ตอน 8 อย่าคิดหนี
"หยุดนะ !"ทหารเวรยามเห็นชิงเหนียนวิ่งหน้าตั้งออกจากเขตต้องห้ามแห่งวังหลังกลัวว่านางจะประสบพบเหตุอะไร จึงวิ่งเข้าประชิดตัวพร้อมเสียดดาบไว้ข้างคอ
"ไรวะเนี่ย ใช้ชีวิตในเมืองย้อนยุคมันยากจริงๆเอะอะก็จะฆ่าๆ " ชิงเหนียนกรอกตามองบน ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันแอบเข้าบ้านร้างนั่นไม่แน่ฉันอาจจะถูกฆ่าตายซะตรงนี้ เหอะๆใครจะโง่พูดความจริงล่ะ"ชิงเหนียนใช้พร์ที่มีให้เป็ประโยชน์เล่นละครฉากใหญ่จนกลุ่มทหารต้องวิ่งแตกกระเจิง
"ไอ๊หย๊า พี่ใหญ่ปล่อยข้าได้แล้วน่าวังหลวงใหญ่โตขนาดนี้ ฉันจะไม่หลงทางได้ยังไง ข้าก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆพวกท่านยังจะกล้าข่มเหงเหรอหากขอพรได้ ข้าจะขอให้พวกท่านพิการไร้อัณฑะ "
"คำขอของนางช่างเืเย็นนัก"ทหารสามสี่นายสะดุ้งโหยง ใช้มือกุมท่อนล่างสำรวจว่ายังอยู่ครบไหมทว่าทหารทั้งสามที่เริ่มมีท่าทีใจอ่อน กลับขึงขังขึ้นมายกดาบยอข่มขู่นางอีกครั้ง
"เ้าอย่าได้หวังกล่อมข้ายังไงซะเ้าเข้าเขตต้องห้ามของวังหลวง ยังไงข้าก็ต้องพาเ้าไปรับโทษ"
"อ๊าก แง๊ ฮรือ แคกๆ "ชิงเหนียนอ้าปากกว้างแทบจะฉีกถึงหู เปล่งเสียงร้องไห้แงเหมือนเด็กๆเค้นน้ำมูกออกแรงสืบสั่งใส่ชุดที่องอาจโก้หรู ดูแล้วน่าเกรงขามของนายทหารทั้งสาม
"นะ นี่เ้า! ทำอะไรของเ้าน่ะ"พวกเขาขยะแขยงอ้วกแตกคนละทางรีบเปลื้องชุดคลุมทหารที่เปื้อนน้ำมูกเหนียวๆของนางออก ไม่ทันไรพวกเขากระชากตัวหิ้วปีกคนละฝั่ง เค้นถามจนได้ว่านางมาจากฝ่ายใดกระทั่งได้ความว่าเป็เพียงสตรีที่เข้าวังมาเพื่อคัดเลือกสนมเพียงเท่านั้นทหารทั้งสามไม่กล้าแตะต้องตัวนาง เพราะไม่อยากขัดคำสั่งหลวงของฝ่าาเร่งพาตัวนางไปส่งยังฝ่ายใน
"เสียงที่แสนจะแสบแก้วหูนั่น คงเป็เสียงนางสินะสตรีโผงผางเช่นนางช่างไร้ความสำรวม หากบุรุษสกุลใดได้ไปเป็ภริยาคงอับอายขายขี้หน้าไม่น้อย"แม้จะอยู่ในตำหนักพู่หยวน จ้านจวิ้นได้ยินเสียงงอแงของนางชัดเจนระหว่างที่กำลังสวมผ้าคลุมตัว เขาดันเผลอหลุดหัวเราะออกมา
"ห่ะ องค์ชาย นั่นท่านเผลอยิ้มหรือข้าอยู่กับท่านมานาน ั้แ่องค์ชายใหญ่สิ้น ท่านก็ไม่เคยมีสีหน้าแบบนี้อีกเลย"หูป๋อถึงขั้นใหนัก รีบกล่าวทักท้วงให้จ้านจวิ้นรู้ตัว
"นี่ข้า... "จ้านจวิ้นก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเผลอยิ้มเขารีบใช้มือคลุมหน้าตัวเองเพื่อบดบังความเขินอาย
ณ วังหลังฝ่ายใน
