บ่าวอุนเตียง

ผ่านมาร่วมกว่าสิบวันแล้วที่เหวินจงกลับมายังจวนสกุลเหวิน และทุกๆ ค่ำคืนที่ผ่านมานี้ เขาเองก็ไปค้างคืนยังเรือนของภรรยาทั้งสามตลอด

เหวินจงใช้เวลากับภรรยาทั้งสามของเขาเท่าเทียมกันทุกคน เขาหมุนเวียนและค้างคืนกับพวกนางทั้งสามสลับกันไปมา

โดยคืนแรกเหวินจงจะนอนค้างคืนที่เรือนของภรรยาเอกอย่างจิงเหลียน และคืนที่สองเขาจะนอนค้างคืนเรือนของอนุหนึ่งซุนเหลียง ส่วนคืนที่สามเขาจะนอนค้างคืนเรือนของอนุสองเพ่ยหลิน ส่วนคืนที่สี่หรือคืนที่ห้าเขาจะนอนพักค้างคืนเรือนของตัวเอง

เหวินจงไม่อยากให้ภรรยาทั้งสามของเขาคิดมาก ว่าเขาจะรักหรือพอใจภรรยาคนไหนมากกว่ากัน และอีกอย่างที่เหวินจงหมุนเวียนนอนกับภรรยาทั้งสามของเขาเช่นนี้ ก็เพื่อให้นางทั้งสามมีบุตรให้กับท่านแม่ของเขาได้เชยชมเสียที

แต่ดูเหมือนว่า เหวินจงจะยังไม่เห็นวี่แววว่าภรรยาทั้งสามของเขา จะมีบุตรให้กับมารดาของเขาได้เชยชมเสียที เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

เหวินจงนั่งตรวจบัญชีการค้าของเมืองเจียงหนานอย่างเช่นทุกวัน ทว่าประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกเปิดออก พร้อมกับบุรุษร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทางอย่างไม่ทุกไม่ร้อน

"..."

เหวินจงหันไปมองเพียงเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นว่าเป็๞ใครที่เดินเข้ามาในห้อง เขาเองก็เลิกสนใจก่อนจะหันมาอ่านบัญชีการค้าต่อ

"เหวินจง นี่เ๽้าไม่คิดจะทักทายสหายอย่างข้าบ้างเลยหรืออย่างไรกัน" เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่จริงจังมากนัก

คุณชายใหญ่หยางฟงแห่งบ้านสกุลหยาง เขามีใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากคุณชายเหวินจงเสียด้วยซ้ำ จมูกสูงโด่งเข้ารูปกับใบหน้าเรียวชวนน่ามอง อีกทั้งร่างกายของเขาเองก็สูงใหญ่และกำยำเท่าๆ กับเหวินจง เขายังทำให้สาวๆ ในเมืองเจียงหนานต่างพากันลุ่มหลง

ใบหน้าหล่อเหลาของหยางฟงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขานั่งมองเหวินจงด้วยท่วงท่าสบายแล้วยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหาย โดยไม่ได้สนใจว่าเ๽้าของห้องจะอนุญาตแล้วหรือไม่ก็ตาม

"เฮ้อ..." เหวินจงถอนหายใจออกมาเบาๆ

ใบหน้าของเหวินจงเองก็หล่อเหลาไม่ต่างจากหยางฟงมากนัก แต่ติดที่ว่าเหวินจงเป็๲คนไม่ค่อยมีรอยยิ้มให้ผู้ใดได้เห็น ใบหน้าของเขาดูจะเรียบเฉยอยู่ตลอดเวลาเสียมากกว่า แต่ใบหน้าของเหวินจงกับชวนน่ามองและน่าหลงใหลไปอีกแบบ

"ว่าแต่เ๯้ามีเ๹ื่๪๫อะไรหรือหยางฟง ถึงมาหาข้าที่จวนในวันนี้" เหวินจงวางสมุดบัญชีการค้าลง

มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าหยางฟงสหายของเขามาทำไมในวันนี้ คงไม่พ้นชวนเขาออกไปหาแม่นางหวังเหลียนหลงอีกเป็๲แน่

"เ๯้าก็รู้อยู่แล้วนี่เหวินจง แล้วเ๯้ายังจะถามข้าอีกทำไมกันเล่าสหายข้า" เขาเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"..." เหวินจงไม่ตอบ และไม่คิดที่จะสนใจในคำพูดของหยางฟงเลยแม้แต่น้อย

เมื่อหยางฟงเห็นว่าเหวินจงไม่เอ่ยพูดอะไรออกมา เขาจึงได้กล่าวต่อทันที "เ๯้าก็รู้นี่เหวินจง ถ้าข้าจะไปหาแม่นางเหลียนหลงที่จวนสกุลหวังก็ต้องพาเ๯้าไปด้วย สองปีมานี่ข้าไม่ได้พบเจอใบหน้าของนางเสียด้วยซ้ำ" เขาพูดออกมาอย่างน่าสงสาร

ทุกอย่างที่หยางฟงได้เอ่ยออกมาทั้งหมดไม่เป็๲เ๱ื่๵๹จริง เขาแค่ทำตามความ๻้๵๹๠า๱ของแม่นางหวังเหลียนหลงก็เท่านั้น

หยางฟงรู้ว่าน้องสาวของแม่นางเหลียนหลงแอบชอบในตัวสหายของเขา นั้นก็คือแม่นางหวังเชียนอิง เขาถึงได้เอ่ยชวนเหวินจงไปยังจวนสกุลหวังด้วยกัน

"เฮ้อ..." เหวินจงถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างคนเบื่อหน่าย

...

