ตอนที่ 72 นี่มันความจริงจริงๆ เหรอ?
ภายในบ้านเหลือแค่อลิซ่าเบ็ธกับโฟกัสอยู่ภายในบ้านกันแค่สองคนเด็กน้อยกำลังเดินมาอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวที่ตนเองพึ่งรู้จักทั้งสองมองหน้ากันอย่างมีอะไรจะพูดกันหรือไม่นั้น อลิซ่าเบ็ธค่อยๆย่อตัวลงมองเด็กน้อยที่พูดว่าเธอเป็นหญิงสาวในความฝัน ทำให้เธอสงสัยว่าอีกฝ่ายอะไรในความฝันกันเกี่ยวกับตัวเธอ
“หนูโฟกัสเคยข้า...หมายถึงพี่เหรอ?”
โฟกัสพยักหน้าหนึ่งครั้ง “พี่เป็นครอบครัว...เป็นพี่สะใภ้...”
“อ๊ะ!” เธอสะดุ้งกับคำพูดเด็กน้อยจนแก้มทั้งสองแดงไปหมด"ฝันขนาดนั้นเชียว?"
“ค่ะ...รู้แม้กระทั่งอนาคตของพี่โอราอุสกับพี่สาวนั้นจะมีลูกกี่คนด้วยนะคะ”
“เอ๋!?” อลิซ่าเบ็ธตาโตขึ้นมาเมื่อได้ยินแบบนั้น
โฟกัสยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะจับมืออีกฝ่าย “ไปหาพี่โพรทาเลียเถอะค่ะพี่เค้าต้องการพี่สาวนะ”
“ต้องการพี่?”
“พี่อยู่กับพี่สาวตลอดเหมือน...กับพี่รู้จักพี่สาวมากกว่าหนู...”
“ไม่หรอก พี่รู้เท่าที่รู้แต่หนูต่างหากที่ต้องช่วยพี่” อลิซ่าเบ็ธอ้าแขนให้เด็กน้อย“เพราะหนูกับโพรทาเลียเป็นฝาแฝดกัน”
โฟกัสได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้า “ค่ะ!!”
เธอรีบกอดอีกฝ่ายอย่างแนบแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองตกอลิซ่าเบ็ธประคองเด็กน้อยอย่างดีก่อนจะออกจากบ้านแจ็กสันเพื่อไปตามโพรทาเลียกันแต่พอออกมาข้างนอกทั้งสองคนต่างมองทางหน้าอย่างพินิจว่าจะไปทางใดทั้งสองหันไปมองทางที่ไม่มีคนสนใจพวกเธอมองหน้าแล้วพยักหน้าให้กันอลิซ่าเบ็ธก็เดินไปทางตรงข้ามกับทุกคน
ทางด้านโพรทาเลียตัวน้อยกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตไปสถานที่ต่างๆที่เธอไม่รู้จักรอบๆ มีคนมากมายมองเธออย่างสงสัยว่าวิ่งหนีอะไรความรู้สึกของเธอตอนนี้กลับไม่รู้สึกความน่ากลัวที่เกิดจากภาพลวงตาเพราะทุกคนมันจะมีคลื่นความน่ากลัวออกมาแถมอีกความรู้สึกที่หายไปพลังที่แซเทิร์นปล่อยออกมาตลอดทำให้เธอหวาดกลัวโพรทาเลียวิ่งออกมาใกล้จนถึงสถานที่ที่มีบ้านอยู่เยอะทำให้โพรทาเลียจ้องมองว่าที่นี้มันยังไง ถึงมีบ้านอยู่เยอะแล้วก็ผู้คนจนกระทั่งเสียงประกาศดังขึ้นมา
“ประกาศเหล่ามนุษย์กึ่งเทพในค่ายฮาล์ฟบลัดตอนนี้มีเด็ก 6 ขวบกำลังวิ่งหนีด้วยความตกใจโปรดช่วยกันจับเธอก่อนจะออกไปนอกค่าย โปรดอย่าทำร้ายเธอเป็นเด็ดขาด!! ใครตามจับเธอได้คุณแจ็กสันมีรางวัลให้!! และขอย้ำ! เด็กคนนั้นคือโพรทาเลียแจ็กสัน ทุกคนน่าจะรู้ว่าเธอมีลักษณะและสีผมยังไง!!”
