ทางลาดยาวลงไป เห็นแสงระยิบระยับบนผิวน้ำ ผู้คนจำนวนมากต่างก็เดินมุ่งไปสู่จุดหมายเดียวกัน
ผมรู้สึกคอแห้ง เพราะอากาศร้อนอบอ้าว อยากจะได้เครื่องดื่มเย็นๆ สร้างความสดชื่น อย่างเช่น..ลูกมะพร้าว ไม่สิ น้ำมะพร้าว
ไม่ไกล..เพียงแค่อีกลมหายใจเดียว
‘ถึงแล้ว’ ผมรู้ได้ เพราะสายลมทะเลที่มีสารบางอย่าง มันเหมือนผสมน้ำมัน เมื่อกระทบิั จึงทำให้รู้สึกเหนียวหนึบ แต่ไม่ต้องห่วง ครีมกันแดดของผม นอกจากกันแดดได้แล้ว มันยังสามารถกันผิวเหนียวหนึบได้ด้วย
“เพราะอะไรน่ะเหรอ” ผมพูดอย่างภูมิใจขณะสายตาจ้องออกไปยังเรือขนาดเล็กจิ๋วกลางทะเล “เพราะร่างกายผมเหนียวด้วยครีมกันแดด เรียบร้อยแล้ว , จึงทำให้ผมไม่รู้สึกเหนียวตัวเพราะน้ำทะเลอีกต่อไป”
ความภูมิใจเล็กๆ ของตระกูล ‘วอรี่เออร์’ ‘นักรบแห่งสายลมทะเล’
ผมกวาดสายตาไปรอบๆ ผู้คนมากมายกำลังสนุกสนานกับพื้นทรายอันสวยงาม และเด็กๆ ก็เพลิดเพลินกับคลื่นทะเล อากาศไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ เพราะอยู่ใน่สี่โมงเย็น
ปราสาททราย ความฝันของเ้าชายและเ้าหญิง การสร้าง์ ที่อยู่ของจินตนาการอันแสนบรรเจิด เป็ไปไม่ได้เลย ถ้าหากเราไม่กำหนดทิศทาง และเลือกจุดที่เหมาะสม
อัตราความเร็วในการสร้าง หารด้วย อัตราน้ำขึ้นที่แอบเลื่อนตำแหน่งตัวเองทุกวินาที
และสิ่งที่เป็จุดสนใจ ไม่สิ ความเร้าใจของผมก็คงเป็สิ่งเดียวกับหลายๆ คน
หลายคนที่กำลังยืนล้อมบางอย่าง บางอย่างที่กระตุ้นเราให้เดินเข้าไปหา
ฝีเท้าอันเร่งรีบของผม ก้าวเท้าต่อไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ เท้าเปล่าเปลือย จุ่มลงไปในทราย หายไปเหมือนโดนทรายดูด กล้ามเนื้อทุกมัดของขา เร่งมวลอันแน่นยกขึ้นอย่างทรงพลัง ทำให้เม็ดทรายจำนวนมากไหลออกไปตามร่องนิ้วเท้า
‘ความนูนของเท้า คงเกิดมาเพื่อสิ่งนี้’ ก็อย่างที่บอก ผมต้องเลือกรองเท้าที่ทรายสามารถเข้าได้และออกได้ ‘คำตอบคือ ไม่มี’ การตัดสินใจอันแน่วแน่ เดินเท้าเปล่าออกจากบ้าน
เม็ดทรายขนาดจิ๋วสร้างความรู้สึกที่ผมรับรู้ได้ ผ่านิัเท้า ทำให้คิดถึงต้นตระกูลของผม กำเนิดมาพร้อมเท้าเปล่า
ร่มสองสีขนาดใหญ่ กางออกเพื่อกันแสงแดด แต่เท่าที่ผมคำนวณแล้ว มันไม่สามารถกันแสงแดดได้ เมื่อพระอาทิตย์รู้จักการโคจรของโลก มันชอบแอบมาทักทาย พ่อค้าไอศกรีมที่เขินอาย