"เ้า!! หายไปไหนมา อย่าได้ทำตัวนอกลู่นอกทางนักไม่เช่นนั้นสกุลโม่ของเ้าจะถูกลงทัณฑ์สถานหนัก ข้อหาหลีกหนีการคัดเลือกสนมจงใจขัดราชโองการของฝ่าา ไม่กลัวพ่อ พี่ และน้องฝาแฝดของเ้าต้องตายหรือไร"หัวหน้าฝ่ายในกระซิบข้างหูชิงเหนียนพร้อมใช้มือค่อยๆหยิกเข้าที่แผ่นหลังเบาๆเพื่อสั่งสอน
"โอ๊ยๆๆ รู้แล้วน่าๆ เจ็บๆ "ชิงเหนียนบิดตัวเป็เลขแปด ทำสีหน้าทะเล้นยียวน
"อีเจ้นี่อะไรของมันวะ คิดจะหยิกก็หยิกเดี๋ยวได้เป็พระสนมยศใหญ่เมื่อไหร่ ฉันจะหมายหัวยัยป้านี่เป็คนแรก"ชิงเหนียนทำปากมุบมิบ ในใจอยากจะหยุมหัวอิป้านี่แทบแย่ แต่จำเป็ต้องสงวนกริยา
"จำเอาไว้นะ เ้าต้องทำตามที่ข้าบอกเท่านั้น" อยู่ๆหัวหน้าฝ่ายในอย่างนางก็กระซิบข้างหูเบาๆ ราวกับว่ามีเื่ลับๆ
"ทำไมล่ะ ทำไมฉันต้องเชื่อฟังป้าด้วย"ชิงเหนียนหน้ามึนกระซิบกลับเพราะความสงสัย
"อย่าได้ถามให้มากนัก "หัวหน้าฝ่ายในกลับไม่ไขข้อสงสัยนาง เดินจากไปหน้าตาเฉย
"ฝ่าาและฮองเฮาเสด็จ"เสียงกงกงรายงานหน้าทางเข้าเพื่อให้ทุกคนเตรียมตัวจัดระเบียบร่างกายให้พร้อม
"เอาล่ะๆ ทุกคนไม่ต้องมากพิธีข้าเองจะมาก็เพื่อช่วยเลือกสตรีที่คู่ควรที่สุดให้แก่โอรสของข้า"ฝ่าาผู้มีสีหน้าชื่นบานยิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมรับสิ่งใหม่เขากวาดสายตาเชยชมสตรีทุกคนอย่างโจ้งแจ้ง ประหนึ่งว่านี่เป็การคัดเลือกสนมของตน
"อะฮื้ม... "ฮองเฮาเห็นสายตาของฝ่าาที่หิวกระหาย ก็ไม่วายต้องเค้นเสียงในลำคอเตือนสติสามีแต่มันไม่ได้ผล เมื่อฝ่าาต้องมนต์สะกดเข้ากับความงามของชิงเหนียน
"ฝ่าาเพคะ ฝ่าา... "
"เสด็จพี่!" ฮองเฮาถึงขั้นกระตุกชายอาภรณ์ัของฝ่าาเค้นเสียงเรียกอยู่หลายที
"ใต้หล้ายังมีสตรีที่งดงามขนาดนี้หลงเหลืออยู่อีกหรือ"ฝ่าาเปล่งเสียงนุ่มๆออกมาโดยที่ไม่สนใจฮองเฮาที่อยู่ข้างกายเพียงฝ่าาย่างเดินลงมายังเบื้องล่าง บริวารทั้งหลายต้องรีบโค้งตัวก้มต่ำหลบสายตาทว่ากลับมีเพียงชิงเหนียนผู้เดียวเท่านั้นที่ไม่รู้ธรรมเนียม ทำเงอะงะโด่เด่ยิ่งเป็จุดสนใจต้องตาฝ่าาเข้าไปใหญ่
ฝ่าาผู้สูงส่งเข้าไปยืนประชิดตัวอยู่เบื้องหน้าสายตาอันแสนหื่นกระหายราวกับเ้าป่าผู้เห็นกวางน้อยเป็เหยื่ออันโอชะที่พร้อมจะงาบทุกเมื่อเขาค่อยๆสอดมือลูบข้างลำคอของนางเบาๆ เอียงมือเกยคางเรียวๆของนางอย่างใจเย็น