สิ้นเสียงประกาศนั้นทุกคนที่เห็นเด็กก่อนหน้าก็วิ่งไปตามทางที่เห็นเด็กน้อย พวกที่อยู่แถวๆบ้านพักก็เตรียมออกปฏิบัติตามเสียงประกาศ บางคนไม่สนใจเท่าไรเพราะไม่สนใจของรางวัล โพรทาเลียที่ได้ยินเสียงประกาศนั้นถึงกับหาที่ซ่อนทันทีเธอหวาดกลัวว่าถ้าโดนจับได้คงโดนส่งตัวให้แซเทิร์นอีกแน่ๆแต่เธอสงสัยว่าที่นี้มันที่ไหนของเกาะนรกกัน
“ไม่เอา...ไม่อยาก...ไปเจอแซเทิร์น...ไม่อยากไปโดนทรมาน...”
โพรทาเลียตัวน้อยหลบอยู่แถวๆ ถังไม้แถวๆบ้านพักอย่างหวาดกลัวเธอพึ่งนึกถึงมาได้ว่าตนเองตอนแรกยังอยู่ข้างในถ้ำที่โดนขังเอาไว้แล้วผ่านทุกอย่างมันก็ถูกตัดไป
“หนู...อยู่ในความฝันใช่ไหม...หรือว่าหนูตายไปแล้วกัน...”
“ยังไม่ตายนะ” เสียงปริศนาดังขึ้นมา
โพรทาเลียตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมาพบกับใบหน้าที่ทำให้เธอหวาดกลัวมากที่สุดในชีวิตใบหน้าของชายที่จับตัวเธอขังไว้บนเกาะนรกนั้น
“จำฉันได้ไหม? โพรทาเลีย”โครนอสกล่าวอย่างยิ้มแย้มเพราะคิดว่าเด็กน้อยน่าจะจำตัวเองได้มั้งล่ะ
“ซะ...ซะ...” สายตาหวาดกลัวสั่นอย่างหวาดกลัวก่อนจะลุกขึ้นวิ่งหนีทันที “ม่ายยยยยยยยยยยยยย!”
“...” โครนอสถึงกับตัวนิ่งไปเลยว่าเขาทำอะไรผิด“นี่ข้า...ทำอะไรผิด”
“ท่านลืมใช่ไหมว่าเด็กคนนั้นเคยโดนน้องท่านทำอะไรมั้งนะ?”เรอาปรากฏตัวออกมา“เด็กน้อยก็ต้องมีการตกใจมั้งล่ะ”
“’ งื้อ...เหลนน้อยของข้า!เจ้าแซเทิร์นนั้นกล้าทำผู้เคยเป็นลูกข้าได้นะ หมอนั้นต้องการอะไรจากโพรทาเลียกัน!”
“ใครจะรู้ล่ะเจ้าค่ะ...แต่ว่า...เด็กน้อยคงวุ่นกับเหล่ามนุษย์กึ่งเทพที่กำลังไล่ตามเธอแน่ๆ”
เทพทั้งสองมองไปในทิศที่โพรทาเลียวิ่งหนีไปนั้นคือทิศที่ไปบ้านใหญ่ เมื่อโพรทาเลียวิ่งหนีโครนอสนั้น พวกมนุษย์กึ่งเทพคนอื่นๆต่างเห็นเธอพร้อมกับวิ่งไล่ตามเธอสุดกำลังพวกเขาคิดว่าแค่เด็กตัวเล็กคงไม่วิ่งเร็วแน่ๆแต่หารู้ไหมว่าเมื่อพวกเขาวิ่งโพรทาเลียก็วิ่งด้วยความเร็วสูงของเธอจนวิ่งเร็วกว่าวัยรุ่นทั่วไปเป็นสิบเท่าจนทำให้พวกวัยรุ่นทั้งหลายเหนื่อยหอบกันไปในทันที
“เด็ก...อะไร...วิ่งเร็วเป็น...บ้า...”
