มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่า (BL) (จบ)

        เจียงเฉิงเยว่ตามไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆอีกฝ่าย ลอบมองสีหน้าอย่างระมัดระวังท่าทางที่น่าเวทนาและขอโทษทำให้หลิวเฟิงรู้สึกเจ็บปวดในใจไม่รู้จบจากนั้นถอนหายใจลึก หยุดนิ่งชั่วครู่แล้วถามอีกครั้ง “หลี่อวิ๋นหังไม่รู้จริงๆหรือว่าเป็นเจ้า?”

       เจียงเฉิงเยว่หลุบตาลง แววตาพร่ามัวไม่น้อย เอ่ยเสียงแผ่ว “ทันทีที่ข้าพบเขาเขาต้องการจะแยกวิญญาณของข้าออกมา หากเจ้าไปไม่ทัน ข้า...”

        หลิวเฟิงตกตะลึง“เฉิงเยว่...เจ้า...ไม่เช่นนั้นก็...กลับไปดีกว่ากระมัง?”

       เจียงเฉิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นกลับทนไม่ไหวเล็กน้อยมองอีกฝ่ายด้วยหางตาอย่างโกรธเคือง “คนที่ขอให้ข้าออกมาคือเจ้าและคนที่ขอให้ข้ากลับไปก็คือเจ้าอีก?! เหวินเสี่ยนเซียนจวินเจ้าต้องการอะไรกันแน่?!”

       หลิวเฟิงเงียบไม่ตอบอะไร เขาเผยความต่อต้านอยู่หลายส่วน

        “ข้ารู้...ว่าเจ้าเป็นห่วงข้าข้าขอบคุณเจ้าก่อนเลยนะสหาย แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วในเมื่อข้าถูกลากเข้ามาพัวพัน ต่อให้ต้องการข้าก็ไม่อาจถอยได้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ถูกใส่ร้ายอย่างไม่มีที่มาที่ไปเช่นนี้ข้าได้เห็นเครื่องหมายนั่นแล้ว ข้าเห็นมันเองกับตาว่านั่นคือสิ่งที่ข้าประทับลงบนมือของอิ๋งเอ๋อร์เมื่อปีนั้นลวดลายไม่แตกต่าง! มีเพียงจุดนี้ก็เพียงพอจะดึงดูดข้าได้แล้วไม่ว่าอย่างไรข้าจะไม่ยอมแพ้ และจะไม่จากไปไหนจนกว่าจะค้นหาผู้อยู่เบื้องหลังพบ!”

        หลิวเฟิงตกตะลึงเขาพึมพำ “ผู้ที่สวรรค์ส่งลงมาเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้...คือหลี่อวิ๋นหังหากเจ้ากับเขา...ยังมีความพัวพันในอดีตเหล่านี้ เจ้าต้องระวังเขาให้มาก”

        “ข้ารู้เจ้าบอกข้าแล้วว่าเขาเก่งกาจมากเพียงใด”

       หลิวเฟิงหยุดไปชั่วครู่แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “ไม่ เฉิงเยว่เจ้ารู้หรือไม่ว่าในตอนนั้น...หลี่อวิ๋นอี้เสียชีวิตอย่างไร?”

       เจียงเฉิงเยว่นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้ารับพลางนึกถึงถ้อยคำของศิษย์น้อยในศาลบรรพชนเจาอู่“ได้ยินว่าหลี่อวิ๋นอี้สละราชสมบัติ แต่ยังคงถูกตัดศีรษะที่หน้าประตูพระราชวัง”

       หลิวเฟิงส่ายศีรษะด้วยใบหน้ามืดครึ้ม“หลี่อวิ๋นอี้จะตายอย่างง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร...”

        เจียงเฉิงเยว่มอง

        “เพียงนักประวัติศาสตร์เหล่านั้นรู้สึกว่าการบันทึกความจริงว่าจักรพรรดิสังหารพี่ชายแท้ๆ ด้วยความโหดเหี้ยมอย่างไร อาจสะเทือนใจและเหม็นคาวเลือดเกินกว่าที่คนรุ่นหลังจะอ่านได้จึงกล่าวถึงอย่างคร่าวๆ หลีกเลี่ยงจากเรื่องราวร้ายแรงให้เบาลง ความจริงแล้วหลี่อวิ๋นอี้ถูกทรมานจนตาย...ต่อหน้าบุ๋นบู๊และสามกองทัพ...แล่เนื้อเลาะกระดูกครวญครางอยู่สองวันจึงขาดใจตายในที่สุด เขานำประชาชนไปดูกระบวนการประหารชีวิตทั้งหมดและไม่อนุญาตให้ผู้ใดจากไปเพียงสักครู่”

