“พี่ดินครับ พี่ชอบทานหรือเปล่าครับ”อำพลถามทันทีเพราะตอนนี้วารุณีพยุงทานตะวันไปห้องน้ำในร้านอาหารชื่อดังกลางเมืองภูวธารา
“ถามพี่เขาอย่างนี้เลยเหรอว่ะเพื่อน” ธนกรถามเพื่อน
“เออ หรือว่านายไม่อยากรู้” อำพลตอบคำถามเพื่อนแล้วกลับไปเร่งเร้าวสุธาต่อ
“ว่าไงพี่ พวกผมอยากรู้” อำพลเร่งวสุธาเพราะกลัวทานตะวันกับวารุณีมาวสุธามองชายหนุ่มสองคนที่เป็เพื่อนสนิทกับผู้หญิงที่เขามีใจปฏิพัทธ์ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับ
“ใช่ พี่ชอบทาน ไม่ พี่ว่าพี่รักเธอมากกว่า”
“โฮ! ทานมันโคตรสวยเลยอ่ะมีหนุ่มสองคนมาคอยตามจีบ ทำไมพวกเราไม่เห็นความสวยของมันอยู่กันมาั้แ่สมัยเรียนยันทำงาน” ธนกรคุยกับอำพล
“แล้วหนุ่มอีกคนที่น้องๆ พูดถึงใครล่ะ” วสุธาถามทั้งสองคนทั้งๆที่เขาก็รู้คำตอบแล้ว
“พี่สายฟ้าไงพี่ ดูถ้าทานมันจะชอบพี่สายฟ้าเหมือนกัน” พอธนกรพูดเสร็จอำพลตบไปที่หัวอย่างแรง โทษฐานที่พูดไม่รักษาน้ำใจพี่ดินของพวกเขาธนกรเอามือกุมหัวตัวเอง
“ขอโทษครับพี่”
“พวกนายคุยไรกัน” ทานตะวันถามเพื่อนทันทีที่เธอกับวารุณีมาถึงโต๊ะอาหาร
“ทานกับวามาพอดี พวกเรากำลังจะถามพี่ดินว่า พี่ดินแต่งงานหรือยัง” อำพลฉวยโอกาสถามสถานะของชายหนุ่ม ทานตะวันมองชายหนุ่มด้วยสายตายิ้มเป็มิตรแบบที่น้องสาวหวังดีกับพี่ชายมากกว่าไม่ใช่สายตาที่หญิงสาวคนหนึ่งมองคนรักของเธอ
“พี่ยังโสด ยังไม่แต่งงาน” วสุธาตอบทั้งสี่คนอย่างหนักแน่นสายตาคมกริบของเขาจ้องมองทานตะวันเหมือนจะเป็การพูดและย้ำกับเธอเพียงคนเดียวมากกว่าตอนนี้คนในโต๊ะอาหารทั้งหมดสายตาจ้องมองวสุธาที่มองแต่เพียงทานตะวันส่วนทางตะวันนั้นหลบสายตามองไปทางอื่นท่าทางของชายหนุ่มตอนนี้สร้างความอึดอัดต่อเธอมาก โชคดีที่ระหว่างคนทั้งโต๊ะเงียบกริบไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีบริกรก็นำอาหารที่สั่งไว้มาเสิร์ฟทันที
“อาหารน่ากินจัง ใครไม่กิน ทานกินก่อนนะคะ”ทานตะวันรีบกู้สถานการณ์ด้วยการเอ่ยปากชมอาหารก่อน
“ใช่อาหารน่ากินมาก มาพี่ดินผมตักให้พี่”ธนกรรีบบริการเ้ามืออาหารค่ำนี้ของพวกเขาทันทีหลังจากนั้นทั้งโต๊ะอาหารจึงกลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
“พี่ดินค่ะ เื่เดินป่าไปถึงไหนแล้วคะ” วารุณีถามชายหนุ่ม
“ก็ครั้งก่อนเห็นน้องน้องบอกว่าต้องดูหน้างานกันก่อนแล้วตอนนี้กำหนดวันได้หรือยัง”
“ทานว่าไง ได้ข่าวว่าหน้างานมีปัญหา” อำพลถามเพื่อน ทานตะวันถอนหายใจพยักหน้าตอบรับ
“ใช่ พรุ่งนี้ประชุมใหญ่ ให้เราเดานะอาจต้องเลื่อนออกไปอีกสองอาทิตย์”
“อาจต้องดูวัสดุติดตั้งใหม่ทั้งหมด อาจไว้ใจผู้รับเหมาเ้านี้ไม่ได้แล้ว”ทานตะวันมีสีหน้าหนักใจ
“แล้ว ทานว่าไปวันไหนดี” วสุธาถามหญิงสาว
“ทานว่าพวกเราไปวันศุกร์หน้า พวกนายว่าไง” ทานตะวันหันไปถามเพื่อนๆพวกเขาพยักหน้าตอบรับ
“ได้ เดี๋ยวพี่จะลองถาม สายฟ้า ธราธร และถกลเกียรติดู”
“ค่ะ/ครับ” จากนั้นคนที่กินมื้อค่ำอย่างเอร็ดอร่อยโดยหัวข้อสนธนาคือการไปเดินป่าพนาไพรและเมื่อทุกคนกินอาหารเสร็จเรียบร้อยวสุธาทำหน้าที่เป็สารถีในการขับรถพาทั้งสี่คนกลับมาที่พักทันทีที่จอดรถวสุธารีบเดินมาเพื่อพยุงทานตะวันออกจากรถ
“ไม่เป็ไรแล้วค่ะพี่ดิน เดี๋ยวให้วาช่วย พี่ดินเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”ทานตะวันยิ้มตอบชายหนุ่มวสุธาพยักหน้ารับชายหนุ่มยืนมองวารุณีที่พยุงทานตะวันเข้าที่พักจนลับตาไป