“พวกอ่อนหัด!!”
ไรเดอร์วิ่งนำคนอื่นๆ ที่หอบเหนื่อยชายที่เคยโผล่มาตอนต้นเรื่องเขามีสีผมแดงอันโดนเด่นรีบวิ่งเข้าไปจะจับโพรทาเลียจากด้านหลัง แต่หารู้ไหมว่าเด็กน้อยนั้นกับรู้ตัวทันแล้วกระโดดกลับหลังเมื่ออีกฝ่ายกระโจนจะมาจับตัวเธอแต่แล้วโพรทาเลียยกขาขึ้นตีลงบนหัวอีกฝ่ายในทันที
“แอ๊ก!!” ไรเดอร์ถึงกับน็อกลงไปกับพื้นทำเอาคนอื่นๆ อึ้งไปในทันที
“อ่อนหัด!!” โพรทาเลียกระโดดทับอีกฝ่ายที่สลบไปแล้วก่อนจะรีบวิ่งด้วยขาอันเล็กจ๋อย
ครอบครัวแจ็กสันเห็นถึงกับอ้ำอึ้งไปเลยที่โพรทาเลียตัวเล็กแค่นั้นแต่กับเก่งแบบนี้พวกเขารีบวิ่งตามไปเพราะทิศทางที่เด็กคนนั้นไปเป็นทิศของบ้านใหญ่แล้วเป็นทิศที่ประตูทางออกอยู่บริเวณนั้นทั้งหมดเพอร์ซีย์วิ่งนำเด็กๆ ไปก่อน เพราะถ้าเขาวิ่งทันก็สามารถจับตัวโพรทาเลียไว้แล้วทำให้เธอสงบลง
“โพรทาเลีย! ลูกพ่อ หยุดวิ่งก่อน!”
“ไม่! ฉันไม่ฟังคำพูดของพวกแก!จะโผล่มากี่ครั้งฉันก็ไม่หลงกลเด็ดขาด!!”
โพรทาเลียพูดทั้งหวาดกลัวเธอเคยโดนภาพลวงตาหลอกมาหลายครั้งจนไม่ไว้ใจอะไรแน่ๆแล้วยิ่งเจอแซเทิร์นเมื่อกี้เธอยิ่งไม่ไว้ใจอะไรทั้งนั้น
“โพร! พวกพี่ๆ ก็อยู่นี่ด้วยพวกเราไม่ทำร้ายเธอหรอกนะ!!”
“ไม่!! ไสหัวไปซะ!!”
โพรทาเลียตะโกนออกมาพร้อมกับคลื่นน้ำที่โผล่มาจากดินทำเอาทุกคนต่างตกใจกับคลื่นน้ำที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ มันกำลังซัดมาทางพวกเขา
“ทุกคนหนี!!”
คนที่ไม่มีพลังควบคุมน้ำได้ถึงกับวิ่งหนีกันทันทีพวกเพอร์ซีย์ยืนตั้งรับจัดการ แต่พวกเขาก็โดนน้ำนั้นซัดไปในทันทีโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งหนีต่อ อย่างไม่สนใจอะไร เธออยากหาที่หลบซ่อนเธอใกล้มาถึงบ้านที่มีขนาดใหญ่มากๆ ระหว่างที่ใกล้ถึงบ้านใหญ่นั้นเสียงบางอย่างกำลังร่ายคำบางอย่างอยู่
“จงสร้างเกราะคุ้มกันไม่นายของเจ้าหลุดรอดออกไปยังโลกอันแสนอันตราย!ไซกาเรน!!”
ดาบไซกาเรนทั้งสองเล่มถูกปักลงพื้นทันใดแสงพุ่งตรงขึ้นข้างบนพร้อมกับกระจายเกราะขนาดใหญ่คลุมบริเวณรอบๆ ที่โพรทาเลียอยู่จนกระทั่งโพรทาเลียชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น
“อ๊า!” โพรทาเลียล้มลงกับพื้นหน้าผากของเธอเจ็บสุดๆ จนมันแดงก่ำ “นี่มันอะไรกัน!”
