ตอนที่ 14 ไม่ได้โกรธ ใครบอกว่าโกรธ
ร้านก๋วยเตี๋ยว
“นี่พวกแกดูคลิปรึยังไม่อยากเชื่อเลย หน้าตาใสๆ ดูบอบบางจะร้ายได้ขนาดนั้นฉันเห็นแล้วสยองผู้หญิงสมัยนี้เลย” เสียงคุยจอแจโต๊ะข้างๆที่พวกพฤกษากำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ดังขึ้นพวกเขารู้โดยทันทีว่าต้องเป็คลิปที่ณภัทรเพิ่งปล่อยไป ดูเหมือนตอนนี้ ‘ศาลสังคมกำลังพิจารณาโทษพวกเธออยู่’
“นั่นสิร้ายมากเลยนะ รังแกคนอื่นไปทั่ว คนแบบนี้อย่าได้เข้าใกล้เลย ไม่รู้โตมายังไงมีใครสั่งสอนรึปล่าว” โต๊ะข้างๆ ยังคงคุยกันอย่างออกรส
พฤกษาเงยหน้ามองทุกคนสายตาทุกคนดูสะใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่สำหรับเขา เขาเริ่มรู้สึกสงสาร และเหมือนณภัทรจะรับรู้ได้เพราะมองเขาอยู่ตลอดมือหนาจึงเอื้อมมาจับมือบางไว้ก่อนจะบอกว่า
“หากพฤกษ์สงสารพวกเธอก่อนอื่นพฤกษ์ต้องสงสารเหยื่อของพวกเธอก่อน พฤกษ์เองก็เป็เหยื่อเหมือนกันหากไม่จัดการั้แ่วันนี้ ในอนาคตต้องมีเหยื่ออีกมากทุกคนไม่ได้มีจิตใจเข้มแข็งเหมือนกันทุกคนหากมีคนใดคนหนึ่งรับไม่ได้กับการกระทำดังกล่าวจนส่งผลต่อสภาพจิตใจและกระทบกับการใช้ชีวิตของพวกเขาอาจจะกลายเป็คนไม่มั่นใจในตัวเอง กลัวสังคม เก็บกด จนอาจเป็โรคซึมเศร้า แบบนั้นเหยื่อพวกนั้นไม่น่าสงสารกว่าเหรอ” ณภัทรพูดให้ร่างบางคิดตาม ซึ่งพฤกษาก็เห็นด้วยกับคำพูดนั้น
“ใช่ หากไม่จัดการั้แ่วันนี้เมื่อพวกเธอโตเข้าสู่วัยทำงาน พวกเธอต้องสร้างปัญหาให้คนอื่นอีกมากแน่ไม่ต้องคิดมากหรอก พวกเธอควรมีใครปรามซะบ้าง” ธานินทร์บอกเพื่อนเขารู้ว่าเพื่อนเขาเป็คนขี้สงสาร อภัยให้คนง่ายและไม่เคยคิดแค้นใคร แต่เื่บางเื่ก็อยากให้เพื่อนเจ็บและจำบ้างไม่อย่างนั้นคงจะอยู่ในโลกใบเทาๆนี้ยาก
พฤกษาพยักหน้าเข้าใจเขาหวังเพียงว่า บทเรียนเหล่านี้จะทำให้พวกเธอโตขึ้นและเลิกรังแก บลูลี่คนอื่นกำลังคิดอะไรเพลิน เสียงใสๆ ของคนคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“บังเอิญจังเลยนะภัทรไม่คิดว่าจะเจอที่นี่”ซู่ซี่เดินมาทักทายเขา ส่วนเพื่อนๆของเธอก็เข้าไปจองโต๊ะข้างในก่อน และหญิงสาวก็ถือวิสาสะลงนั่งข้างๆ ณภัทรทำให้พฤกษาต้องกระเถิบถอยให้หญิงสาวนั่งได้สะดวกขึ้นมือหนาที่เคยเกาะกุมก่อนหน้านี้ก็ต้องปล่อยออกทันทีเมื่อมีคนมาแทรกกลาง
“มากินก๋วยเตี๋ยวเหมือนกันเหรอ”นภัทรทักทายเสียงเรียบ แต่ในใจเริ่มร้อนระอุ กังวลเกรงว่า พฤกษาจะเข้าใจเขาผิด
“สวัสดีค่ะทุกคนยินดีที่ได้รู้จัก ซู่ซี่เป็แฟนภัทร ทุกคนคงรู้อยู่แล้ว ก็แหมเราสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย จะปิดก็ปิดไม่มิด”ปากชมพูยิ้มเต็มหน้าอย่างมีอัธยาศรัยไมตรี มือบางเกาะกุมแขนณภัทร ใบหน้าสวยซบไหล่แกร่งอย่างคุ้นเคยแสดงความเป็เ้าของเต็มที่
