รวมเรื่องสั้น เรื่องเสียวแนวจีนโบราณ

        นัยน์ตาอาลัยคลอน้ำใสจ้องโลงไม้ใบใหญ่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกระทมไม่คิดว่าเพียงสามเดือนหลังแต่งงานนาง ม่านกวนกวน ก็ต้องเป็นหม้ายสามีตายจัดพิธีศพทุกอย่างตั้งแต่อายุสิบเก้า ก้าวขึ้นตำแหน่งนายหญิงทั้งไม่เต็มใจรอบกายระงมไปด้วยเสียงร้องของเหล่าอนุรวมถึงเสียงกล่าวถึงความอาภัพอับโชคของนายท่านหรูที่ตายหลังแต่งเมียเองวัยดรุณีอย่างนาง

        ที่จริงวาสนานี้ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการเพราะมีคนรักที่ใจหมายมาดไว้อยู่แล้ว แต่เพราะการค้าที่บิดาทำเข้าช่วงวิกฤตบุตรสาวเพียงคนเดียวที่พึ่งผ่านพิธีปักปิ่นได้เพียงวันเดียวอย่างนางก็ต้องขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแต่งงานกับเจ้าหนี้บิดาที่หมายตาสู่ขอนางไปเป็นฮูหยินเอกทั้งที่ตัวเองมีอนุอายุมากกว่านางอยู่มากมายเต็มจวน

        ในขณะที่สตรีเหล่านั้นขอนายท่านกำลังร้องให้ระงมแสดงท่าทางทุกข์ตรมออกมาต่อหน้าผู้คนแต่นางที่เป็นฮูหยินและต้องรับช่วงต่อสามีกลับกำลังปวดหัวคิดหนักว่าจะต้องรับมืออย่างไรกับหน้าที่และภาระหลังจากนี้

        “ขโมยยยไฟไหม้... เร็ววว ช่วยกันดับไฟ..”ยังไม่ทันไรเสียเอะอะก็ดังมาจากด้านนอกห้องโถงร่างบ่าววิ่งเข้ามาพลางร้องแตกตื่นทำคนภายในตระหนกไม่ต่างกันก่อนจะเป็นนางที่วิ่งนำหน้ากลุ่มคนออกมาจากโถง มองเปลวไฟสูงลิบ ๆตรงส่วนท้ายของจวน พร้อมกับร่างบ่าวชายหญิงที่วิ่งหอบข้าวของวิ่งกันวุ่นด้วยความตื่นตกใจทำอะไรไม่ถูก

        “หนีเร็วหนีที่นี่กำลังจะไม่มีข้าวให้กินแล้วพวกเราหนีก่อน”ม่านกวนกวนหันไปทางต้นเสียงมองบ่าวชายผู้หนึ่งร้องตะโกนไปทั่วว่าที่นี่กำลังจะล้มเพราะขาดผู้นำทั้งเขายังเอ่ยอีกว่ากิจการของนายท่านนั้นแท้จริงขาดทุนอยู่ได้อีกไม่นานให้ทุกคนหาทางรอดก่อน และนั่นก็เป็นเหมือนบ่อเกิดที่ทำให้ทุกอย่างโกลาหลหนักอนุสามีที่ก่อนนี้นั่งร้องไห้น้ำตาไหลแทบเป็นสายเลือดต่างกรูมาทางนาง จับแขนจับบ่าเขย่าแรงจนหัวนางคลอน

        “ฮูหยินจริงหรือกิจการนายท่านขาดทุนหรือ จริงหรือ เจ้าพูดสิ พูด”

        “ขะข้าไม่รู้”

        “โอ๊ย!!ไม่ได้เรื่องจวนนี้มีเจ้าไม่นานคงเป็นอย่างบ่าวคนนั้นว่าแน่”กวนกวนหันมองอนุสามีอย่างทำอะไรไม่ถูก หลังนางโดนคนเหล่านั้นผลักอย่างแรงจนเซก่อนพวกนางจะต่างคนต่างวิ่งไปยังทางเรือนตนเองพร้อมบอกบ่าวข้างกายให้รีบโกนข้าวของหนีเอาตัวรอดไม่ต่างบ่าวพวกนั้น

