ตอนที่ 24เตรียมแต่งงาน
“แล้วถามเธอถึงแผนงานเลี้ยงครบรอบโรงแรมหรือยัง?”
อวี่หนานแงถามสิ่งที่เขาสั่งไปตอนเช้า
โจวฟางได้สติและพยักหน้า”ผมถามแล้วครับ ผู้จัดการเซิ่งบอกว่าจะรีบส่งให้เร็วที่สุดเธอไม่รู้ธรรมเนียมของบริษัทจริง ๆ โชคดี ผมเตือนเธอ แต่่นี้เธอดูเหนื่อยมากเลยครับเธออาจไม่มีเวลาเตรียมตัวมากนัก”
“เธอทำอะไรอยู่?”
“ดูเหมือนจะกำลังหาโรงเรียนอนุบาลให้ลูกสาวเธออยู่ครับ”โจวฟางมีความสามารถจดจำสูง และรายงานชื่อของโรงเรียนอนุบาลที่เซิ่งอั้นหรานกำลังดิ้นรนเข้าให้ได้อยู่
“ผมไม่คิดเลยนะเนี่ยผู้จัดการเซิ่งยังดูสาวมากแท้ ๆ แต่ยังไงซะเด็กทุกคนก็ต้องไปโรงเรียนอนุบาล”
เดิม คิ้วของอวี่หนานเฉิงคลายไปแล้วแต่ไม่รู้ว่าทำไม หลังได้ยินคำเหล่านี้ คิ้วของเขากลับขมวดใหม่ ใบหน้าของเขากลายเป็อึมครึม
พอพูดด้านหลังโจวฟาง อวี่จิงซีพลันวิ่งมา ลูบกระดานวาดรูปตรงหน้าอวี่หนานเฉิง
“ผมอยากไปโรงเรียนอนุบาล”
“จิงซีอย่าสร้างปัญหา”อวี่หนานเฉิงขมวดคิ้ว”โรงเรียนอนุบาลวุ่นวายไปลูกมีอาจารย์คอยสอนที่บ้านอยู่แล้ว”
พอได้ยินอวี่จิงซีก็ะเิอารมณ์ เขาปัดกองเอกสารบนโต๊ะทิ้งกระจายเต็มพื้น โจวฟางกลัวมากเขารีบนั่งลงเก็บมันขึ้นมา
จิงซีหยิบกระดานวาดรูปและรีบเขียนบางสิ่งจากนั้นก็ส่งให้อวี่หนานเฉิง
“ผมอยากไปโรงเรียนอนุบาลเหมือนเสี่ยวซิงซิง”
อวี่หนานเฉิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม”ไม่”
อวี่จิงซีพูดไม่ได้พอเข้าไปโรงเรียน เขาจะโดนแกล้งแน่สิ่งสุดท้ายที่เขาไม่อยากให้เกิดคือโรคออทิสติกของลูกเขาไม่หาย เขาจะไม่มีวันส่งลูกไปสภาพแวดล้อมไม่คุ้นเคยจนเกิดอุบัติเหตุอีก
อวี่จิงซีพ่นลมหายใจหยิบกองเอกสารที่โจวฟางเพิ่งจัดใหม่กระแทกลงพื้น เขาเขียนบนกระดานวาดรูปด้วยความโกรธ
“ถ้าพ่อไม่ให้ผมไปผมจะบอกปู่เจิ้งว่าพ่อไม่ดี และผมอยากอยู่กับปู่เจิ้ง”
อวี่หนานเฉิงโกรธเส้นเืปูดขึ้นบนขมับเขาอย่างช่วยไม่ได้
โจวฟางนั่งลงยองกับพื้นและถอนหายใจประธานแห่งกลุ่มเซิ่งถังผู้ยิ่งใหญ่กลับโดนลูกชายบังคับทุกวี่วันใครจะไปเชื่อถ้าไม่เห็นกับตาตัวเอง?