เธอเงยหน้าจ้องมองสิ่งตรงหน้าที่มองไม่เห็นมันคือเกราะป้องกัน แต่เกราะนี่มันคล้ายกับเกราะที่ล้อมรอบเกาะเอาไว้
“พี่ค่ะ...” โฟกัสน้อยเรียกพี่สาวของตนเอง
โพรทาเลียหันไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ “จะขังฉันเหรอ?!”
“เปล่าๆ หนูแค่...”
“พวกเราแค่อยากให้เจ้าฟังเราเท่านั้นโพรทาเลีย” อลิซ่าเบ็ธเอยขึ้นมา เธอยืนอยู่ข้างๆโฟกัสตั้งแต่แรก
“เทพีอลิซ่าเบ็ธ”
“ข้าเข้าใจว่าเจ้านั้นกำลังสับสนต่อสิ่งตรงหน้าแต่ภาพตรงหน้าของเธอนั้นเป็นความจริงทั้งหมดนะ”
“ความจริง?” โพรทาเลียน้อยจ้องมองอย่างไม่ไว้ใจ
ครอบครัวแจ็กสันรีบวิ่งตามมาหลังจากถูกซัดไปไกลพวกเขาก็มาเห็นอลิซ่าเบ็ธกับโฟกัสกำลังกักขังโพรทาเลียไว้ในเกราะโฟกัสเดินเข้าไปใกล้ๆ พี่สาวที่ระแวงรอบข้างๆ ตลอดเวลา
‘พี่...’ เสียงของโฟกัสส่งเข้าไปในหัวของโพรทาเลียในทันที
ทำเอาดวงตาของโพรทาเลียเบิกกว้างอย่างแปลกใจที่อีกฝ่ายนั้นสามารถส่งเสียงเข้าความคิดของเธอได้
‘หนูรู้ว่าพี่หวาดกลัวต่อสิ่งรอบข้างเพราะชายที่ชื่อแซเทิร์น...’
“อย่าเข้ามาในหัวฉัน!!” โพรทาเลียจ้องมองอย่างกลัวๆที่อีกฝ่ายเข้ามาในหัวของเธอ
“พี่...จำให้ได้สิสมัยเด็กเรานั้นคุยกันผ่านความคิดเสมอ กระทั่งตอนนี้...” น้ำตาของโฟกัสเริ่มไหลออกมาเรื่อยๆ“พอพี่เปลี่ยนไปแบบนี้หนูรู้สึกกลัว รู้สึกแย่และเสียใจมากๆ”
สีหน้าของโฟกัสทำให้โพรทาเลียรู้สึกแย่ไปหมดทุกอย่างเธอรักน้องสาวมากๆ ยิ่งมาฟังแบบนี้มันยิ่งเจ็บปวดใจแต่เธอจะเชื่อใจได้อย่างไรกันอลิซ่าเบ็ธเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปใกล้ๆทั้งสองคนพร้อมกับย่อตัวนั่งระหว่างทั้งสองคน เธอจับมือเด็กทั้งสองเข้าหากัน
“พวกเธอสองคนเป็นพี่น้องกันแล้วได้อยู่ตรงนี้กันแล้วนะ”
มือของทั้งสองได้สัมผัสกันโพรทาเลียได้รู้สึกถึงไออุ่นที่เคยสัมผัสเจอจ้องมองน้องสาวที่กำลังร้องไห้ออกมา
“แปลว่า...รอบนี้...คือข้างนอกเกาะงั้นเหรอ?”โพรทาเลียหันไปมองเทพี
“จ๊ะ แล้วก็...” อลิซ่าเบ็ธหันไปมองทุกคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้
ครอบครัวแจ็กสันทุกคนต่างยืนอยู่ด้านหลังกันพร้อมกับยิ้มให้โพรทาเลียเธอจ้องมองพวกเขาแล้วมองเทพี
“ช่วงเวลาที่หนูอยู่คืออนาคตอีก 9 กว่าปีต่อมา เป็นช่วงเวลาที่หนูหนีออกจากเกาะมาได้แล้ว โพรทาเลีย”
คำพูดของอีกฝ่ายทำเอา น้ำตาของโพรทาเลียเริ่มไหลออกมาเธอไม่นึกว่าตัวเองนั้นจะหนีออกมาได้แล้วจริงๆ แต่เวลาที่อีกฝ่ายบอกมันช่างยาวนานมากๆ
“9...9 กว่าปี...ทำไมมันนานแบบนั้น...” โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวที่จับมือเธออยู่นั้น“โฟกัส...”