       เจียงเฉิงเยว่ตะลึงงัน มองอีกฝ่ายอย่างเหลือเชื่อ

       หลิ่วเฟิงยกยิ้มขื่นอย่างช่วยไม่ได้พลางถอนหายใจ “ถูกต้องความจริงแล้วแม้แต่วิธีการที่เขาใช้ในการกวาดล้างฝ่ายราชสำนักกับฝ่ายประชามติในช่วงหลายปีนั้นหลังจากที่เขาขึ้นครองอำนาจกลับยิ่งรุนแรงมากขึ้นทำให้ผู้คนทั่วทั้งราชสำนักมีเสียงติติงมากมาย...ข้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าเคยมีความสัมพันธ์อย่างไรกับหลี่อวิ๋นหังเขาสามารถทำให้เจ้าเต็มใจสังเวยวิญญาณเพื่อช่วยชีวิตแต่ยามนี้เขา...เป็นบุคคลอันตรายอย่างยิ่ง ต่อจากที่ข้าพูดคราวก่อนความจริงแล้วแดนสวรรค์ต่างจ้องมองเขาอยู่คิดว่าเขาคงไม่กล้าลงมือกับเจ้าอย่างง่ายดายอีก แต่เจ้ากับเขาต่างก็เกี่ยวข้องกันเพราะคดีโซ่วหลิงจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อกับเขา แต่เจ้าต้องระวังตัวให้ดี!หากเจ้าประสบอันตราย จำไว้ว่าให้เรียกข้าไปช่วยเจ้าเหมือนก่อนหน้านี้!ได้ยินชัดหรือไม่?”

       เจียงเฉิงเยว่ยังคงตะลึง ทั่วร่างหนาวสั่นเล็กน้อยสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าออดอ้อนที่ดูขัดแย้งแต่กลับน่าเอ็นดูของหลี่อวิ๋นหังวัยสิบเอ็ดปีในความทรงจำยามนอนหลับบนโต๊ะอย่างไร้การป้องกันช่างน่ารักราวกับหยกหิมะ

        “เฉิงเยว่!”หลิวเฟิงเห็นว่าเขาไม่ตอบสนองจึงขึ้นเสียง

        “อืม ข้ารู้”เจียงเฉิงเยว่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ

       .............................

       ภายในโรงเตี๊ยมนอกเมืองโซ่วหลิงซึ่งเป็นที่รวมตัวของสำนักเต๋าอี้จื่ออียืดเอวอย่างเกียจคร้าน ส่วนเหล่าศิษย์น้องไปยังห้องพัก

       เหล่าศิษย์น้องเอ่ย “ศิษย์พี่อี้...ข้าคิดว่าหลายวันมานี้ไม่ได้รับอะไรเลย ‘วิญญาณชั่วร้าย’ ในจวนสกุลหลิวถูกกำจัดไปแล้วใช่หรือไม่?”

       “ข้าได้ยินมาว่าพวกสำนักจงหลีซานเตรียมที่จะล่าถอยหลังจากวันหยุดราชการในพระราชพิธีหมื่นพรรษาพวกเราจะไปกันเมื่อไร?”

       “ว้าว...แสงรัศมีในคืนนั้นช่างครอบงำจริงเชียว แม้ว่าจะเป็นเซียนจวินธรรมดาจากแดนสวรรค์ข้าคิดว่าคงไม่น่าจะอยู่ในระดับต่ำ”

        อี้จื่ออีเอ่ย“แต่มีเซียนจวินลงมาดูแลเรื่องนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี!ไม่อย่างนั้นการเข้าไปพัวพันกับราชาผีที่ทรงพลัง เรื่องนี้อาจจัดการไม่ได้โดยง่ายโชคดีที่มีการกวาดล้างด้วยแสงรัศมีในคืนนั้นของเซียนจวินแม้แต่ร่องรอยของพลังหยินชั่วร้ายที่พบเจอมาหลายวันนี้ภายในจวนของอัครเสนาบดีกลับพบเจอเพียงเล็กน้อยดูเหมือนว่าคำสาปชั่วร้ายที่สงสัยว่าเป็น ‘ร้อยผีกลืนใจ’ของอัครเสนาบดีจะแก้ได้แล้วกระมัง?”

        มีอีกคนกล่าวต่อ“ท้ายที่สุดแล้วฉิงชางจวินผู้นั้น...กลายเป็นมนุษย์ธรรมดาปะปนอยู่ในหมู่พวกเราอย่างคาดไม่ถึงสินะชิ!”

