ตอนที่ 12 กำไรมหาศาล
[ชื่อ : ถังเฉิง]
[อายุ : 18 ปี 3 เดือน 22 วัน]
[น้ำหนัก : 68 กิโลกรัม]
[ส่วนสูง : 177 เิเ]
[สถานะ : เพื่อนร่วมชั้นของโฮสต์]
[สถานะครอบครัว : รวย]
หน้าต่างข้อมูลปรากฏต่อหน้าหยางเฟย หลังจากเขาอ่านจบเขาก็รู้เหตุผลที่ถังเฉิงปล่อยบรรยากาศหยิ่งผยองออกมาแล้ว เหตุผลที่ถังเฉิงปล่อยบรรยากาศหยิ่งผยองออกมามันก็เป็เพราะคำว่า ‘รวย’
“ถังเฉิงฉันบอกนายไปหลายครั้งแล้วนะว่าอย่าเรียกฉันว่า ถงถง นายต้องเรียกฉันว่า จางถงถง พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”
จางถงถงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“พวกเราสนิทกันพอสมควรนะ”
ถังเฉิงพูด
“ไม่ พวกเราไม่สนิท”
จางถงถงเน้นย้ำ
“ก็ได้ๆ ครั้งหน้าฉันจะเรียกเธอว่าจางถงถงก็แล้วกัน ครั้งน้ำพลาดไปแล้วก็พลาดให้มันจบแล้วกัน”
ถังเฉิงพูดพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็หันไปทางหยางเฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของจางถงถง
‘ไอ้นี่มันเป็ใคร??? ทำมันถึงอยู่กับถงถงของเรา???’
ถังเฉิงคิดในใจ
“ถงถงเธอ้ากินไก่ทอด KFG ใช่ไหม เพื่อนของเธอบอกฉันว่าเธออยากกินไก่ทอด KFG แต่เธอไม่มีเงินซื้อ หลังจากฉันได้ยินว่าเธออยากกินฉันก็รีบมาที่นี่ทันทีเลย”
ถังเฉิงพูด เขาไม่ได้พูดโกหกเป้าหมายของเขาคือมาที่นี่เพื่อซื้อไก่ทอดจริงๆ แต่ก่อนที่เขาจะซื้อไก่ไปให้จางถงถง เขาก็เห็นจางถงถงก่อน
“แล้วทำไมนายต้องซื้อให้ฉัน”
จางถงถงถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเ็า จางถงถงไม่ใช่คนโง่เธอรู้นานแล้วว่าถังเฉิงพยายามไล่ตามเธออยู่ และหลังจากเธอรู้ว่าเขากำลังไล่ตามเธอ เธอก็ปฏิเสธเขา เธอบอกเขาว่าเธอยังไม่อยากมีความรักตอนนี้ ตอนนี้เธออยากมุ่งเน้นไปที่การเรียนก่อน แต่หลังจากเธอปฏิเสธไปถังเฉิงก็ยังไม่เลิกไล่ตามเธอ เพราะถังเฉิงเป็คนที่พูดด้วยไม่รู้เื่เธอเลยเ็าใส่เขา
“ถงถงอย่าพูดแบบนั้นสิ แค่เลี้ยงอาหารเพื่อนมันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ และครอบครัวของฉันรวยมากเลี้ยงไก่ทอดเธอสักครั้งสองครั้งเงินไม่หมดหรอก”
ถังเฉิงพูด
‘พวกหยิ่งผยองยังไงก็เป็พวกหยิ่งผยอง เฮ้อ~’
หยางเฟยคิดในใจเงียบๆ ถึงแม้ว่าถังเฉิงจะพยายามพูดจาเอาใจจางถงถง แต่ในคำพูดของเขามันก็มีคำดูถูกผสมอยู่ด้วย
“ขอบคุณ แต่หยางเฟยเลี้ยงฉันแล้วนายไม่ต้องเลี้ยงฉันแล้ว”
จางถงถงตอบ
“หยางเฟย…”
