เรือนหลักของจวนตระกูลว่านกำลังเกิดเื่ นายท่านใหญ่ว่านจวินผู้เป็รองเ้ากรมโยธาฝ่ายซ้ายเป็ลมหมดสติอยู่ในห้องหนังสือ หมอหลวงหลี่ผู้เป็สหายสนิทของว่านจวินถูกเชิญให้มาดูอาการของเขาในทันที หลังจากหมอหลวงหลี่มาถึงเพียงไม่นานก็สามารถตรวจพบสาเหตุที่ทำให้ว่านจวินเป็ลมหมดสติได้และสามารถรักษาเขาจนอาการดีขึ้นมาได้ในที่สุด
“ยาห่อนี้ตัวยาทั่วไปคล้ายกับยารักษาผู้ป่วยที่ต้องลมเย็นได้ แต่ตัวยาหลายอย่างกลับเป็ยาที่มีส่วนผสมบำรุงธาตุหยางทำลายธาตุหยินอย่างรุนแรงและออกฤทธิ์เฉียบพลัน เมื่อกินมากเข้าหากเป็บุรุษก็จะทำให้เืลมพลุ่งพล่าน เืลมถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนถึงขั้นหมดสติถ้าร่างกายอ่อนแอเป็ทุนเดิมอยู่แล้วอาจจะเป็อันตรายจนถึงขั้นเสียชีวิต” หลี่จงเถียนเอ่ยพลางขมวดคิ้ว
“หากสตรีดื่มมากจนเกินไปก็อาจจะส่งผลให้ธาตุหยินพร่องเืลมแปรปรวนส่งผลให้ไม่อาจจะตั้งครรภ์ได้ไปตลอดชีวิต ถ้าร่างกายอ่อนแออยู่แล้วก็อาจจะส่งผลจนถึงแก่ชีวิตเช่นเดียวกัน เ้าแน่ใจหรือว่านี่คือยาที่เ้านำมาจากเรือนของบุตรสาวคนโตของเ้า” คำพูดของหลี่จงเถียนทำให้ว่านจวินขมวดคิ้วแล้วหันไปเอ่ยกับซ่งมามาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“เ้าไปให้คนไปตามสาวใช้ในเรือนของอวิ๋นเฟยมาให้หมด” เขาเอ่ยพลางจ้องมองปี้อวี้และสาวใช้อีกสองสามคนที่ถูกนำตัวเข้ามา
“ตามมาให้หมดทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งสาวใช้ที่ทำงานใช้แรงงานอยู่ด้านนอก ผู้ใดกล้าคิดทำลายชีวิตของบุตรสาวคนโตของข้าอย่าได้คิดว่าจะลอยนวลไปได้เลย” คำพูดของว่านจวินทำให้ซ่งมามาเนื้อตัวสั่นเทา นางหันไปสั่งให้คนไปนำตัวบ่าวและสาวใช้ทุกคนในเรือนของว่านอวิ๋นเฟยมา
“เ้าควรจะพักผ่อนก่อน” หลี่จงเถียนคิดจะเอ่ยเตือนสหายแต่เขากลับส่ายหน้า
“ไม่! เื่นี้หากช้าไปตัวการอาจจะหนีไปเสียก่อน มิสู้รีบดำเนินการให้เรียบร้อยโดยเร็วจะเป็การดีกว่า” คำพูดนี้ของว่านจวินทำให้หลี่จงเถียนจ้องมองหวังซื่อที่ยืนกำผ้าเช็ดหน้าแน่นอยู่ข้างกายของว่านจวิน เมื่อเห็นว่านางกำลังจะมองมาทางเขา เขาจึงรีบหลุบตาลงเพื่อปิดบังความคิดของตนเองในทันที
“ท่านพ่อเ้าคะ ได้โปรดอย่าลงโทษสาวใช้ของลูกเลยเ้าค่ะ พวกนางไม่มีทางคิดร้ายต่อลูกและท่านพ่ออย่างแน่นอนเ้าค่ะ” เสียงอ่อนระโหยของว่านอวิ๋นเฟยดังเข้ามาในห้องโถงก่อนที่ตัวจะมาถึง ทำให้ปี้อวี้ที่กำลังคุกเข่าอยู่ถึงกับร้องไห้ออกมาในทันที
“คุณหนูเ้าคะ โธ่ คุณหนูของบ่าว” ปี้อวี้เอ่ยออกมาพลางยกใช้ชายแขนเสื้อเช็ดหยาดน้ำตาให้แก่ตนเอง เมื่อครู่นางระแวงว่ายาอาจจะมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ร่างกายของคุณหนูอ่อนแอ แต่คิดไม่ถึงว่าจะถึงขั้นสูญเสียโอกาสมีลูกและอาจจะรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตไปเลยก็ได้
เมื่อคิดได้ว่าคุณหนูของนางเกือบจะกินยาห่อนั้นไปแล้วนางก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้ เพราะไม่คาดคิดว่าหวังซื่อจะกล้าเล่นตุกติกร้ายแรงจนถึงขั้นนี้ นางจึงขาดความระมัดระวังเื่ยาของคุณหนูของนางไป ยามนี้เมื่อคิดขึ้นมาปี้อวี้ก็อดตำหนิตนเองอยู่ในใจไม่ได้