หลังจ้องตากันอยู่นานอวี่หนานเฉิงก็ยอม
“พ่อขอเวลาคิดสักสองวันอย่าสร้างปัญหาให้พ่อ ตกลงไหม?”
จิงซีดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำตอบแต่การประท้วงของเขาก็โดนขัดด้วยเสียงเปิดประตู
“หนานเฉิง”ร่างสูงของเกาย่าเหวินเดินเข้ามายืนตรงประตูด้วยรอยยิ้มหวาน”ฉันมากวนนายหรือเปล่า?ฉันซื้อข้าวมาให้นายกับเสี่ยวจิงซีนะ”
พอเขาได้ยินเสียงหวานนี้อวี่จิงซีก็หดหัวทันที และพลันวิ่งไปห้องรับรองด้านข้างพร้อมกระดานวาดรูปอวี่หนานเฉิงคิดว่าเขาคงเห็นด้วยกับข้อเสนอและไม่สนใจ
“ไม่เป็ไรเข้ามาสิ”เขาเหลือบมองเกาย่าเหวิน
“ประธานอวี่งั้นผมขอตัวออกไปก่อนนะครับ”
โจวฟางเตรียมออกไปแต่โดนอวี่หนานเฉิงหยุดไว้
“โจวฟางหยุดสิ่งที่นายกำลังทำไปก่อน และเตรียมการสำหรับงานแต่ง”
“งานแต่ง?”โจวฟางไม่รู้เื่”ใครจะแต่งงานครับ?”
“ฉัน”สีหน้าอวี่หนานเฉิงเฉยชา ราวกับเขากำลังพูดเื่ธรรมดาทั่วไป
ท่าทีของอวี่หนานเฉิงสงบมากแต่ข่าวนี้กลับทำให้เกาย่าเหวินกับโจวฟาง ผู้ช่วยคนสนิทที่เกาะติดเขามาห้าปีตกตะลึง
โจวฟางเดินออกไปด้วยคำถามมากมายในหัวขณะที่เกาย่าเหวินยืนนิ่งเหมือนกำลังฝัน “หนานเฉิงนายพูดจริงงั้นเหรอ?”
“เธอคิดว่าฉันจะล้อเล่นกับเื่แบบนี้หรือไง?แต่ฉันไม่ค่อยรู้จักคนอื่น ถ้าเธอไม่อยากเธอสามารถพูดมาตรง ๆ ได้”
“ไม่ไม่อยู่แล้ว”เกาย่าเหวินดีใจมาก”ฉันแค่ไม่ทันตั้งตัวนะ”
อวี่หนานเฉิงดูไม่มีความสุขมากนักบนหน้ามีแค่สีหน้าเฉยชา
“เธอพูดถูกจิงซี้าแม่ นอกจากพี่เลี้ยงที่บ้าน ผู้หญิงที่เขารู้จักดีสุดก็คือเธอ ไม่มีใครเหมาะไปกว่าเธอแล้ว”
วินาทีที่สิ้นเสียงนั้น
‘ปึก’อวี่จิงซีที่ยืนตรงทางเข้าห้องรับรองก็โยนกระดานวาดรูปทิ้งลงพื้นมองอวี่หนานเฉิงอย่างไม่อยากเชื่อ ทันใดนั้นเขาก็หน้าแดงและะโกระทืบเท้า
“จิงซี?”อวี่หนานเฉิงไม่เข้าใจ เขารีบเดินไปตรวจสอบ”เป็อะไร?กระดานวาดรูปตกใส่เท้างั้นเหรอ?”
จิงซีกระวนกระวายเขาคว้าแขนเสื้ออวี่หนานเฉิงและส่ายหัว
“ลูกเป็อะไร?ไม่สบายงั้นเหรอ?”
อวี่หนานเฉิงกำลังจะแตะหน้าผากเขาแต่ก็โดนปัดมือทิ้ง อวี่จิงซีพลันล้มลงและนั่งลงเหมือนคนสิ้นหวัง
“จิงซี..”