       “โชคดีที่ยามข้าเห็น ‘นักพรตหลิน’ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเจ้าเด็กนั่นเต็มไปด้วยพลังหยินจากภายในสู่ภายนอกแต่ร่างของเขากลับเป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างแท้จริงไม่รู้ว่าไปแย่งร่างมาจากผีเคราะห์ร้ายตนใด ช่างเป็นการก่อกรรมทำเข็ญจริงเชียว!”

        “ก็ใช่น่ะสิทันทีที่เขาปรากฏตัว แดนสวรรค์กลับส่งเซียนจวินลงมาเห็นได้ชัดว่าไม่กล้าจะผ่อนคลายต่อราชาผีชั่วร้ายผู้นี้แม้แต่น้อย ถึงอย่างไรหายนะครั้งใหญ่ของ ‘การเข่นฆ่าเมืองและทำลายประเทศ’ หากปล่อยไปไม่สนใจ ใครจะรู้ว่าเขาจะกลับมาทำอันตรายต่อโลกอีกครั้งหรือไม่!”

       ทุกคนคุยกันอย่างคึกคักชั่วขณะ จากนั้นอี้จื่ออีจึงกล่าวปิดท้าย “เอาล่ะๆด้วยการแทรกแซงของแดนสวรรค์ ไม่มีอะไรต้องกลัวจากฉิงชางจวินถึงอย่างไรเรื่องของโซ่วหลิงก็นับว่าเป็นการบอกลาชั่วขณะหนึ่งคาดว่าเราควรกลับไปหลังจากวันหยุดราชการในพระราชพิธีหมื่นพรรษา หลายวันนี้ทุกคนลำบากแล้วรีบกลับห้องไปพักผ่อนเถิด แม้ว่าจะป้องกันอะไรไม่ได้แต่พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า ไม่ให้ผู้อื่นมองว่าเราเกียจคร้าน”

       ศิษย์น้องทั้งหมดตอบรับ “ขอรับ” จากนั้นแยกย้ายไปอาบน้ำพักผ่อนโดยไม่พูดอะไร

       อี้จื่ออีกลับไปที่ห้อง เก็บกวาดเล็กน้อย จากนั้นถอดเสื้อผ้าเข้านอนไม่นานก็หลับสนิท

        ช่วงกลางดึกแม้ว่าเขาจะนอนหลับยังรับรู้ได้ว่าหน้าต่างห้องของตนเองถูกเปิดออกเบาๆมีคนผู้หนึ่งเข้ามา อี้จื่ออีตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ยังไม่ทันได้ร้องออกมาริมฝีปากของเขากลับถูกปิดไว้อย่างแน่นหนาทันที แม้แต่ร่างกายยังถูกกดเอาไว้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

        เขาเบิกตากว้างทว่ารู้สึกว่าคนที่เข้ามาทางหน้าต่างใต้แสงจันทร์นั้นช่างคุ้นเคยอย่างคาดไม่ถึงหลังจากระบุคนที่มาได้อย่างชัดเจนเขาตกใจ

       เจียงเฉิงเยว่เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบแล้วพูดเสียงต่ำ“คุณชายอี้...อย่าเพิ่งส่งเสียง ฟังข้าก่อน”

       อี้จื่ออีพยักหน้าใต้ฝ่ามือของเขา

       เจียงเฉิงเยว่ดึงมือออกช้าๆ อี้จื่ออีไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาอย่างที่คิดเพียงเลียริมฝีปากที่แห้งแตก จากนั้นหอบอยู่พักหนึ่งค่อยเอ่ย “ฉิงฉิงชางจวิน...ท่านไม่ได้จากไปหรือ?”

       “คุณชายอี้...เอ่อ...”หลังเห็นว่าอีกฝ่ายให้ความร่วมมือทำให้เจียงเฉิงเยว่รู้สึกลำบากใจขึ้นมาในความเป็นจริงแล้วเขากับสำนักไท่ซื่อซานที่อี้จื่ออีอยู่ยังคงมีความสัมพันธ์อยู่บ้างเดิมทีคิดว่าหากอี้จื่ออีไม่ยอมร่วมมืออาจต้องบีบบังคับ ถึงอย่างนั้น อี้จื่ออีที่เชื่อฟังเช่นนี้กลับยากที่จะพูดคุยต่อนิดหน่อยเมื่อครุ่นคิดดูแล้วจึงบอก “ข้ามีเรื่องต้องการให้ท่านช่วยเหลือ”

        อี้จื่ออีตอบ“ตกลง ไม่ทราบว่าจะให้ช่วยอะไรหรือ?”