“เ้ามาที่นี่ทำไม สุขภาพของเ้ายังไม่ดีขึ้นเลยมิใช่หรือ หากล้มป่วยหนักลงไปอีกท่านตาของเ้าก็คงจะมากล่าวโทษข้าอีก” คำพูดนี้ของว่านจวินทำให้ว่านอวิ๋นเฟยถึงกับยิ้มเยาะอยู่ในใจในทันที
‘อุตส่าห์หลงคิดว่าเป็ห่วงข้าที่แท้ก็เกรงกลัวบารมีของท่านตาของข้านี่เอง’
“ลูกเกรงว่าสาวใช้ของลูกจะถูกลงโทษลูกก็เลยมาเ้าค่ะ ท่านพ่อเ้าคะพวกนางไม่มีวันคิดร้ายต่อลูกและทำร้ายลูกอย่างแน่นอนเ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางเดินเข้ามาในห้องโถงเมื่อเห็นว่ามีผู้อื่นอยู่ด้วยก็รีบหลุบตาลงเพื่อปิดบังแววตาในทันที
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของหลี่จงเถียนหากไม่สังเกตให้ดีก็จะคิดว่าเขาเป็เพียงลูกศิษย์ของสำนักแพทย์หลวงที่ช่วยถือล่วมยาให้แก่หลี่จงเถียนเพียงเท่านั้น แต่นางที่เคยพบกับเขามาก่อนในชาติที่แล้วของตนเองกลับรู้ดีว่าเขาไม่ใช่แค่เพียงเด็กถือล่วมยา แต่เขาคือบุตรชายคนโตผู้เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลมู่มีนามว่ามู่ซูเฉิง เขาคือคนที่ถูกบิดานางปฏิเสธการหมั้นหมายไป และคือคนที่จับนางเข้าคุกในชาติที่แล้ว
“เ้าคิดเสียใจหรือไม่!” คำถามนี้ของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัวของนาง ในตอนนั้นนางคิดว่าที่เขาถามเช่นนี้เพียงเพราะ้ารู้ว่านางคิดเสียใจหรือไม่ที่ทำให้ผู้คนทั้งสองตระกูลต้องล้มตายมากมายถึงขนาดนั้น แต่ในยามนี้นางเริ่มคิดได้แล้วว่าคำถามนั้นของเขาอาจจะหมายถึงเื่ที่นางปฏิเสธการขอหมั้นหมายจากเขาก็เป็ได้
“เฟยเอ๋อ เ้าเอ่ยมาเช่นนี้มิใช่ว่าเข้าใจว่าเป็แม่ที่คิดร้ายต่อเ้าหรอกหรือ” หวังซื่อเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงตัดพ้อทำให้นางได้สติในทันที
“หว่านเหนียง เ้าไม่ต้องกังวลนางเป็เด็กที่เชื่อฟัง รักและเคารพเ้ามากกว่าใคร และอีกอย่างเ้าก็ดูแลนางอย่าวดีมาั้แ่เด็ก ไม่มีทางที่นางจะคิดระแวงสงสัยเ้าแน่” ว่านจวินเอ่ยพลางตบหลังมือของหวังซื่อเบาๆเพื่อเป็การปลอบโยน
‘ข้าหรือจะไม่ระแวงสงสัยนาง หึหึ’ ว่านอวิ๋นเฟยได้แต่คิดอยู่ในใจแต่คำพูดที่นางเอ่ยออกมากลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างหันไปจ้องมองหวังซื่อในทันที
“ท่านแม่ดูแลข้ามาั้แ่เด็กไม่มีทางคิดร้ายต่อข้าได้อย่างแน่นอน ก่อนหน้าที่ข้าจะล้มป่วยท่านก็มักจะส่งยาบำรุงมาให้ข้ามิได้ขาด หลังจากล้มป่วยแล้วท่านแม่ก็ยังส่งยาที่ช่วยรักษามาให้ ถึงแม้ว่ายาของท่านแม่จะไม่อาจจะช่วยให้ร่างกายของข้าดีขึ้นได้ แต่น้ำใจของท่านแม่ลูกรู้สึกซาบซึ้งใจเป็อย่างมากเ้าค่ะ”
“พี่หญิง ท่านเอ่ยมาเช่นนี้มิใช่้าจะบอกกับทุกคนหรือว่าเป็เพราะยาบำรุงของท่านแม่ที่ทำให้พี่หญิงต้องล้มป่วย” ว่านอวิ๋นซีเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย เหตุใดน้องหญิงจึงได้คิดว่าพี่จะคิดให้ร้ายท่านแม่ได้กันเล่า”
2K