อวี่จิงซีไม่สามารถแสดงความคิดเห็นที่อยากแสดงตอนเขาได้ยินอวี่หนานเฉิงบอกว่าจะแต่งงานกับเกาย่าเหวิน เขาก็ะเิอารมณ์ทันทีเขารู้สึกเหมือนอวี่หนานเฉิงหลอกเขา ตอนนี้ ไม่ว่าอวี่หนานเฉิงจะปลอบเขายังไง เขาก็ดูเหมือนปีศาจร้าย
เหมือนสิงโตน้อยที่พองขนเขากลับไปห้องรับรอง โยนข้าวของทุกอย่างที่จับได้
ห้องรับรองกลายเป็เละเทะ
เกิดเื่แบบนี้หลายครั้งแล้วและอวี่หนานเฉิงก็ยืนที่ประตูด้วยสีหน้าอมทุกข์
เขารู้ว่าจิงซีระบายอารมณ์ออกมาเพราะเขาไม่สามารถแสดงสิ่งที่อยากพูดได้เขาแค่้าระบาย แต่การระบายเช่นนี้สามารถทำร้ายคนอื่นรวมถึงตัวเขาเองได้
เป็เวลานานไม่มีการเคลื่อนไหวในนั้น
“จิงซีออกมาเถอะ”อวี่หนานเฉิงเคาะประตู
อวี่จิงซีปิดประตูไว้ไม่ว่าอวี่หนานเฉิงจะเรียกยังไง เขาก็ไม่ยอมเปิดประตู
แม้ประตูห้องรับรองจะล็อคไม่ได้อวี่หนานเฉิงก็กังวลว่าการเปิดประตูจะทำให้จิงซีหงุดหงิดกว่าเดิม เขาจึงลังเล
“จิงซี..”
“หนานเฉิงให้ฉันเข้าไปดูไหม”
เกาย่าเหวินยืนข้างเขาดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล”จิงซีดีกับฉันมากให้ฉันลองเถอะ”
อวี่หนานเฉิงขมวดคิ้วมองประตูห้องรับรองและพยักหน้า
เกาย่าเหวินดูสงบและเปิดประตู
“เสี่ยวจิงซี นี่ป้าเหวินเองนะ”
ในห้องอวี่จิงซีหดตัวที่มุม หลังได้ยินเสียงว่าเกาย่าเหวินจะเข้ามา เขาก็ดูเหมือนจะโดนฉีดยากลัวจนไม่กล้าขยับ แม้กระทั่งตาก็ยังเบิกโพล่ง
‘กริ้ก’ เกาย่าเหวินปิดประตู ก้าวข้ามตุ๊กตาบนพื้น ตอนเธอเดินเข้าหาอวี่จิงซีเงาของเธอก็บดบังเขา
อวี่จิงซีนั่งตัวสั่นกอดเข่า
“เสี่ยวจิงซี”
เสียงของเกาย่าเหวินเบาลง”อย่ากลัง นี่ป้าเหวินเอง”
ห้องสลัวมีแค่โคมไฟตั้งพื้นที่ล้มลงกับพื้นถึงให้แสงสว่าง และดวงตาของเกาย่าเหวินก็แสดงความอ่อนโยนแปลกๆ ซึ่งกลายเป็หดหู่เรื่อย ๆ
“ป้าบอกให้เธอเป็เด็กดีไม่ใช่เหรอ?ทำไมถึงโยนของแบบนี้ละ?”
อวี่จิงซีสะดุ้งดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว มีชิ้นส่วนภาพความทรงจำยุ่งเหยิงมากมายในหัวเกี่ยวกับผู้หญิงเลวร้ายตรงหน้าเขา
พ่อของเขากลับอยากให้ผู้หญิงแบบนี้มาเป็แม่เขา
“จิงซีเธอจำที่ป้าพูดได้ใช่ไหม?”
122