“พี่จ้า...”
โพรทาเลียพุ่งไปกอดน้องสาวทันทีตลอด 5 – 6 เดือน เธอนั้นคิดถึงครอบครัวมากแค่ไหนเสียงร้องไห้ของโพรทาเลียดังไปทั่วบริเวณนั้นทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันบาดน้ำตาไหลออกมาช่วงเวลานั้นหลายอารมณ์ที่ออกมากันสำหรับโพรทาเลียนั้นเป็นช่วงที่อยากร้องไห้ด้วยความคิดถึงและเสียใจที่ได้กลับมาเจอครอบครัวอีกครั้ง
ช่วงเวลาข้างนอกนั้นผ่านไปเรื่อยๆยกเว้นข้างในห้วงแห่งจิตใจที่พวกโพรทาเลียอยู่วิวข้างในนั้นเริ่มเปลี่ยนไปจากท้องฟ้ายามค่ำคืนกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่เติบโตขึ้นล้อมรอบตัวของโพรทาเลียช่วงเวลาตอนนั้นไม่รู้เลยว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่ว่าแสงสว่างบางอย่างกำลังส่องลงมาที่ตัวของโพรทาเลียทำเอาเธอรู้สึกร้อนไปหมดจนต้องลุกขึ้นมาในทันที
“ร้อน!!”
เธอตะโกนลั่นไปทั้งผืนป่า ดวงตาของเธอยังหลับอยู่แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา มีแต่สีเขียวเต็มไปหมดทำให้ดวงตานั้นเปิดกว้างขึ้นอย่างตกใจที่ภาพตรงหน้ามีแต่สีเขียวทำให้เธอตกใจว่าตนเองมาอยู่ในป่าได้ไง
“ที่นี่...มันที่ไหนอีกละเนี่ย? โฟกัส?”
มือของเธอค้นหาน้องสาวเพื่อปลุกแต่พอหันไปมองก็ไม่พบน้องสาวที่นอนอยู่ข้างๆ แล้ว
“โฟ! โฟกัส!!”
โพรทาเลียลุกขึ้นพร้อมกับตะโกนเรียกร้องสาวไม่มีเสียงไหนตอบกลับมาทำให้เธอต้องตะโกนอีกครั้ง
“โฟกัสสสสสสสสสสส!!”
“ไม่ต้องเรียกหาหรอกนะ” เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากด้านบน
“!?”
เธอเงยหน้าขึ้นสูงตามเสียงที่ก้องขึ้นมาสายตาของเธอค้นหาจนกระทั่งเห็นเจ้าของปริศนาที่กำลังยืนพิงต้นไม้อยู่นั้นอีกฝ่ายเป็นชายที่มีรูปร่างสมชาย ดวงตาสีดำจ้องมองเธอผมสีม่วงอ่อนลอนยาวมัดไว้ด้านหน้าเสื้อผ้าแนวกรีกยาวที่เผยกล้ามด้านบนจนเห็นล่อนกล้ามเนื้อแน่นๆทำเอาโพรทาเลียมองด้วยสีหน้าอึ้งไปแต่เธอต้องส่ายหน้าเพื่อปัดความคิดอันหลงใหลออกไป
“นะ...นาย...นายเป็นใครกัน?” โพรทาเลียใช้นิ้วอันเล็กจ๋อยชี้อีกฝ่าย
“เราพึ่งเจอกันครั้งแรกนี่เนอะ?” แดเรียลเอียงคอถามพร้อมกับเดินลงมาด้วยเถาวัลย์ที่ทำเป็นขั้นบันได“ข้ามีนามว่า แดเรียล บุตรแห่งไดโอนีซุส”
“ไดโอนีซุส? เดียวๆฉันไม่รู้จักนาย แล้วนายเข้ามาในนี้ได้ไง?”