        แต่ถึงรอบข้างจะโกลาหลหนักเพียงไรฮูหยินน้อยของจวนกลับยังยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูความวุ่นวายราวคนไร้สติเสียงไฟปะทุดังก้องไปทั่วไม่อาจเรียกสตินางได้เช่นเดียวกับร่างที่นิ่งแข็งไม่ขยับหนีแม้จะโดนชนจนล้มลงไปนางกองกับพื้นท่าทางเลื่อนลอยสิ้นหวังของนางไม่อาจทำให้บ่าวเหล่านั้นที่กำลังพยายามวิ่งหันมาสนใจเวทนาได้ก่อนดวงหน้าขาวซีดจะหันไปทางด้านหลังหลังสัมผัสเย็นทาบบนบ่านางก่อนจะกวาดสายตามองไล่มือเหี่ยวขึ้นไป

        “พ่อบ้านโจว..”น้ำเสียงสั่นเครือที่ออกมาจากปากนางเรียกสายตาอาทรจากชายชราจนเขาส่งยิ้มมาก่อนร่างกายสูงดูแข็งแรงของ โจวตู้เป่า พ่อบ้านเก่าแก่ก่อนที่เขาจะเดินผ่านร่างนางไป แล้วสั่งการบ่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเข้มแข็งเพียงไม่นานความโกลาหลเบื้องหน้าก็กลับสู่ปกติบ่าวชายหญิงที่ขโมยข้าวของต่างโดนจับมัดรวมกันที่หน้าลานพร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนดับมอดหลงเหลือเพียงควันสีจางที่ลอยคว้างกลางอากาศเท่านั้น

        ร่างสั่นเทาในชุดผ้าดิบไว้ทุกข์ก้าวช้าไปทางลานจวนที่ก่อนหน้านี้อบอวลไปด้วยมวลผกาทว่ายามนี้เต็มได้ด้วยร่างบ่าวชายหญิงอนุอีกหลายคนที่ต่างร้องระงมพลางโวยวายให้ปล่อยพวกเขาออกจากพันธนาการสายตานางยามมองคนพวกนั้นเต็มไปด้วยความสับสนระคนไม่เข้าใจ ก่อนจะหันมองพ่อบ้านชราผู้ราวเป็นดั่งแขนขาสามีช่วยเหลือดูแลจวนนี้มานับแต่วัยเยาว์

        “พ่อบ้านโจวเรื่องนี้จัดการอย่างไรดี”ม่านกวนกวนเอ่ยถามพ่อบ้านชราอย่างไม่มั่นใจแม้นางจะเป็นนายหญิงของจวนทว่าแต่เล็กมานางไม่เคยต้องจัดการดูแลสิ่งใดงานบ้านงานเรือนไม่ได้ งานดูแลจัดการนั่นไม่ต้องกล่าวถึงลำพังดีดลูกคิดนางยังทำผิดๆ ถูกๆ ตอนนี้ต้องมาดูแลจัดการเรื่องใหญ่ตรงหน้าคิดหรือว่าสตรีไร้ความสามารถอย่างนางจะสามารถทำได้

        “บ่าวลักขโมยโบยขายออกคนที่วางเพลิงโบยส่งทางการ ส่วนอนุนายท่านแล้วแต่นายหญิงจะจัดการขอรับ”สิ้นเสียงชายชราบ่าวทั้งหลายต่างก็ร้องวิงวอนขอเมตตาส่วนอนุอีกหลายคนเมื่อได้ยินว่าชีวิตพวกนางขึ้นกับนายหญิงด้อยประสบการณ์ต่างก็กรูกันเข้ามาหาเด็กสาวด้วยท่าทางประจบประแจงพวกนางเอ่ยวาจาน้นอบน้อมออกมาสารพัดแต่สุดท้ายไม่ว่ากวนกวนจะฟังอย่างไรนางก็แปลได้เพียงขอให้นางคืนสินเดิมแล้วปลดออกจากการเป็นอนุนายท่านเพราะไม่ต้องการรับภาระของสกุลหรูที่จะตามมาภายหลัง

        พวกนางจะกังวลเช่นนั้นก็ไม่ผิดถึงนายท่านหรูจะมีกิจการทรัพย์สินมากมายแต่กลับเป็นดั่งอาชาเดี่ยว ไร้ญาติมิตรสหาย ทำทุกอย่างมาเพียงลำพังผู้เดียว ทั้งเวลานี้ไร้ทายาทที่พอจะช่วยเหลือได้อดทนไปก็ใช่ว่าจะรอด ทั้งในยามนี้ต้องพึ่งพาสตรีไม่ประสาอย่างฮูหยินที่แม้แต่บัญชีเรือนยังทำได้ไม่รอบขอบมิสู้ทิ้งน้ำบ่อนี้ที่ไม่แน่ว่าจะแห่งเมื่อไหร่ไปหาน้ำบ่อใหม่ไม่ดีกว่าหรือ

