านั้นเองผมเดินออกมานั่งพักอยู่ที่เตียงนอนเพื่อชมความงามของห้องนี้แต่แล้วผมก็เห็นโน้ตแบบเดิมติดอยู่ที่หัวเตียง มันเขียนว่า

        “นอนพักให้พอ แล้วพรุ่งนี้หกโมงเช้าเริ่มงานเจอกันในห้องครัว อย่าสาย”

        อะไรกัน ทำไมเขาถึงชอบเขียนโน้ตกันนะทำไมไม่บอกด้วยตัวเอง ชอบทำตัวลึกลับเสียจริง แต่เอาเถอะพักผ่อนหน่อยดีกว่า ผมยังไม่ได้นอนเต็มอิ่มมา๻ั้๫แ๻่ตอนมาที่นี่แล้วถึงยังไงผมก็ดูทางหนีไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าเกิดเหตุไม่คาดคิดผมก็จะได้หนีทันแถมผมยังเอาโคมไฟที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องไปวางไว้หลังประตูเรียบร้อยแล้วเมื่อมีใครเปิดเข้ามาผมก็จะได้ยินเสียงโคมไฟนั้นที่กระทบกับประตูเวลาเปิดเห็นแบบนี้ผมชอบดู เจมส์ บอนด์ เอามาก ๆ มันทำให้ผมชอบเลียนแบบเขาและชื่นชอบเขามากในตอนนี้ผมไม่สามารถไว้ใจคุณเจมส์ได้ ยังมีเ๹ื่๪๫ที่น่าสงสัยอยู่อีกมากและผมก็มีแผนสำรองเอาไว้แล้ว ในตอนนี้ผมยังไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัวมากตอนนี้ผมควรพักผ่อนเสียมากกว่า ผมทิ้งตัวนอนลงบนเตียงแล้วคิดในใจผมอยากรู้จังว่าเขาจะให้ผมทำงานอะไร ผมค่อยๆหลับตาลง และเผลอหลับไป