ถังเฉิงคิดว่าชื่อนี้คุ้นๆ แต่เขาจำไม่ได้ว่าหยางเฟยคือใคร ต้องรู้ก่อนว่า ถังเฉิงถูกสอนมาั้แ่เด็กว่าต้องคบเพื่อนที่ฐานะพอๆ กับตัวเอง หรือสูงกว่าตัวเอง พวกที่ฐานะต่ำกว่าตัวเองไม่ต้องไปสนใจ ด้วยคำสอนแปลกๆ นี้ ทำให้เขาจำหยางเฟยที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันไม่ได้
เมื่อคิดไม่ออกว่าหยางเฟยคือเขา ถังเฉิงก็มองไปทางจางถงถงแล้วพูดว่า
“ถงถงเธออิ่มแล้วงั้นเหรอ เธอ้ากินอีกไหม”
“ฉันอิ่มแล้ว นายน่าจะไปได้แล้วนะ”
จางถงถงปฏิเสธทั้งๆ ที่เธออยากกินอีก ถ้าคนอื่นที่ไม่ใช่ถังเฉิงบอกว่าจะเลี้ยงไก่ทอด KFG เธอคงตอบตกลงแบบไม่ลังเล
“งั้น… ก็ได้ฉันไปก็ได้”
ถังเฉิงตอบเสียงอ่อนๆ จากนั้นเขาก็เดินออกไป แต่ก่อนที่เขาจะหายไปจากสายตาของมองก็ที่หยางเฟยอีกครั้ง
หยางเฟยเห็นว่าอีกฝ่ายมองเขาแต่เขาไม่คิดอะไรมาก เขาไม่ใช่คนอ่อนไหวแบบโดนมองแล้วต้องมีเื่ เขาเลยไม่ใส่ใจถังเฉิงเท่าไหร่นัก แต่ว่า ถ้าอีกฝ่ายอยากมีเื่เขาก็พร้อมมีเื่ เขาคือคนที่ประเทศยังต้องเกรงใจ เขาไม่กลัวตระกูลถังที่เป็ส่วนหนึ่งของประเทศหรอก ในสายตาของหยางเฟยตระกูลถังก็เป็เพียงลูกไก่ตัวน้อยๆ เป็เพียงลูกไก่ที่เขาจะบดขยี้ให้ตายตอนไหนก็ได้
“ฉันไม่ชอบหมอนั่นเลย”
จางถงถงพูดแบบใส่อารมณ์ จากนั้นเธอก็หยิบน่องไก่ชิ้นสุดท้ายขึ้นและกัด
งับ!
“ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน”
หยางเฟยเห็นด้วย แต่เขามีความคิดคนละแบบกับจางถงถง จางถงถงไม่ชอบเพราะถังเฉิงไล่ตามเธอ แต่หยางเฟยไม่ชอบเพราะถังเฉิงปล่อยบรรยากาศหยิ่งผยองออกมา
หลังจากนั้นหยางเฟยและจางถงถงก็คุยกัน พวกเขาผลัดกันถาม ผลัดกันตอบจนกินไก่ทอดหมด
“วันนี้คงต้องแยกกันแล้ว เธอมีมือถือไหม?”
หยางเฟยขณะลุกขึ้น
“ไม่มี แม่ของฉันบอกว่าถ้าได้เงินประกันชีวิตของพ่อเมื่อไหร่ แม่จะซื้อให้”
จางถงถงตอบ ต้องรู้ก่อนว่าในปี 2005 มือถือมีราคาแพงมาก เด็กอายุ 18 ส่วนมากไม่มีมือถือกันหรอก
“เดี๋ยวก็มีแล้วสินะ”
หยางเฟยพูด
“เป็เพราะนาย”
จางถงถงยิ้มดีใจ มันเป็เพราะหยางเฟยจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาแม่ของเธอคงยังไม่ได้เงินประกันชีวิตของพ่อ เมื่อแม่ไม่ได้เงินประกันชีวิตของพ่อ แม่ของเธอก็ไม่มีเงินซื้อมือถือให้เธอ
“งั้นเอาเบอร์ของฉันปะ-”
ก่อนจะพูดจบหยางเฟยก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเองก็ไม่มีมือถือเหมือนกัน
“มีอะไร???”