“ข้าเป็นอดีตชาติของเจ้า!”
“อ๋อ อดีตชาติ?” โพรทาเลียกอดอกเงยหน้ามองอีกฝ่ายก่อนจะสะบัดหน้ามองอย่างตกใจ“เดียวนะ! อดีตชาติ งั้นนายก็มาทดสอบฉันงั้นเหรอ?”
“เปล่าๆเรื่องนั้นข้าให้เจ้าผ่านไปเรียบร้อยแล้ว!”
“ว่าไงนะ!?” โพรทาเลียยกมือตัวเองขึ้นมามองมันมีตราเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งจริงๆ “ตอนไหนกัน?”
“ตอนที่พ่อแม่เจ้าพาเจ้าไปหาพวกทวยเทพแล้วพอพวกเขาให้พลังเจ้า เจ้าตื่นขึ้นพร้อมกับกลายร่างเป็นปีศาจที่อาละวาดกัดแขนของพ่อเจ้า”
“พ่อโดนกัด...? !”
โพรทาเลียถึงกับอึ้งไปเลยว่าตนเองนั้นกลายเป็นปีศาจแล้วทำให้พ่อเธอบาดเจ็บ
“ไม่ต้องห่วงๆโพไซดอนช่วยรักษาให้แล้วไม่มีปัญหาหรอกนะ”
“โล่งอกไปที...แล้วทำไมพ่อแม่พาฉันไปหาเทพกัน?”
“ก็โครนอสเสนอความช่วยเหลือพวกเจ้าว่าไปให้เทพช่วยส่งพลังของพวกเขาให้พวกเจ้าทั้งสองกลับร่างเดิมแต่พอให้พลังแล้ว...”
“จนเกิดเหตุแบบนั้นสินะ”
“ถูกต้อง”
“ถ้าให้พลังแล้ว? ทำไมเรายังไม่กลับร่างเดิมกัน?”โพรทาเลียมองจ้องมองมือที่ยังเล็กอยู่ของเธอ
“เพราะยังขาดอีก 1 สิ่ง!”
“อะไรกัน?” โพรทาเลียเงยหน้ามองอีกฝ่าย
“พวกข้าไงล่ะ? พวกข้าจะสอนให้เจ้าใช้พลังของพวกข้าแต่ละคนให้จนได้!”
“พลังของพวกเจ้า? หมายถึงพลังอะไรกัน?”
“พลังของสายเลือดไงล่ะ!” แดเรียลพูดพร้อมกับเดินรอบๆตัวโพรทาเลีย "เจ้านั้นใช้ได้แค่พลังของโพไซดอนเท่านั้นถึงเวลาที่เจ้าจะต้องฝึกการใช้พลังมากกว่าหนึ่ง!"
“แล้วถ้าใช้พลังได้ทั้งหมด...จะเกิดอะไรขึ้น?”
“เจ้าจะกลับเป็นร่างเดิมแล้วก็...หน้าที่ของพวกเจ้าก็จะเริ่ม โพรทาเลีย ตอนนี้เจ้านั้นเหลือแค่อีก 2ดวงจิตที่เจ้าจะต้องหาให้เจอ แต่ข้าขออย่างเดียว…”
“ขออะไรเหรอ?”
“ขอแค่คนสุดท้ายอย่าเป็นบุตรแห่งซุส”
“เดียวนายจะบอกว่าอดีตชาติของฉันอีกคนเป็นสายเลือดของซุสเหรอ?”