“นึกว่าเลิกกันแล้วซะอีกก็ที่โรงอาหารใครๆ ก็เห็นว่าภัทรบอกเลิกแล้ว” อรอุมาพูดแทรกอย่างหมั่นไส้อีกฝ่ายสายตาเหลือบมองไปยังพฤกษาอย่างหวาดกลัวแทนเพื่อน เพราะเธอเริ่มรู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นจริงใจกับพฤกษาเพียงใดเธอรู้ั้แ่เพื่อนเธอเดือดร้อนทุกเื่ที่เป็เื่ของเขาและต้องเอาตัวเข้าไปยุ่งจนตัวเองเดือดร้อนไปหมด
“ตอนนั้นซูซี่รู้ว่าซูซู่วู่วามเกินไป ทำให้ภัทรโกรธ แต่ภัทรก็ยกโทษให้ั้แ่คืนนั้นแล้วนี่ค่ะถึงตอนนี้เราไม่ค่อยเจอกันเพราะกิจกรรมดาวมหาลัยเยอะมากไม่เหมือนภัทรที่สั่งงานให้รองประธานทำแทนได้ แค่คุมอยู่ห่างๆแต่เมื่อก่อนภัทรทำงานเองทุกอย่าง มีแต่่นี้ที่หายไป ภัทรหายไปไหนเหรอค่ะ” ซูซี่ถามอย่างสงสัย แต่จริง ๆเธอก็พอรู้ก็เธอตามเขาตลอดจะไม่รู้ได้ยังไงว่าวันๆ ณภัทรเอาแต่ขลุกอยู่กับหนุ่มน้อยข้างเธอนี่
“่นี้ผมไม่ค่อยว่างนะ”ปากตอบไปอย่างราบเรียบ แต่มือแกร่งก็ดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของหญิงสาว
“เดี๋ยวจะมีการเข้าค่ายอาสาทีมนี้ไปกันไหม ภัทรบอกทุกคนรึยัง”ซูซี่ถือโอกาสชวนทุกคนเพราะหากทุกคนไปด้วยโดยเฉพาะหนุ่มข้างๆ เธอ แน่นอนว่าณภัทรก็คงไปด้วยเช่นกันถึงเวลานั้นคงเป็เวลาที่เธอจะทำคะแนนให้เขากลับมาคบกับเธอได้เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเขาจะเปลี่ยนไปรักชอบผู้ชาย
“ยัง แต่น่าสนุกดีนะเมื่อไหร่เหรอ” ชนะพลถามกลับอย่างกระตือรือร้นทำให้โดนแฟนสาวทุบเข้าให้อย่างหมั่นไส้ เพราะสงสัยว่าที่กระตือรือร้นนี่คืออยากคุยกับสาวสวยหรือว่าอยากเข้าค่ายอาสาจริงๆ
“กลางเดือนหน้าตอนนี้เปิดรับสมัครอยู่ หากทุกคนสนใจก็สามารถลงทะเบียนได้ ไปกันเยอะๆ จะได้สนุกใช่ไหมค่ะภัทร” เสียงใส่เอ่ยถามร่างแกร่งที่เธอแข็งขืนพิงซบไหล่อีกฝ่ายแต่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายก็พยายามสลัดเธอออกไปเช่นกัน แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้พยายามส่งสายตาเย้ายวนใจให้อีกฝ่ายเต็มที่
“ว่าไงทุกคน ไปกันไหม”พิชัยเองก็อยากไปด้วยเช่นกัน หันหน้าไปทางพฤกษาซึ่งนั่งเงียบเป็เป่าสากไปั้แ่สาวสวยปรากฏตัว
“อืม ไปสิ น่าสนุกนะ”เสียงใสที่พยายามฝืนให้ร่าเริงออกมาจากปากบาง ั้แ่หญิงสาวแสนสวยเข้ามาแทรกกลางใจของพฤกษาก็ร้อนรนความรู้สึกแปลกประหลาดหลั่งไหลออกมาจนปรากฎบนสีหน้าอันดื้อรั้นอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ ความสุขเมื่อครู่จางหายไปราวสายลมหนาวเขารู้สึกว่าหัวใจปวดร้าว ราวถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง ดวงตากลมไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ ในขณะที่ความน้อยใจเสียใจ ทำให้เผลอจิกเล็บลงบนแขนจนเป็รอย