หลังจากที่เข้าที่พักเรียบร้อยแล้วทานตะวันรีบจัดการกับตัวเองที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้านอนพรุ่งนี้เธอคงต้องเจอเื่หนักใจเนื่องจากหน้างานมีปัญหาระหว่างที่หญิงสาวนั่งดูแฟ้มงานที่เกี่ยวข้องกับส่วนประกอบในการติดตั้งเธอได้ยินเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าหน้าจอแสดงผลเป็ชื่อ พี่สายฟ้าของเธอ
“สวัสดีค่ะ พี่สายฟ้า”
“ทานนอนหรือยัง” เ้าพงษ์นภดลถามหญิงสาว
“ยังค่ะ พี่สายฟ้า”
“ออกมาหาพี่หน่อยนะ ตอนนี้พี่อยู่หน้าห้องของทานแล้ว” แม้ทานตะวันจะรู้สึกแปลกใจแต่หญิงสาวก็ตอบรับรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยและเปิดประตูไปหาชายหนุ่ม
“ทานพี่ขอคุยด้วยหน่อย ตรงนี้ก็ได้” เ้าพงษ์นภดลชี้ไปยังม้านั่งที่เดินออกไปจากห้องเธอไม่ถึงยี่สิบก้าวพระองค์ช่วยพยุงทานตะวันไปยังม้านั่งเพื่อพูดคุยกับหญิงสาว
“พี่สายฟ้ามีเื่อะไรหรือเปล่าคะ ดูหน้าไม่ดีเลย” ทานตะวันสังเกตชายหนุ่มเขาดูมีความเหนื่อยล้าอย่างมาก เ้าพงษ์นภดลหันไปมองทานตะวันใช่ตอนนี้พระองค์รู้สึกเหนื่อยล้ามากจริงๆการบริหารราชการแผ่นดินไม่ใช่เื่ง่ายและในบางครั้งเขาก็ไม่อาจปรึกษาหรือปรับทุกข์ให้ใครฟังได้ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากเห็นหน้าเธอที่เสมือนน้ำทิพย์ชโลมจิตใจของพระองค์ในตอนนี้ซึ่งก็ดูเหมือนทานตะวันจะเข้าใจหญิงสาวไม่ซักถามเขาอีกต่อไป
“พี่สายฟ้าคะ ดูดาวบนท้องฟ้าวันนี้สวยมาก” คืนนี้ท้องฟ้าโปร่งเปิดกว้าง ไร้เมฆหมอกบดบัง ดวงดาวบนท้องฟ้ากระพริบระยิบระยับสร้างความสวยงามอย่างมากเ้าพงษ์นภดลเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดูดาวตามทิศทางที่ทานตะวันชี้ให้พระองค์ดู
“สวยมากทาน” เ้าพงษ์นภดลขยับตัวเองใกล้กับทานตะวันพระองค์เอามือไปโอบไหล่หญิงสาวทานตะวันเอาศีรษะแนบลงมายังไหล่ของพระองค์สร้างความอบอุ่นใจให้กับคนทั้งคู่อย่างมากเ้าพงษ์นภดลอยากหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้ พระองค์ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าทานตะวันรู้ความจริงแล้วหญิงสาวจะยอมรับได้ไหม
“พี่สายฟ้าคะ วันนี้ทานบอกพี่ดินไปแล้วนะคะว่าพวกทานพร้อมเดินป่าในวันศุกร์หน้า พวกพี่สายฟ้าสะดวกไหม”
“สะดวก พี่จะรีบเคลียร์งานเพื่อไปเดินป่ากับทานให้ได้”
“ค่ะ พี่ดิน” สองหนุ่มสาวนั่งกอดดูความสวยงานของดวงดาวบนท้องฟ้าเช่นเดียวกับสายตาทั้งสามขององครักษ์หนุ่มที่ดูแลความปลอดภัยของนายเหนือหัวได้แต่สะท้อนใจถึงความรักของคนทั้งสองคน
“ฉันว่า ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณทานตะวันแล้วว่าเธอจะรับได้หรือไม่” ถกลเกียรติออกความคิดเห็น
“แต่ฉันว่าแค่การตัดสินของคุณทานตะวันอย่างเดียวคงไม่พอต้องดูท่าทีของพระมเหสีด้วย ดูท่าการรับคุณทานตะวันเป็มเหสีรองคงไม่ง่าย” ธราธรให้ความคิดเห็นเสริมกับถกลเกียรติ ซึ่งตอนนี้คนทั้งคู่สะกิดกันให้หันไปมองที่วสุธาซึ่งตอนนี้สายตาวสุธามองไปยังทั้งสองคนโดยไม่คลาดสายตา
“ดิน นายคิดว่าพระมเหสีจะทรงยอมรับไหม” นายพลถกลเกียรติถามนายพลวสุธา
“พวกนายรู้นิสัยน้องสาวเราดี แน่นอนว่าไม่มีทาง”
“ถ้าทานตะวันยอมรับที่จะเป็รองนภานรีชีวิตนี้เธอคงอยู่ภูวธาราได้อย่างไม่สงบสุขแน่นอน แม้แต่เราก็คงช่วยเธอไม่ได้”นายพลวสุธาตอบกลับเพื่อนทั้งสอง
“ไม่รู้จะสงสารใครดี สงสารพระองค์ องค์พระมเหสี หรือคุณทานตะวัน” องครักษ์ทั้งสามคนมองคนทั้งคู่ที่นั่งดูดาวอย่างมีความสุขด้วยความสลดใจสงสารในชะตากรรมที่กำลังจะเกิด
649
