โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ตอนที่ 36 มือซ้ายที่บาดเจ็บเมื่อนักเรียนรอบๆ นั้นได้ยินสิ่งที่เฉิงจื่อหาวกล่าวออกมา สายตาที่มองมาที่เซิงห่าวก็แปรเปลี่ยนเป็นรังเกียจมากยิ่งขึ้นไปอีกไม่ได้รอให้เฉิงจื่อหาวพูดในประโยคถัดไป พวกเขาก็เริ่มตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงตำหนิขึ้นมาก่อน"หยุดเดี๋ยวนี้นะแกนี่มันจะมากเกินไปแล้ว ตัวแกเองทำเรื่องผิดแล้วยังจะไม่ให้เราพูดอีกเหรอ""มีพวกเราตั้งหลายคนขนาดนี้ต่างก็พูดคุยเรื่องราวของนาย หรือว่านายต้องการจะต่อยพวกเราทุกคนคนละหมัดหรือไง? ""ไม่แปลกใจเลยที่จะสามารถลักพาตัวคนได้ แค่ได้เห็นท่าทางของนายอย่างนี้ก็รู้ได้แล้ว ดูท่าทีแล้วคงจะไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน"คำของเพื่อนนักเรียนโดยรอบยิ่งไม่เพราะมากเท่าไร เฉิงจื่อหาวก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นไปอีก ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างภูมิใจแล้วมองไปยังเซิงห่าว แม้แต่ตรงตำแหน่งที่ถูกต่อยบนหน้านั้นก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้วเมื่อเซิงห่าวได้ยินคำพูดเหล่านี้ แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร เขามองไปที่ภายในดวงตาที่ภาคภูมิใจของเฉิงจื่อหาวอย่างเย็นชา "หนึ่งหมัดนี้ ฉันต่อยก็เพื่อหลินเหยา"เฉิงจื่อหาวให้คำพูดเหล่านั้นกับเขา หัวใจของเขานั้นก็เต้นแรง ราวกับว่าจะมีเรื่องราวบางอย่างที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น เมื่อมองไปที่ดวงตาสีฟ้าทั้งสองข้างของเซิงห่าวนั้น รู้สึกได้แต่เพียงว่าร่างกายทั้งร่างของตัวเองนั้นเหมือนกำลังถูกสแกนอยู่อย่างนั้นทันใดนั้นภายในใจก็เกิดความสับสนวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เพราะเขารู้ว่าเซิงห่าวไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าหลินเหยาได้ถูกลักพาตัวไปอยู่ที่ไหน และไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าเขาเป็นคนลักพาตัวหลินเหยาไป"ฮึ นายหมายความว่ายังไงกัน หลินเหยาก็ถูกนายลักพาตัวไปแล้ว ไม่คิดเลยว่านายจะยังคงอยู่ที่นี่อย่าไม่กลัวฟ้าอายดินเลยจริงๆ " เฉิงจื่อหาวยังคงพูดต่อไปอีกเซิงห่าวเหลือบมองไปที่เพื่อนนักเรียนโดยรอบ แล้วตะคอกออกมาอย่างเย็นชาว่า : "ความหมายของฉันก็คือ ที่จริงแล้วหลินเหยาถูกใครลักพาตัวไป ฉันคิดว่านายจะต้องรู้ดียิ่งกว่าฉันถึงจะถูก "เมื่อเพื่อนนักเรียนที่อยู่รอบๆ ได้ยิน ก็มีความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เดี๋ยวก็มองที่เซิงห่าว เดี๋ยวก็ยังมองไปที่เฉิงจื่อหาว เห็นได้ชัดว่าจริงๆ แล้วไม่เข้าใจว่าเซิง