“เอาล่ะ เรามาคุยเรื่องการฝึกกัน!!” แดเรียลเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับเดินไปข้างหน้า
“เดียว!!นายจะมาเปลี่ยนเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“เอ๋? เจ้าพูดอะไรนะ?โทษนะ ข้าไม่ได้ยิน”
แดเรียลยกมือขึ้น พื้นรอบๆเริ่มสั่นไหวจนมีบางอย่างพุ่งขึ้นมา โพรทาเลียจ้องมองสิ่งที่พุ่งขึ้นมามันคือเถาวัลย์มากมายที่ขึ้นมาเต็มไปหมดทำเอาโพรทาเลียเหงื่อแตกขึ้นมาอย่างสงสัยว่าจะโดนอะไร
“บทเรียนแรกจงหนีจากพวกเถาวัลย์พวกนี้แล้วก็ดึงพลังของไดโอนีซุสที่อยู่ในตัวเจ้าออกมา!!”
“เดียวสิ! แล้วฉันจะทำได้ไง?ฉันเป็นหลานสาวโพไซดอนนะ!!”
“เจ้าก็ต้องพยายามสิ!”
“พูดง่ายเนอะ!!” โพรทาเลียพยายามดึงพลังไดโอนีซุสแต่มันไม่มีอะไรออกมาเลย
“ทำไม่ได้ก็ต้องเจอบททดสอบที่ยากเข้าไป!!”แดเรียลสั่งให้เถาวัลย์โจมตีใส่โพรทาเลียในทันที
โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็รีบหลบหนีทันที “ไอ้บ้า!!เล่นแบบนี้ก็ไม่แฟร์สิ!!”
“ใครบอกข้าแฟร์กับเจ้าล่ะ?” แดเรียลพูดพร้อมกับดื่มเหล้าต่อแต่มืออีกข้างก็ขยับไปมาเพื่อโจมตีอีกฝ่าย
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แล้วน้องสาวฉันหายไปไหนกัน!?”โพรทาเลียพูดไปวิ่งหนีหลบไปตามทางต่างๆ“โฟกัสสสสสสสส น้องอยู่ไหนกันนนนนนนนนนนน!?”
โฟกัสหันไปด้านหลังเธอรู้สึกได้ยินเสียงพี่สาวที่เรียกเธอแต่ภาพตรงหน้ามีแค่วิวด้านบนเห็นแต่ต้นไม้เต็มไปหมดเธอยืนอยู่กลางภูเขาใหญ่กับอดีตชาติคนหนึ่งที่จะพาเธอไปฝึกในถ้ำลึกอดีตชาติคนนั้นก็คือดาเฟ่ ผู้มีสายเลือดเดียวกับพวกโพรทาเลีย สายเลือดอาธีน่าเธอค่อยๆ เดินมาหาโฟกัสที่ยืนมองบางอย่างอยู่ แต่เสียงเมื่อกี้เธอก็ได้ยินเช่นกัน
“ข้าว่าโพรทาเลียคงกำลังฝึกอยู่ที่ไหนสักแห่งภายในป่าแห่งนี้เช่นกัน”
“แปลว่าฉันไม่ได้คิดไปเองสินะ” โฟกัสที่ตัวเล็กนั้นหันมามองอีกฝ่าย
“ใช่เด็กคนนั้นคงกำลังโดนแดเรียลสอนการใช้พลังของเขานะ”
“แดเรียล? ใครนะ?”
“อดีตชาติคนใหม่ของโพรทาเลียแล้วเจ้านั้นเป็นอดีตชาติคนสุดท้ายก่อนที่จะมาเกิดเป็นโพรทาเลียนะ”
“อดีตชาติคนสุดท้าย?”
“คนเรามีชะตาเล่นตลกเสมอ โฟกัส ไปกันต่อเราต้องไปฝึกในภูเขา!”
ดาเฟ่เดินนำขึ้นไปข้างภูเขาโฟกัสเห็นแบบนั้นก็เดินตามไปด้วยขาอันเล็กๆ ของเธอแล้วหวังให้พี่สาวนั้นปลอดภัยจากการฝึก
จบตอนที่ 72 โปรดติดตามตอนที่73 ต่อไป
989K
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