        “นายหญิงเอาอย่างไรขอรับ”

        คนมองเหม่อหันมองชายชราที่อยู่เคียงข้าสามารถมีตลอดก่อนจะหันไปทางเหล่าอนุทั้งหลังพลางคิดย้อนไปตอนที่มารดาตัวเองต้องจัดการเรื่องคล้ายเช่นนี้เมื่อครั้งนางยังเยาว์

        “พวกเจ้าจะไปก็ได้แต่คนที่เป็นอนุไม่ได้แต่งตั้งอย่างถูกต้อง ต้องออกไปตัวเปล่าส่วนคนที่แต่ตั้งโดยนายท่านเอาสินเดิมไปได้เพียงครึ่งไม่เช่นนั้นก็รอตกต่ำไปพร้อมกัน”

        นี่นับเป็นครั้งแรกกระมังที่โจวตู้เป่าเห็นนายหญิงเด็ดขาดเข้มแข็ง แม้สายตาของนางที่มองทางคนเหล่านั้นจะสั่นไหว หวาดกลัว

        เสียงต่อต้านระงมดังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อข้อเสนอนายหญิงจวนสกุลหรูไม่เป็นอย่างที่คนเหล่านั้นต้องการแต่ยามนี้นางคงสนใจมากไม่ได้เพราะพิธีศพของนายท่านพึ่งจะเริ่มวันแรกนางยังมีเรื่องที่ต้องจัดการหากปล่อยเรื่องนี้คาราคาซังเห็นทีทั้งคืนนี้ก็ไม่เสร็จ

        “พวกเจ้ารับได้ก็รับไม่รับก็ตายไปด้วยกัน”

        หน้าที่และภาระหนักอึ้งบนบ่าของม่านกวนกวนทำนางท้อแท้ยากจะบรรยายกายบอบบางในสีทึบเรียบร้อย ไร้ลวดลายนั่งลงบนเก้าอี้ตำแหน่งข้างสามีอย่างอ่อนแรงก่อนจะทิ้งกายปล่อยน้ำตาที่หลายวันที่ผ่านมาไหลออกมาจากดวงตาของนางนับครั้งไม่ถ้วน

        หลายวันที่ผ่านมาหากไม่มีพ่อบ้านโจวไม่รู้เลยว่านางจะผ่านไปอย่างไร จะจัดการจวนกว้างใหญ่แห่งนี้ได้อย่างไรเรื่องคืนนั้นไม่ต่างจากที่คาดเอาไว้สตรีพวกนั้นอยู่กับนายท่านหรูเพราะเงินทองของเขาวันนี้เขาตายพวกนางก็คล้ายนกน้อยโผออกจากกิ่งไม่ผุ หากิ่งไม้ใหม่เพื่อทำรังเหลือเพียงนกตัวน้อยอย่างนางที่ยังคงอยู่รังนี้ที่ไม่รู้ว่ากิ่งไม้กิ่งนี้จะหักลงเมื่อใด

        “จวนกว้างขนาดนี้ข้าจะอยู่คนเดียวอย่างไร”น้ำเสียงเครือดังออกมาจากปากฮูหยินหรูที่เมามายน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาไม่ต่างอะไรกับน้ำป่าที่ทะลักออกมาตอนนี้ทั้งจวนมีนางคนเดียวเป็นเจ้านายและครอบครัวพ่อบ้านเก่าแก่ผู้ภักดีที่มีอยู่เพียงไม่กี่คน ไม่ต่างอะไรกับจวนร้างแล้วไหนจะกิจการอีกหลายอย่างที่ไม่รู้ว่าต้องจัดการอย่างไรดี

        “ฮูหยินบัญชีร้านและจวนทั้งหมดขอรับ”

        เสียงและร่างท้วมของพ่อบ้านชราเรียกสายตาและความสนใจของคนเมาได้ไม่น้อยดวงตากลมกวาดมองขึ้นและลงอย่างสำรวจ ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของเขาใบหน้านี้นางเห็นนับแต่วันที่นายท่านหรูส่งแม่สื่อไปสู่ขอก่อนนางปักปิ่นและวันขึ้นเกี้ยวก็เป็นเขาที่มารับนาง จากวันแรกจนวันนี้หากจะนับกันนางเห็นหน้าเขามากว่าสามีที่ยุ่งวุ่นวายเสียอีกทว่าเสียงที่ลากยาวของเขาที่ดังขึ้นดึงสติที่หลุดลอยของนางให้สนใจเขาขึ้นมาอีกครั้ง