       เจียงเฉิงเยว่ตกตะลึงก่อนเก็บมาตรการรับมือที่เตรียมไว้ทั้งหมดหากอีกฝ่ายไม่เห็นด้วยลงไป “คุณชายอี้เป็นเช่นนี้...หากกล่าวแล้วคุณชายอี้อาจไม่เชื่อแต่ข้าไม่ใช่ราชาผีผู้ทำสัญญาของคำสาปชั่วร้ายครั้งนี้ในโซ่วหลิงจริงๆความจริงแล้วที่ข้ามาครั้งนี้มีจุดประสงค์เดียวกับทุกคนเพื่อค้นหาเบื้องหลังที่ชั่วร้ายตัวจริง...มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นข้าถึงจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้ดังนั้น เกี่ยวกับอัครเสนาบดีผู้นั้น ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องเข้าใกล้เขาเพื่อดูว่าสุดท้ายแล้วมีตราคำสาปร้อยผีกลืนใจบนร่างนั้นหรือไม่ แต่ตอนนี้ภายในจวนอัครเสนาบดีกลับเต็มไปด้วยทหารอย่างเกินเหตุทุกวันนี้ที่ข้าต้องการจะเข้าใกล้เขากลับยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ อย่างไรก็ตามหากหาคนจากสำนักเต๋าที่เหมาะสมมาช่วยเหลือได้ เรื่องอื่นไม่ต้องกล่าวถึงคนเหล่านั้นจากสำนักเต๋า...หากคุณชายอี้ลองคิดดูจะเข้าใจ ในจำนวนนี้มีเพียงคุณชายอี้ที่ข้าเคยติดต่อมาก่อนข้ารู้สึกว่าคุณชายอี้ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักปรับตัวกับสถานการณ์เหมือนกับพวกเขาฉะนั้นหากไตร่ตรองดูแล้ว ข้าจึงตัดสินใจลองเสี่ยงด้วยการมาหาคุณชายอี้หากคุณชายอี้ยินยอมจะช่วยเหลือ หลังจากเรื่องนี้จบสิ้นข้าจะขอบคุณเป็นอย่างมาก”

       เดิมทีเจียงเฉิงเยว่คิดว่าอย่างน้อยอี้จื่ออีต้องคิดสักครู่เพื่อตัดสินว่าจริงหรือเท็จหรือไม่?ไม่คิดว่าหลังจากที่อี้จื่ออีได้ยินถ้อยคำเหล่านี้กลับตื่นเต้นขึ้นมาเอ่ยอย่างเบิกบานใจ “การฝากฝังของฉิงชางจวิน ข้าน้อยไม่มีทางปฏิเสธ!”

        เจียงเฉิงเยว่ประหลาดใจเมื่อสถานการณ์เป็นไปอย่างราบรื่น

       อี้จื่ออีมองเห็นความสงสัยของเขาจึงยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย“ข้าไม่กลัวว่าฉิงชางจวินจะหัวเราะเยาะ อันที่จริงการได้รับการฝากฝังจากฉิงชางจวิน ข้าน้อยกลับรู้สึกเหมือนได้รับความสำคัญ ฮิๆถึงอย่างไรฉิงชางจวินก็นับว่ามีชื่อเสียงยิ่งใหญ่ไปทั่วทั้งสามโลก โชคชะตาที่พบได้ยากเช่นนี้ไม่ใช่ทุกคนที่โชคดีพอจะได้รับมา”

       เจียงเฉิงเยว่ลอบรู้สึกประหลาดใจคิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะเป็นผู้สนับสนุนของตนเองอย่างเหนือความคาดหมายแต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร สุดท้ายแล้วสถานการณ์ราบรื่นย่อมเป็นเรื่องดีอีกทั้งไม่จำเป็นต้องใช้วิธีบีบบังคับ นี่จึงยิ่งควรค่าแก่การยินดีเขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเช่นนั้น รบกวนคุณชายอี้แล้ว”

       .............................

