ตอนที่ยี่สิบหก หนทางที่ไร้หนทาง
อย่างที่บอกเพราะผมเป็พระเอกแต่ยังไม่ใช่คนที่มีจิตใจเข้มแข้งอย่างพระเอกของเื่แต่ดันมีความสามารถของพระเอก
ทำให้ผมเกิดความกดดันอย่างมากในตอนแรก
และตอนหลังจากนั้นผมค่อยๆใช้การฝึกฝนและการทำงานหนักทำให้จิตใจของตนเองผ่อนคลายลง
การฝึกฝนไม่ได้ทำให้ผมเหนื่อยใจแต่มันคือการผ่อนคลายอย่างหนึ่งของผมจากความรู้สึกกังวลต่อสถานกาณรณ์ในภาพรวม
อย่างสไปเดอร์แมนที่พูดกวนโอ๊ยตลอดในเวลาทำหน้าที่ฮีโร่เพราะเขาทำไปเพื่อปกปิดความหวาดหวั่นของตนเอง
การพูดจาไร้สาระเยาะเย้ยต่างๆทำให้สไปเดอร์แมนสงบจิตใจลงได้จากอันตรายที่สไปเดอร์แมนพบเจอ
ฮีโร่ไม่ใช่คนที่ไม่กลัวแต่คือคนที่สามารถก้าวข้ามความกลัวได้
และเราต้องฝ่าฝันอุปสรรคอย่างหนึ่งที่เราต้องเจอ
และผม้าให้ธอริน เ้าชายคนแคระมาเป็หนึ่งในผู้สนับสนุนอย่างเป็ทางการของผมในการที่จะตั้งกองกำลังติดอาวุธ
นายพลแมททิสของอเมริกากล่าวไว้ว่าพันธมิตรมีมากเท่าไรก็ไม่พอเราไม่สามารถรักษาระเบียบโลกได้ด้วยตัวของเราคนเดียวโดยปราศจากพันธมิตรได้
คนที่หัวเราะเยาะเย้ยพลังมิตรภาพน่ะคือคนที่ไม่เข้าใจการเมืองเท่านั้นเอง
ผม้าเงินทุนกองทัพผมเชื่อว่าธอรินมีแร่ธาตุของหายากและทักษะมากมายที่จะสามารถเป็แกนกลางของการสร้างกองทัพของผมได้
พลโล่ของคนแคระได้รับการเลื่องชื่อมาอย่างยาวนาน
เป็ทหารกลุ่มเดียวที่อาจจะเรียกว่าสามารถแข่งในเื่คุณภาพกับทหารของกองทัพเอลฟ์ได้
หากได้ธอรินมาเป็นายกองคุมเื่กองหลังการจัดเตรียมอาวุธ ผมก็สามารถสร้างกองทัพที่เป็รูปเป็ร่างได้ทันที
“ขออภัยท่านธอรินไม่ใช่ว่าฝีมือของท่านไม่ดี แต่กับปัญหาที่เจอในอนาคตข้าไม่สามารถยอมรับอาวุธที่ต่ำกว่ามาตรฐานได้เด็ดขาด”
ผมกล่าวอย่างสงบต่อธอรินที่หนวดเริ่มชี้ชันใบหน้ากลายเป็สีแดงจนม่วงแล้ว
แม้ธอรินจะโมโหแต่ก็จ้องตาเคนสักพัก
เคนก็จ้องตาไม่หลบตา
ฟู่
ธอรินถอนหายใจหนวดกลับมาเรียบแบบเดิมและดื่มเหล้าในเหยือกไปจนหมดในทีเดียว
“ฟู่ เ้าไม่ได้โกหก แต่เ้า้าสู้กับใครกันแน่ถึงได้้าอาวุธชั้นสูงระดับนั้น?”
เคนถอนหายใจ
“อาวุธที่สามารถทนทานในการต่อสู้กับเทพเ้าหรือัได้ข้าไม่ได้้าให้อาวุธอยู่ดีไม่บุบสลายเมื่อสู้เสร็จแต่้าอาวุธที่สามารถรับการป้องกันจากพวกเทพเ้าหรือัได้อย่างน้อยหนึ่งครั้งโดยไม่หักพัง”
ผมกล่าวอย่างสงบ
ฟู่ดด
ธอรินพ่นเหล้าออกมาจากปาก
เหล้าเลอะหนวดเคราของเขาไปหมด
สำหรับคนแคระที่รักเหล้าและรักหนวดแล้วนี่คือปฏิกิริยาที่ใมากที่สุด
“เ้า- เ้าบ้าไปแล้วอาวุธระดับตำนานเช่นนั้น ไม่มีออกมาขายในโลกมนุษย์ภายนอกหรอกนะ ต่อให้เป็คลังสมบัติของาาถ้ำคนแคระเองก็ยังมีไม่กี่ชิ้นและจะไม่เอาออกมาเด็ดขาดจนกว่าาใหญ่ที่เกี่ยวพันกับชะตากรรมของเผ่าพันธุ์จะเกิดขึ้น”
คนแคระติดนิสัยหวงข้าวของไม่ชอบเอาออกมาใช้ง่ายๆนั่นเอง
ประมาณว่า
“จะไม่เอาออกมาใช้จนกว่าาครั้งสุดท้ายจะมาถึง”
ซึ่งสิ่งที่จะเจอไม่ใช่ก็ใกล้เคียงนั่นล่ะ