ห่าวกำลังพูดถึงอะไรเฉิงจื่อหาวหรี่ตาลงเล็กน้อยในเมื่อเซิงห่าวพูดออกมาอย่างนี้แล้วนั้น หรือว่าเขาจะเริ่มเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเดาอะไรได้แล้วจะยังไง เขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรอยู่ดีเฉิงจื่อหาวรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แต่เซิงห่าวก็ไม่ได้เอาอะไรที่แน่นอนออกมาเป็นหลักฐาน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกเชื่อตัวเองและกล่าวว่า : "ฉันต้องรู้แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าเป็นนายที่ลักพาตัวไปน่ะสิ ""ฉันลักพาตัวเหรอ? " เซิงห่าวกล่าวอย่างไม่พอใจ "ถ้าหากฉันเป็นคนลักพาตัวไป อย่างนั้นนายจะบอกเพื่อนนักเรียนรอบตัวนายสักหน่อยได้ไหม บาดแผลบนมือข้างซ้ายของนายได้มาได้อย่างไรกัน? "เมื่อเฉิงจื่อหาวได้ยินประโยคนั้นภายในใจก็ยิ่งตื่นตระหนกไปชั่วขณะหนึ่ง บนมือซ้ายที่บาดเจ็บของเขานั้นย่อมเป็นเพราะหลินเหยากัดอย่างแน่นอนอยู่แล้ว เขาใช้ผ้าก็อซพันอยู่ตลอดยังไม่เคยที่จะเปิดออกเลยสักครั้ง เซิงห่าวไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่า บนมือซ้ายของเขาบาดเจ็บเพราะถูกใครบางคนกัดเข้าในขณะนั้นเฉิงจื่อหาวก็ยังเดาไม่ออกว่าเซิงห่าวมีจุดประสงค์อะไรถึงถามเรื่องแผลบนมือซ้ายของเขาเขาพูดอย่างใจเย็นว่า : "นี่ฉันก็แค่ได้รับบาดเจ็บมาโดยไม่ทันระวัง เซิงห่าว นายอย่าเบี่ยงเบนประเด็นสิ""นายเห็นฉันเบี่ยงเบนประเด็นเมื่อไรกัน? " เซิงห่าวเดินหน้าไปอีกก้าว ดวงตาคู่นั่นแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้น : "นายกล้าที่จะเปิดผ้าก๊อซออกหรือเปล่าละ ให้พวกเราทุกคนได้ดู ว่าจริงๆ แล้วบาดแผลของนายคืออะไร? "เฉิงจื่อหาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว ช่วงเวลานั้นท่าทางเขาก็ได้อ่อนแอลง เมื่อรอให้เขาตอบสนองกลับมา ทันใดนั้นก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที : "นายบอกให้เปิดแล้วฉันก็ต้องเปิดอย่างนั้นเหรอ แผลนี้ของฉันยังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ นายมีเหตุผลอะไรมาสั่งให้ฉันเปิดมัน? "นักเรียนทั้งหมดต่างคนต่างพยักหน้ามีนักเรียนบางคนได้เดินออกมาแล้วพูดว่า : "เซิงห่าว นายน้อยบ้านเฉิงก็แค่บาดเจ็บเท่านั้นเอง เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับนายตรงไหน หรือว่าบาดแผลของเขายังจะสามารถมีความลับที่น่าตกใจอะไรอีกเหรอ "ประโยคนี้เป็นเพียงแค่เรื่องตลกที่โดนเยาะเย้ยเสียดสีเท่านั้น หลังจากที่เซิงห่าวได้ยินแล้วนั้น มองไปที่คนพูดประโยคนั้นแล้วหยักหน้าเล็กน้อย : "บาดแผลของเขานั้นมีความลับอยู่แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องนี้สำหรับเฉิงจื่อหาวแล้วจะต้องเป็นความลับอย่างแน่นอน"ผู้คนที่กลับมาถึงโรงเรียนยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่ไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ต่างคนต่างเดินเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นไปอีก ดังนั้น ผู้คนที่เดินเข้ามาก็ได้ปิดกั้นทางเดินไปจนหมดสิ้นเมื่อเฉิงจื่อหาวเห็นคนกำลังมากขึ้นเรื่อยๆ ภายในใจเขายิ่งรู้สึกว่าท่าไม่ดียิ่งขึ้นไปอีก : "ถ้าอย่างนั้นนายบอกมาสิว่ามีความลับอะไร ช่างน่าตลกจริงๆ หรือว่าฉันได้รับบาดเจ็บยังสามารถมีความเกี่ยวข้องอะไรกับปัญหาสำคัญระดับประเทศหรือยังไงกัน? "ผู้คนโดยรอบยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นั่นเป็นสิ่งที่เซิงห่าวกำลังต้องการอยู่พอดี เขาต้องการที่จะอยู่ต่อหน้าทุกคน เพื่อเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเฉิงจื่อหาวเขาพูดด้วยเสียงอันดังว่า : "เฉิงจื่อหาว! บนมือข้างซ้ายที่บาดเจ็บของนายถูกใครสักคนกัดมาใช่ไหม คนนั้นก็คือ.......""แกพูดเรื่องเหลวไหล! " เมื่อเฉิงจื่อหาวได้ฟังเซิงห่าวที่พูดถึงบาดแผลของเขาได้ถูกใครคนหนึ่งกัดมาแล้วนั้น ก็ตระหนักได้ถึงเรื่องที่ไม่เข้าท่าทันที ก่อนอื่นเขาจะต้องขัดจังหวะคำพูดของเซิงห่าว : "แกนี่พูดแปลกประหลาดยากที่เข้าใจจริงๆ บาดแผลนี้ของฉันมันก็แค่เป็นเพราะฉันไม่ระมัดระวังทำขึ้น ฉันไม่พูดไร้สาระกับแกแล้ว ฉันจะไปเข้าเรียน อยู่กับแกที่นี่มันช่างเสียเวลาเสียจริงเลย"เมื่อเขาพูดประโยคนั้นจบก็หันกลับไปเพื่อเตรียมที่จะจากไป แต่เบื้องหลังของเขานั้นดันเหมือนกับตอนที่อยู่หน้าบอร์ดประกาศนั่น คือมันเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว"นายร้อนตัวเหรอ? " เซิงห่าวเดินไปข้างหน้า บีบบังคับเฉิงจื่อหาวที่อยู่ข้างหน้าเฉิงจื่อหาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว : “ฉัน ฉันร้อนตัวอะไร! ”เซิงห่าวหันศีรษะกลับไป จ้องมองไปยังผู้คนโดยรอบนั้น แล้วพูดด้วยเสียงที่ดังที่สุดของตัวเองว่า : "ที่จริงแล้วคนที่ลักพาตัวหลินเหยาไปนั้น ก็คือเฉิงจื่อหาว มือซ้ายของเขาได้ถูกคนกัดจนได้รับบาดเจ็บ นั่นก็คือตอนที่ลักพาตัวหลินเหยาอยู่นั้นได้ถูกกัดจนบาดเจ็บ! "ทันใดนั้นผู้คนเหล่านั้นก็เงียบเสียงลง เห็นได้ชัดว่ามีบางคนที่รับไม่ได้ต่อคำพูดของเซิงห่าว แต่ก็เงียบเสียงกันไปได้เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ในเวลาต่อมา ในกลุ่มผู้คนต่างก็รู้สึกว้าวุ่นใจใบหน้าของเฉิงจื่อหาวได้ซีดเผือดไปในทันที เขาชี้นิ้วไปที่เซิงห่าวอย่างสั่นเทา : "แกกำลังคิดที่จะพูดอะไรกันแน่ ทำไมแกจะต้องใส่ร้ายฉันด้วย? ""ประโยคนี้จะต้องเป็นฉันที่ถามนายถึงจะถูก" เซิงห่าวหันศีรษะกลับมามองเขา ไม่ได้สนใจกับการพูดคุยกันของผู้คนรอบข้าง "ฉันรู้ว่ายังไงนายก็ต้องหาวิธีที่จะมาจัดการฉันแน่นอนอยู่แล้ว แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่านายจะสามารถลักพาตัวหลินเหยาแล้วใส่ร้ายฉัน แต่ว่านายก็คงจะคิดไม่ถึงละสินะ ว่าแผนการของนายมันล้มเหลวไปแล้ว"เฉิงจื่อหาวพยายามอย่างหนักที่จะสงบสติของตัวเอง : "แกกำลังพูดถึงอะไรฉันฟังไม่รู้เรื่อง"หลินเหยายังอยู่ในกำมือของเขา แม้ว่าเซิงห่าวจะรู้ว่าเขาเป็นคนลักพาตัวเธอไปก็ตาม เพียงแค่เซิงห่าวไม่มีหลักฐาน เขาก็จะสามารถปฏิเสธเรื่องทั้งหมดได้ภายในครั้งเดียวแต่ทว่าประโยคถัดไปของเซิงห่าวนั้น เหมือนมีใครทำให้เขาตกไปอยู่ในอุโมงค์น้ำแข็งในทันที“ตอนนี้หลินเหยาอยู่ที่โรงพยาบาล”เฉิงจื่อหาวตะโกนออกมาในทันที : “เป็นไปไม่ได้! ”เมื่อวานเขายังได้รับโทรศัพท์จากทางนั้นอยู่เลย ได้รู้ว่าหลินเหยายังคงอยู่ที่โรงงานเก่านั่น ถ้าหากว่าหลินเหยาได้ไปโรงพยาบาลแล้วก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ได้รับข่าวอะไรเลย"นายจะเชื่อในอีกไม่ช้าก็เร็วนี้แหละ ที่ฉันมาที่นี่ในวันนี้ ก็เพื่อที่จะช่วยหลินเหยาต่อยนายสักหมัด แต่ฉันรู้สึกว่าหมัดนั้นมันเบาเกินไปแล้วละ" เซิงห่าวพูดจบ ก็ก้าวไปข้างหน้าทันที หลังจากนั้นก็ได้ต่อยเข้าไปที่หน้าเฉิงจื่อหาวอีกหมัดหนึ่ง และก็ยังคงต่อยเข้าไปในตำแหน่งเดิมเฉิงจื่อหาวไม่คิดว่าเขาจะสามารถเคลื่อนไหวในทันที เขาก็ได้ถูกทำให้ล้มลงไปบนพื้นทั้งอย่างนี้อีกครั้งหนึ่ง เกิดเป็นรสฝาดขึ้นภายในปาก ขณะนั้นเขาได้พ่นฟันออกมาหนึ่งซี่ เขาได้มองไปที่ฟันที่อยู่บนพื้นซี่นั้นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ : "เซิงห่าว ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าต่อยฉัน! "เพราะว่าฟันเขาน้อยลงไปหนึ่งซี่ ทำให้ขณะที่เข้าพูดนั้นมีลมลอดออกมา มันค่อนข้างที่จะไม่ค่อยชัดเจนเท่าไรนักเซิงห่าวถอนหมัดคืนมา : "หมัดนี้ ก็ถือซะว่าแทนแผลที่โดนตบบนใบหน้าของเธอก็แล้วกัน"เมื่อพูดจบ เขาก็หันตัวเดินจากไป ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนักเรียนที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราวนี้ ในเวลานี้เซิงห่าวก็ได้ใช้หมัดที่ต่อยใส่เฉิงจื่อหาวเป็นการตัดบททุกอย่างจนทุกคนต้องตกอยู่ในอาการตะลึงลานไป...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 มือซ้ายที่บาดเจ็บ

นิยายแนะนำ

โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 มือซ้ายที่บาดเจ็บ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้