ทว่าชิงเหนียนกลับมีสีหน้าบิดเบี้ยวหักงอหยี๋ตาแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"แม่นาง กลัวข้าหรือขออภัยด้วยที่ข้าทำให้เ้าใตื่นขนาดนั้น" ฝ่าาผู้มากคารมเห็นสตรีที่ต้องตาต้องใจมิได้ จำต้องหว่านล้อมอ่อนโยนให้นางติดกับดัก
"ตรูไม่ได้กลัวโว้ย ตรูแค่เหม็นกลิ่นเต่าอยากจะยื่นโรออนให้มาก อิเต้มึงช่วยหุบแขนที!"ชิงเหนียนพยายามฝืนยิ้มเก็บอาการ ทั้งที่ในใจมีหมื่นล้านคำ อยากจะะโพูด
ฝ่าาเห็นเช่นนั้นคิดเข้าข้างตัวเองนึกว่านางมีใจแต่มิกล้า ง้างมือเตรียมจะสวมกอดหวังชุบมือเปิบฮุบนางเป็สนมคนใหม่ของตนเสียดื้อๆ
"จัดแต่งหาสนมมาบำเรอข้าเพราะคำขอของฮองเฮาจอมปลอม...คราวนี้ยังหวังจะมาเลือกสตรีไปเสพสุขจากการคัดเลือกสนมของบุตรมีบิดาที่ดีเรือนใดกระทำบ้างล่ะ "
"ข้าอยากจะเอ่ยถามท่านเสียเหลือเกิน...ว่าท่านเคยมีใจรักบุตรเช่นข้ากับท่านพี่บ้างหรือไม่ หรือท่านเพียงผลิตพวกข้าออกมาเพื่อเป็หมากในวังหลวงแห่งนี้"เถียจ้านจวิ้นถูกหูป๋อประคองมาตามทาง ประจวบกับจังหวะที่ฝ่าากระทำเื่อุจาดตาในใจจ้านจวิ้นไม่เคยอภัยให้บิดาผู้นี้ั้แ่ไหนแต่ไรทว่าเขาเองยังทำอะไรได้มิมากนัก เพียงคิดในใจเป็คำพูดยาวเหยียด แสร้งเป็ชายโง่งมตาบอดต่อไป
"อ๊าก แอ๊ะ แอว๊ก!!" ยิ่งฝ่าาเข้ามาใกล้เท่าไหร่ชิงเหนียนยิ่งเก็บอาการไว้ไม่อยู่ พะอืดพะอมข้นแค้นเค้นคออ้วกต่อหน้าฝ่าามิหนำซ้ำอาภรณ์ัทองและเครื่องทรงอันล้ำค่าถูกสาดไปด้วยอ้วกของสตรีเพียงคนเดียว
"โอ๊ย ว่าแล้ว ว่าอย่าเข้ามา สมน้ำหน้าอีฮ่องเต้แก่บ้ากามคนอย่างแกต้องเจอแบบนี้แหละ รับรองเข็ดไปหลายปี" แว๊บแรกที่รู้สึกชิงเหนียนไม่ได้กลัวจะหัวหลุดจากบ่าแม้แต่น้อยเอาแต่ครุ่นคิดหมื่นร้อยคำพูดสมน้ำหน้าฮ่องเต้หัวหงอกผู้ไม่ยอมปล่อยวางเื่ทางเพศ
"ห๊า!!" ทุกคนต่างทำสีหน้าใ อุทานออกมาพร้อมกันประหนึ่งว่า ชีวิตน้อยๆของชิงเหนียนไม่รอดแน่แน่นอนว่าไม่เคยมีใครกล้ากระทำการใดที่น่ารังเกียจเช่นนี้ต่อหน้าฝ่าามันทำให้เขากริ้วจัดใบหน้าแดงเดือด เส้นเืปูดเป็แนวสัน
"ทหาร!!! เอาดาบมาข้าจะปะานางมันเสียตรงนี้!!" หลังจากสิ้นเสียง ฝ่าาเริ่มเอาจริงชิงเหนียนชักเปลี่ยนสีหน้า หุบยิ้มแทบไม่ทัน
"หึ สตรีนางนี้ร้ายกาจไม่เบา ทำข้าสะใจนัก"จ้านจวิ้นมองลอดผ่านผ้าขาวบางที่ปิดตาไว้ได้อย่างชัดแจ้ง เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดและรู้สึกสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขาถึงขั้นหลุดหัวเราะออกมาอีกหน
2K
![เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289001_54748035.webp)