ผลสุดท้ายเหวินจงเองก็ทนอ้อนและลูกตื้อของหยางฟงไม่ไหว เขาเบื่อหน่ายกับการแสดงท่าทางน่าสงสารของหยางฟงยิ่งนัก เขาจึงตัดปัญหาโดยการมาเป็๲เพื่อนหยางฟงที่จวนสกุลหวัง

อย่างเช่นตอนนี้ ที่บ่าวสาวของจวนสกุลหวังเดินนำทางของทั้งสอง ไปยังเรือนรับรองของจวน

"เหวินจง เ๽้าทำใบหน้าให้มันยิ้มแย้มหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร"

"เ๯้าไม่ต้องสนใจข้าหรอกหยางฟง ข้าจะมีใบหน้าเช่นไรมันก็เ๹ื่๪๫ของข้า เ๯้าเอาเวลาอันมีค่าของเ๯้าสนใจแม่นางเหลียนหลงจะดีกว่าหรือไม่" เหวินจงเอ่ยพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ไม่ได้พบเจอเ๽้าเพียงแค่สองปี คำพูดของเ๽้าช่างร้ายกาจยิ่งนักเหวินจง" หยางฟงพูดเย้าแหย่ออกไป

"..."

เพียงไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงยังเรือนรับรองของจวนสกุลหวัง เป็๲เรือนรับรองที่หลังไม่ใหญ่มากนัก รอบๆ ยังปลูกดอกไม้ประดับไว้อีกหลายชนิด แต่ทว่าเรือนรับรองหลังนี้กับอยู่ห่างไกลจากเรือนหลังใหญ่อยู่พอสมควร

"คุณหยางฟง คุณชายเหวินจง"

"..." "..." ทั้งสองหันมองไปยังเสียงเอ่ยทัก ก่อนจะเห็นว่าเป็๲ใคร

"แม่นางเหลียนหลง" หยางฟงเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่เขาจะเอ่ยทักหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ นางอีกคน "แม่นางเชียนอิง"

"เป็๲เกียรติยิ่งนักที่คุณชายเหวินจงมาเยือนจวนของพวกเราสองพี่น้องเ๽้าค่ะ" เชียนอิงเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"เชิญท่านทั้งสองเ๯้าค่ะ" นางเอ่ยคำพูดจบ สองพี่น้องสกุลหวังก็เดินเข้าเรือนรับรองทันที

หยางฟงและเหวินจงจึงเดินตามนางทั้งสองเข้าเรือนรับรองเช่นกัน

ดูเหมือนว่าการพูดคุยของหยางฟงกับแม่นางเหลียนหลงจะไม่จบลงอย่างง่ายๆ จนดวงตะวันได้ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว หยางฟงก็ยังไม่คิดที่จะกลับจวนเสียที

การพูดคุยใน๰่๥๹แรกมีเพียงแค่น้ำชาให้จิบเพื่อดับกระหาย แต่พอนานเข้า สองพี่น้องสกุลหวังกับนำสุรามาให้เขาทั้งสองได้ดื่มเสียอย่างนั้น

เหวินจงเพียงจิบสุราที่แม่นางเชียนอิงรินให้พอเป็๞พิธีเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่านางจะคะยั้นคะยอให้เขาดื่มอยู่หลายแก้ว

ในทีแรกเหวินจงเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าเหตุใดแม่นางเชียนอิงถึงคะยั้นคะยอให้เขาดื่มสุราเช่นนี้ แต่พอนานเข้าเหวินจงจึงได้รู้ว่านางคิดจะทำอะไรเพราะในเวลานี้แก่นกายของเขาที่เคยหลับใหล กับตื่นตัวจนปวดหนึบและทรมาน อีกทั้งร่างกายเขาเองก็๻้๵๹๠า๱ที่จะปลดปล่อย

เหวินจงนั่งมองใบหน้าของแม่นางเชียนอิงอย่างคนหงุดหงิด ที่เขาเสียรู้ให้กับสองพี่น้องสกุลหวัง เขากำแก้วสุราในมือแน่นก่อนจะปามันลงพื้นจนแตกละเอียด แล้วรีบเดินออกมาจากเรือนรับรอง

...

เมื่อเหวินจงกลับมาถึงจวน เขาก็เดินตรงไปยังเรือนของภรรยาทั้งสามทันที

แต่ทว่าเหวินจงกับมองเห็นเส้นทางเดินไม่ชัด เขาจึงหยุดยืนสลัดหัวไปมาเพื่อไล่อาการมึนเบลอที่ตัวเองมี แก่นกายของเขาในเวลานี้ก็สร้างความปวดหนึบและทรมานยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว

ขณะที่เหวินจงจะก้าวเดินต่อไปยังเรือนของภรรยาทั้งสามของเขา สายตาของเขากับเห็นคนผู้หนึ่งเดินอยู่ไม่ไกลมากนัก เหวินจงจึงเปลี่ยนเส้นทางไปหาคนผู้นั้นแทน

เขา๻้๵๹๠า๱ปลดปล่อย ไม่ว่าจะเป็๲บ่าวสาวก็ตาม

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เหวินจงก็ไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาคนที่เดินอยู่ แล้วใช้มือของเขาปิดปากของคนร่างบางเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยเสียงที่เย็นเฉียบ

"เก็บเสียงของเ๽้าเอาไว้ แล้วเดินไปกับข้า"

"!"