“ดีเลยงั้นเดี๋ยวซูซี่ขอเป็คนไปลงทะเบียนให้ทุกคนเอง แต่คงต้องขอชื่อจริงนามสกุลและรหัสนักศึกษา งั้นซูซี่สร้างกลุ่มไลน์นะ มีอะไรจะได้คุยกัน”ปากชมพูหวานที่พูดจาเจื้อยแจ้วอยู่ข้างๆ ณภัทร ทำให้วันนี้เป็อีกหนเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดมากจนน่ารำคาญแววตาคมหันมองหน้าพฤกษาบ่อยครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่แสดงสีหน้าใดๆสีหน้าเรียบเฉยจนเขารู้สึกกลัว
“อิ่มกันแล้วใช่ไหม เรียกเก็บเงินเถอะ”ณภัทรรีบตัดบท เขาไม่้าอยู่นานกว่านี้อีกแล้วด้วยไม่รู้ว่าหญิงสาวจะพูดอะไรอีก เขาไม่อยากฉีกหน้าอีกฝ่ายอย่างน้อยก็ยังต้องทำงานร่วมกันในฐานะประธานนักเรียนกับดาวมหาลัยเขาไม่ได้ยุ่งกับซูซี่ั้แ่เริ่มได้พูดคุยกับพฤกษาแล้วและได้ประกาศเลิกต่อหน้าคนทั้งโรงอาหาร หลังจากนั้นเขาและเธอก็ไม่ได้เจอกันเพราะเขาตั้งใจไม่เจอ ไม่ไปทำกิจกรรมร่วมกัน หรือพบปะกันแต่ตอนนี้ณภัทรเริ่มรู้สึกว่า เขาคิดผิด เขาควรไปพบเธอ บอกเธออย่างตรงไปตรงมาและเคลียทุกอย่างให้ชัดเจนว่าเขาขอยุติทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาและไม่ยุ่งวุ่นวายกันอีก เขาอาจเห็นแก่ตัว แต่เมื่อเขาเจอคนที่เขารักแล้วเขาก็อยากจะทำทุกอย่างให้ชัดเจนและทำให้คนที่เขารักมีความสุข
“งั้นซูซี่ขอไปหาเพื่อนก่อนนะคะ”เมื่อเ้าของร้านมาเก็บเงินหญิงสาวสวยจึงต้องขอตัวไปหาเพื่อนของเธออย่างเสียมิได้
“พฤกษ์จะไปไหน รถพี่จอดฝั่งนี้”นิ้วแกร่งชี้นิ้วไปยังที่จอดรถเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินไปฝั่งตรงข้าม
“ผมจะกลับกับเพื่อน พี่ไปเลย”ปากบางบอกอย่างเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ให้เป็พิรุธ
“ได้ยังไงมากับพี่ก็ต้องกลับกับพี่สิรถคันนี้พี่จะไม่ให้ใครนั่งอีกแล้วนอกจากพฤกษ์คนเดียว”มือแกร่งเอื้อมมือมาคว้าแขนร่างบางไว้ให้เดินตามเขามาแต่ด้วยทิฐิทำให้ร่างบางสลัดข้อมืออีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ ดวงตาไร้อารมณ์ใดๆ
“ไม่ ผมจะกลับกับเพื่อนพี่พูดไม่รู้เื่เหรอ” น้ำเสียงสั่นเครือที่หลุดออกจากปากร่างบางทำให้ณภัทรชะงัก มือแกร่งค่อยๆ ปล่อยแขนอีกฝ่าย
“ยิ่งเราเป็แบบนี้พี่ปล่อยเราไปไม่ได้หรอกนะมากับพี่เถอะนะ”เสียงหวานที่เอ่ยอ้อนวอนให้ร่างบางตามเขาไป ทำให้ใจของพฤกษาอ่อนยวบ
