กรี๊ด!!
"แกนั่งปีศาจร้าย"
ดวงตาสีดำขรึมเปิดโพรงขาวโพลน คลุกเคล้ากับน้ำอุ่นเม็ดใสๆ เต้นสั่นระริกรอบเปลืยกตากลม คนไข้หญิงสาววัยกลางคนกรอกเสียงกรีดร้องออกมาอย่างตื่นใสุดขีด มือเหี่ยวย่นรีบคว้าซ้อมที่วางอยู่ในถาดอาหาร พลางชี้ซ้อมเหล็กแหลมที่สั่นสะท้านตรงไปยังหน้าพยาบาลสาวร่างเล็กที่ยืนประจันหน้าอยู่ไม่ไกลนัก
เปรี้ยง!!
โครม!!
แรงเหวี่ยงจากนิ้วเหี่ยวกระซากถาดอาหาร ถ้วย จานช้อนปลิวไปตามแรงโน้มถ้วงของโลก ตกกระทบโดนร่างบางในชุดพยาบาลแว่นหนาเตอะ แรงกระแทกผลักเธอล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นเสียงดังโครมครามทั่วทุกมุมห้อง
"ว๊าย คุณนิสาค่ะ!!"
"มิลล์ พยาบาลเองค่ะ"
ความใและความตื่นกลัวแสดงออกมาบนสีหน้าและท่าทางของหญิงสาวจนล้นหลาม หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นเครือจนตัวสั่น เธอพยายามยกมือเล็กห้ามปราม กลิ้งตัวตะเกียกตะกายถอยหนีห่างจากสายตาคมกริบและร่างผอมของคนไข้ที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอ
"ออกไปให้ไกลๆ ฉันยัยปีศาจ แกมันนั่งปีศาจร้ายเลวชั่วช้า"
"คุณนิสาใจเย็นๆ ก่อนนะคะ นี่มิลล์เอง จำมิลล์ได้ไหมค่ะ"
เสียงเอะอะโว้ยวายของคนไข้ และพยาบาลสาวดังลอดขอบประตูออกมาถึงหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ฉุดให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นหยุดชะงักนิ่งสงบเพื่อฟังเสียงของเหตุการณ์
"เกิดอะไรขึ้นหรอครับ?"
เสียงทุ้มต่ำของหมอเทรย์เอ่ย หมอหนุ่มหน้าหล่อหัวหน้าภาควิชาหัวใจและหลอดเื ดีกรีหนุ่มจบนอกและพ่วงถึงลูกชายคนเล็กของผอ.โรงพยาบาล ดึงสติให้ทุกคนหันไปมองตามเสียงของเขา ในขณะที่ขายาวก้าวนำตรงดิ่งไปยังประตูห้องของคนไข้
เอี๊ยดด!!
กรี๊ด !!
"คุณนิสาอย่าค่ะ"
พรึ่บ!!
มือแกร่งของหมอหนุ่มตะคุบคว้าข้อมือเล็กของคนไข้เอาไว้แน่น ปลายซ้อมแหลมห่างจากซอกคอของพยาบาลสาว ไม่ถึงครึ่งของไม้บรรทัด ร่างผอมสูงถูกรวบกดลงบนเตียงอย่างรวดเร็วด้วยแรงของชายหนุ่มเพียงคนเดียว
"หมอเทรย์!!"
ดวงตากลมที่คลุมเครือด้วยเม็ดน้ำใสๆ เปิดกว้าง ภายใต้แว่นหนาเตอะ ก่อนที่หยดน้ำอุ่นๆ จะล่วงหล่นลงมาอาบแก้มที่มีแต่รอยจุดแดงจากสิว หญิงสาวรู้สึกดีใจจนเผลอยิ้มกว้างทั้งน้ำตาออกมาเมื่อเห็นใครบางคนเข้ามาช่วยไว้ทันเวลาพอดี
"ปล่อยฉัน พวกแกมันปีศาจร้าย"
"ออกไปก่อนมิลล์!!"
เสียงเข้มดุดัน กระแทกเสียงดังลั่นใส่หน้าเธอ ร่างเล็กรีบพยุงร่างลุกขึ้นจากพื้นเปิดประตูออกจากห้องไป ปล่อยให้เป็หน้าที่ของหมอหนุ่มหน้าหล่อและพยาบาลผู้ช่วย
สอน : "น้องมิลล์เป็ไงบ้างลูก"
ข้าวฟ่าง : "เจ็บตรงไหนมั้ยมิลล์"
มิลล์ : "มิลล์ไม่เป็ไร แค่ใค่ะ"
รอยยิ้มจางๆ ส่งให้ผู้เป็พยาบาลรุ่นพี่และเพื่อนร่วมงาน ก้นงอนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ หัวใจดวงน้อยยังคงสั่นะเื ขาทั้งสองขายังคงสั่นสะท้านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ดวงตาเปียกชื้นภายใต้แว่นกลมยังคงจับจ้องไปยังห้องของคนไข้ ความชลมุนวุ่นวายลอดผ่านออกมาเป็เสียงอึกกะทึกครึกโครมอย่างต่อเนื่อง พยาบาลผู้ช่วยยังคงวิ่งกรูเข้าๆ ออกๆ มาช่วยกันฉีดยาระงับอาการคลุ้มคลั่งของคนไข้จนสงบลง
10 นาทีผ่านไป
ร่างใหญ่กำยำที่เป็หนึ่งเดียวในใจของพยาบาลสาวเดินตรงดิ่งออกจากห้อง กวาดสายตาคมหรี่มองมายังเธอที่นั่งก้มหน้าไม่ยอมสบตาอยู่ในเคาน์เตอร์พยาบาล
"มิลล์!!"
"คะ ค่ะ หมอเทรย์?"
"เจ็บตรงไหนหรือป่าว?"
เพียงแค่ประโยคเดียวที่หลุดออกมาจากเรียวปากหยัก ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ห่อเหี่ยวจากเหตุการณ์เฉียดตายเต้นสั่นโครมๆ จนแทบจะกระเด็นออกมา เพราะเขาคือคนที่เธอแอบรักมานานกว่า 3 ปี สายตากดต่ำลงไม่สบตาคนถาม ส่ายใบหน้าไปมาเล็กน้อยก่อนจะลอบมองคนตัวใหญ่ผ่านเลนส์แว่นตาหนา
"ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว ทีหลังระวังตัวด้วย"
น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นดังเบาลงและห่างออกไปเรื่อยๆ เมื่อเ้าของเสียงก้าวเท้ายาวเดินออกห่างจากเคาน์เตอร์พยาบาลเหลือไว้แค่แผ่นหลังหนากำยำที่กำลังจะลับสายตาของเธอ
"งื้อ ฉันรักเขา ขอบคุณนะคะหมอเทรย์"
"แหม่ พอหมอเทรย์อยู่ไม่เห็นจะพูดแบบนี้เลยนะยัย มิลล์"
สายตาคู่สวยเปล่งประกายแวววาวออกมา ความจงรักภักดีต่อชายหนุ่มเพียงคนเดียวมาตลอด 3 ปี ก่อตัวขึ้นเต็มหัวใจใกล้ถึงเวลาที่จะปลดปล่อยมันเสียที
"ถึงเวลาแล้วยัยข้าวฟ่าง"
"ถึงเวลาอะไรยะ"
"ฉันจะจีบหมอเทรย์"
4K