        “แต่อะไรหรือ?”น้ำเสียงแม้ติดยานค้างแต่รู้ได้แน่ชัดว่านางยังมีสติรู้ดีทำพ่อบ้านชราที่มีสีหน้าลังเลพ่นลมหายใจแรงออกมาจ้องหน้าเจ้านายที่เหลืออยู่แล้วเอ่ยสิ่งที่ค้างออกมา

        “เอออ..เพราะการเจรจาครั้งก่อนที่นายท่านเดินทางไปเราได้สัญญาว่าจะส่งผ้าดิบให้ทางซิ่งเกา แต่เพราะเพราะ...นายท่านจากไปสินค้าที่ต้องส่งให้ทางนั้นจึงล่าช้าฝ่ายนั้นจึงยกเลิกตอนนี้ทำให้เราขาดทุนอยู่ไม่น้อยเลยขอรับ”

        แม้ว่านางจะไม่เข้าใจเรื่องการทำกิจการแต่ดูจากสีหน้าของพ่อบ้านโจวเวลานี้แล้วมันร้ายแรงเป็นแน่ แต่นาง..แต่นางจะทำอะไรได้บัญชีนางไม่เก่งดูแลกิจการนางทำไม่ได้แบบนี้จะอยู่รอดอย่างไร

        ขณะที่กำลังสิ้นหวังพลันสายตาของกวนกวนก็เหลือบไปเห็นหัวรองเท้าผ้าสีซีดเก่าราวมีแสงส่องลงมาเมื่อสายตานางมองขึ้นไปพบใบหน้าพ่อบ้านชราความรู้สึกมืดมนก็หายไปราวไม่เคยมีมาก่อนรอยยิ้มฉาบขึ้นบนใบหน้านางพร้อมกับสายตาเปี่ยมไปด้วยความหวังก่อนจะลุกเดินเข้าไปพ่อบ้านชราคว้าบ่าทั้งสองของเขา

        “พ่อบ้านโจวท่าน ท่าน..ทำงานกับนายท่านมานายท่านแก้ปัญหาได้หรือไม่”

        “เออข้าน้อย..”

        “ท่านบอกมาว่าได้หรือไม่ท่านพอจะช่วยแก้ปัญหาให้ข้าได้หรือไม่”

        ม่านกวนกวนจ้องใบหน้าสูงกว่าอย่างตั้งใจเมินเฉยสายตา ท่าทางลังเลของเขา เฝ้ารอคำตอบที่ยังไม่ออกจากปากเขาเสียที

        “เรื่องนั้นเออ..ข้าน้อย ข้าน้อย”

        “ท่านบอกมาบอกมาว่าทำได้หรือไม่ เพียงท่านกล่าวมาว่าทำได้ไม่ว่าเรื่องอะไรข้าก็ยินดียอมขอเพียง ขอเพียงท่านทำเหมือนนายท่านพอ”

        กลิ่นกำยานจันทร์และกลิ่นสุราที่คลุ้งออกมาจากกายเล็กทำชายชราคล้ายมึนเมาตามนางไปโดยเฉพาะกลิ่นหวานหอมที่ฟุ้งออกมาจากร่างของนางทำพ่อหม้ายภรรยาตายอย่างเขารู้สึกใจสั่นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัวเลือดร้อนในกายวิ่งพล่านไปทั่วอย่างไม่อาจห้าม

        อยู่ๆความคิดอยากจะกอดกายเล็กบางนี่ก็วิ่งพุ่งเข้ามาในหัวเขาอย่างห้ามไม่อยู่สายตาที่จ้องนายหญิงเริ่มเปลี่ยนไป พร้อมแผนร้ายเข้าในหัว

        “นายหญิงอยากให้ข้าน้อยทำอย่างที่นายท่านทำให้ท่านหรือ?”

        “ใช่ๆเพียงท่านช่วยข้าดูแลจัดการทุกอย่างเหมือนที่นายท่านทำ ไม่ว่าเรื่องได้ข้าก็ยอม”

        “ได้เช่นนั้นข้าน้อยจะช่วยนายหญิงเอง แต่นายหญิง...สิ่งที่นายท่านทำมีเรื่องในมุ้งด้วยท่านยินดีใช่หรือไม่?”