“พฤกษ์ ตกลงจะไปกับเราไหม”ชนะพลเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะมาขึ้นรถทั้งที่ก่อนหน้านี้ไลน์มาบอกเขาว่าจะขอกลับด้วย
“ไปเลย พฤกษ์ไปกับพี่”ณภัทรตัดสินใจแทนก่อนที่พฤกษาจะเอ่ยตอบเพื่อน เลยโดนใบหน้างามค้อนขวับมองเขาตาขวาง
“อย่าโกรธพี่เลย กลับเถอะคนในร้านเริ่มมองแล้วเห็นไหม” ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินไปยังรถบิ๊กไบค์ของอีกฝ่าย ในที่สุดเขาก็ต้องขึ้นรถคนบ้าจนได้เขาเบื่อความอ่อนด้อยของตัวเองจริงๆ
ณภัทรขับรถไปเรื่อยๆออกนอกเส้นทางเพราะยังไม่อยากกลับหอในตอนนี้เขา้าพาร่างบางไปที่ที่ทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้น
“พี่จะไปไหนนี่มันเลยหอมาไกลแล้วนะ” ถึงปากบางจะร้องท้วงแต่ในใจกลับรู้สึกดีที่ได้ออกมาเที่ยวซึ่งเขาไปค่อยจะมีโอกาสนัก ปกติเลิกเรียนก็กลับหอ ตื่นจากหอก็ไปเรียนชีวิตก็วนเวียนอยู่เพียงเท่านี้
ณภัทรพาพฤกษามาเที่ยวถนนคนเดินเชียงใหม่ตอนนี้ถนนคนเดินยามค่ำคืนเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เขาเห็นพฤกษาตื่นเต้นมุมปากหยักก็ยกขึ้นยิ้มอย่างดีใจที่เห็นร่างบางผ่อนคลายลงให้อีกฝ่ายเที่ยวเล่นให้สนุก ซื้อของกิน เดินดูโน่น ดูนี่ท่าทางเหมือนหนุ่มน้อยที่ไม่ค่อยได้เที่ยวณภัทรยิ้มกว้างให้กับความไร้เดียงสาของอีกฝ่าย
“เหนื่อยรึยังถ้าเหนื่อยพี่พาไปนั่งกินน้ำ และพักสักหน่อย ดีไหม”
ร่างบางพยักหน้าหงึกหงักเพราะเริ่มเหนื่อย เม็ดเหงื่อเต็มใบหน้างาม
“พี่ผมอยากกินก๋วยเตี๋ยวมากกว่าเดินมากจนผมหิวอีกแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ปากหยักยกยิ้มอย่างเอ็นดู ‘กินเก่งจริงๆ’
“ได้ ไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน”
“พี่กินเป็เพื่อนผมด้วยซิ”พฤกษาขอร้องอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะสั่งก๋วยเตี๋ยว ปล่อยให้เขาสั่งอยู่คนเดียว
“แต่พี่ยังไม่หิวเลยนี่น่าอ่ะก็ได้ ป้าครับ ขอเหมือนกันสองถ้วยครับ”
“หายโกรธพี่รึยัง”เมื่อมีโอกาสณภัทรก็ไม่ปล่อยให้ความรู้สึกแย่ค้างคาใจอีกฝ่าย เขา้ารีบเคลียให้จบวันต่อวัน
“โกรธอะไรครับ ผมไม่ได้โกรธทำไมผมต้องโกรธ” ปากบางปฏิเสธ เื่แบบนี้ใครจะยอมรับง่ายๆ
“ชัดเจนขนาดนี้ยังไม่ยอมรับอีกเหรอ อ่ะ ไม่โกรธก็ได้ แต่พี่บอกก่อนนะว่าพี่ไม่ได้ยุ่งกับซูซี่ตั้งนานแล้ว ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวใดๆ อีกและพี่ก็ประกาศที่โรงอาหารแล้วว่าพี่ชอบผู้ชายแต่พี่คงคิดน้อยไปที่ไม่ไปบอกเลิกกับเธอให้ชัดเจนและเป็ทางการทำให้เธอยังวนเวียนอยู่รอบๆ พี่แต่พี่สัญญานะว่าพี่จะจัดการให้เรียบร้อยอย่างเร็วที่สุด”ปากหยักยืนยันกับอีกฝ่ายเพื่อให้พฤกษามั่นใจในตัวเขามากขึ้น