        หลายวันต่อมายามใกล้จะถึงพระราชพิธีหมื่นพรรษา ทุกครัวเรือนในจงซานต่างเริ่มเตรียมตัวสิ่งที่สำคัญที่สุดหนึ่งในนั้นคือการงดอาหารและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนการเซ่นไหว้

       เจียงเฉิงเยว่รับรู้จากปากของศิษย์ผู้ดูแลศาลบรรพชนเจาอู่บนเขาฉีหวนก่อนหน้านี้แล้วว่าพระราชพิธีหมื่นพรรษานี้ความเป็นจริงแล้วเป็นการเซ่นไหว้ผู้ใดหากคิดดูแล้วเขายังคงมีความรู้สึกมากมายผสมปนเปกัน

       เจ้าบอกว่าจักรพรรดิจงซานผู้นั้นจัดเทศกาลนี้ครั้งแรก จะจัด‘พระราชพิธีหมื่นพรรษา’ ก็ช่างเถิด แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเขาได้เลื่อนขั้นเมื่อใดจะเลือกเป็นวันเกิดของหลี่อวิ๋นหังวันที่เขาสืบบัลลังก์หรือสละราชสมบัติอะไรก็ช่างแต่เจ้ากลับเลือกวันที่ไม่เป็นมงคล จงใจเลือกวันที่อีกฝ่ายกราบเข้าเขาฉีหวนเพื่อฝึกฝนสำหรับอีกฝ่ายแล้วย่อมเท่ากับเป็นวันแสนเศร้าที่ตนเองถูกเสด็จพ่อทอดทิ้งอย่างเป็นทางการไม่ใช่หรือ?!เช่นนี้ยังคาดหวังให้หลี่อวิ๋นหังปกป้องความเจริญรุ่งเรืองในประเทศของท่านอยู่อีกหรือช่างเป็นการประจบสอพลอจริงเชียว!

       แน่นอนว่าเพียงคิดเท่านั้น ณ ตอนนี้ฉิงชางจวินยังคงรู้สึกซาบซึ้งที่มีพิธีเช่นนี้มันช่วยเขาได้มากโดยมิได้ตั้งใจ

       การอาบน้ำและอดอาการสามวันก่อนพระราชพิธีหมื่นพรรษา ตั้งแต่ราชวงศ์จนถึงราชสำนักจากขุนนางไปจนถึงสามัญชนล้วนกระทำกัน หลังการเซ่นไหว้มีความเอิกเกริกเป็นอย่างยิ่งอัครเสนาบดีที่อยู่ในตำแหน่งสูงจึงแบกรับภาระหนักอึ้งอีกทั้งเมื่อกล่าวถึงจวนอัครเสนาบดีในปีนี้ยังแตกต่างเป็นพิเศษเล็กน้อยนั่นคือภายในจวนมีแขกสูงศักดิ์จากสำนักเต๋าพักอยู่และไม่อนุญาตให้นำคนรับใช้เข้าไปในจวนดังนั้นเหล่าคนรับใช้ในจวนอัครเสนาบดี นอกจากจะทำงานของจวนตนเองแล้วยังต้องแบ่งจำนวนคนไปรับใช้คนเหล่านั้นด้วย เพียงครู่เดียวงานกลับยุ่งกว่าปีก่อนๆถึงสามส่วน ขาดแคลนกำลังคนอย่างหนัก

       เจียงเฉิงเยว่ปะปนเข้าไปที่นั่นสองวันแล้ว ทุกวันยุ่งกับงานที่กำหนดไว้ยังไม่ได้หาโอกาสที่จะไปสวนชิงหลานซึ่งอัครเสนาบดีหลิวอาศัยอยู่เพื่อดูว่าสุดท้ายแล้วเกิดอะไรขึ้นด้วยเหตุนี้ เขาจึงร้อนใจเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้

        วันนี้เขากำลังเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่นอกสวนชิงหลานฉับพลันเห็นคนรับใช้ชราที่มีหน้าที่ส่งน้ำอาบวิ่งไปกลับหลายรอบทว่ารอบนี้ถือถังน้ำร้อนสองถังจึงหมดแรง อีกฝ่ายส่ายไปมาจนเกือบจะล้มลงเจียงเฉิงเยว่ตกใจ เคลื่อนไหวไปด้านหลังอีกฝ่าย ยื่นมือประคองทันทีเพื่อช่วยให้ยืนอย่างมั่นคงคนรับใช้ชราหันศีรษะมามอง เขาจึงรีบยิ้มประจบประแจง จับที่ลำคอพลางเอ่ยเสียงนุ่ม“ลุงจาง ระวังด้วย”

       คนรับใช้ชราที่ถูกเรียกว่าลุงจางยิ้มให้สาวใช้ผู้นี้ใบหน้าที่งดงามยังคงมองเห็นได้อย่างจางๆ ภายใต้เครื่องสำอางหนาจากนั้นวางถังน้ำร้อนสองถังในมือ ยกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสนิทสนม“เฮ้อ...ชราแล้ว ไม่มีประโยชน์เสียเลย ไม่ยอมแก่ไม่ได้แล้ว แม่หนู...เจ้ามาใหม่หรือ?”

       ฉิงชางจวินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

       ------------------------