จางถงถงสงสัย
“เธอจะได้มือถือประมาณวันที่เท่าไหร่”
หยางเฟยถาม
“ถ้าแม่ได้เงินประกันชีวิตของพ่อวันนี้ คงอีก 1 – 2 วัน แม่ถึงจะซื้อให้”
จางถงถงตอบ
“โอเค หลังจากเธอได้มือถือแล้วฉันจะโทรหาเธอเอง”
หยางเฟยพูด สำหรับเขาการโทรหาจางถงถงไม่ใช่เื่ยากอะไรเลย เขาก็แค่บอกให้อลิสต่อสายให้เท่านี้เขาก็คุยกับเธอได้แล้ว ไม่มีเบอร์เขาก็สามารถโทรหาเธอได้
“อื้ม”
จางถงถงพยักหน้า
….
ณ บ้านของหยางเฟย
หลังจากหยางเฟนกลับถึงบ้านเขาก็ตรวจสอบพวกหุ่นยนต์ หลังจากตรวจแล้วไม่พบปัญหาเขาก็สั่งให้พวกมันกระจายตัวออกไปรอบๆ บ้าน พร้อมกับคำสั่งว่า ‘จับตัวทุกคนที่เข้าใกล้บ้าน’ เหตุผลที่เขาออกคำสั่งให้จับตัวแทนฆ่าก็เพราะว่า เขากลัวว่าจะไม่คนธรรมดาเดินเข้าใกล้บ้านของเขา เขาเลยบอกให้จับเอาไว้ก่อน
และเขาก็สั่งให้หุ่นยนต์บางส่วนไปเฝ้าสุสานแม่ของเขาเอาไว้ เขาไม่้าให้ร่างแม่ของเขาถูกคนในตระกูลของเธอรบกวน
“อลิส เอาเงิน 870 ล้านหยวน ไปซื้อหุ้นของฟานตงเทคโนโลยีให้หมด”
หยางเฟยออกคำสั่ง อย่างที่เขาไปก่อนหน้านี้ จะทำอะไรมันต้องใช้เงิน เงินคือตัวขับเคลื่อนทุกอย่าง ถ้าไม่มีเงินก็ทำอะไรไม่ได้เขาเลยต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ
[ติ้ง! โฮสต์้าเพิ่มจำนวนเงินใช่ไหม]
อลิสถาม
“ใช่”
หยางเฟยไม่ปฏิเสธ
[ติ้ง! ถ้าโฮสต์้าเงินฉันแนะนำให้เอาเงินไปลงทุนในตลาดหุ้นต่างประเทศ หรือตลาดฟอเร็กซ์ดีกว่า ตลาดหุ้นของประเทศจีนมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ขีดจำกัดรายวัน’ ราคาหุ้นที่อยู่ในประเทศจีนจะขึ้นสูงสุด +10% จะลงสูงสุด -10% เมื่อราคาขึ้นลงถึง 10% หุ้นตัวนั้นจะโดนระงับการซื้อขายทันที]
อลิสอธิบาย
หยางเฟยพยักหน้ายอมรับ เนื่องจากมันผ่านมานานมากแล้วเขาเลยลืมว่าประเทศจีนมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ขีดจำกัดรายวัน’ เพราะเขาลืมว่าประเทศจีนมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ขีดจำกัดรายวัน’ เขาเลยบอกให้อลิสซื้อหุ้นของฟานตงเทคโนโลยี
“เธอสามารถทำกำไรได้วันละกี่เปอร์เซนต์”
หยางเฟยถาม
[ติ่ง! ประมาณ 10 – 17 เปอร์เซนต์]
อลิสประมาณ
‘ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ ตอนนี้เรามีเงินอยู่ 870 ล้านหยวน ได้วันละ 10% ก็เท่ากับว่าได้วันละ 87 ล้านหยวน แถมเงินที่ได้มาเรายังเอาไปเป็ทุนวันต่อไปได้อีก รวย! รวย!! รวย!!’
หยางเฟยคิดในใจ อลิสไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ
“จัดการเลย”
หยางเฟยออกคำสั่ง
[ติ้ง! รับทราบ]
245