“พี่จะทำอะไรก็เื่ของพี่เถอะไม่เกี่ยวกับผม” ปากบางยังไม่ยอมรับ ถึงแม้ในใจจะเริ่มรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างความรู้สึกแย่ก่อนหน้านี้เริ่มจางหายเมื่ออีกฝ่ายให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเขาและรีบมาเคลียให้ชัดเจน
“พี่บอกพฤกษ์เลยนะว่าหลังจากนี้พี่ไม่มีใคร มีพฤกษ์เพียงคนเดียว ดังนั้น พี่อยากให้เราเชื่อใจและไว้ใจพี่ไม่ว่าที่ผ่านมาพฤกษ์จะได้ยินชื่อเสียงพี่เป็อย่างไร แต่นั่นมันคืออดีตปัจจุบันและอนาคตพี่มีเพียงพฤกษ์คนเดียว”มือแกร่งเอื้อมไปจับมือบางอย่าง้ายืนยันคำพูดให้อีกฝ่ายมั่นใจในตัวเขา
พฤกษามองมือแกร่งที่จับมือเขาก่อนใบหน้างามจะเงยมองสบตาอีกฝ่ายหัวใจที่ไม่เคยััความรักตอนนี้ได้ตกเข้าไปในห้วงเสน่หากระแสความรู้สึกอันแรงกล้าทะลักล้นเข้าสู่หัวใจ พฤกษารู้สึกได้ว่าตอนนี้หัวใจของเขาทั้งดวงถูกอีกฝ่ายยึดครองไปจนหมดสิ้นความอบอุ่นจากฝ่ามือที่แนบกันอยู่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
“ผม เอ่อ ผมผมขอกินก๋วยเตี๋ยวก่อนได้ไหม” ปากบางตอบกลับอย่างเขินอายมือแกร่งเลยยอมปล่อยให้มือบางเป็อิสระ แววตาขบขัน เอ็นดูอีกฝ่ายมือแกร่งใช้ตะเกียบหยิบลูกชิ้นให้ร่างบาง เมื่อพฤกษาเห็นอย่างนั้นมือบางก็ใช้ตะเกียบหยิบเนื้อหมูให้อีกฝ่ายเช่นกัน ทั้งสองมองหน้ากันอมยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะลงมือกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อย
“คืนนี้ไปนอนห้องพี่ได้ไหมพี่เหงา”ณภัทรถามร่างบางในใจแอบหวัง
“เมื่อก่อนก็นอนคนเดียวได้ทำไมตอนนี้ถึงนอนไม่ได้”พฤกษามองอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ เดี๋ยวนี้อ้อนเก่ง
“เมื่อก่อนไม่มีพฤกษ์แต่ตอนนี้มีพฤกษ์ก็เลยนอนคนเดียวไม่ได้อีก นะ นะ ไปห้องพี่นะคืนนี้”ปากหยักยังเอ่ยถามแถมอาการอ้อนให้อีกฝ่ายยอมใจอ่อนให้ได้
“ก็ได้ พี่รีบกินเถอะผมเริ่มง่วงแล้ว” พฤกษาถอนหายใจเบาๆ ยังไงเื่ปฏิเสธคนเขาก็ยังอ่อนด้อยอยู่ดี
“เรานี่เลี้ยงง่ายนะพออิ่มก็ง่วง พอง่วงก็นอน พอตื่นก็กิน” ณภัทร
กระเซ้าอีกฝ่าย
“นี่พี่ว่าผมเอาแต่กินกับนอนเหรอ”มือบางเอื้อมมือจะตีอีกฝ่าย แต่ก็โดนอีกฝ่ายจับมือบางไว้ทันก่อนจะใช้ริมฝีปากจุมพิตเบาๆ หลังฝ่ามือบางทำให้พฤกษาถึงกับหน้าเหวอ ทำอะไรไม่ถูกใบหน้างามแดงก่ำ ไม่รู้อายตัวเองหรืออายคนในร้านที่คนบ้ากล้าทำอะไรในที่สาธารณะอย่างนี้
“พี่พี่ทำอะไรน่ะ นี่มันร้านก๋วยเตี๋ยวนะ พี่ไม่อายบ้างเหรอ”ปากบางแหวใส่อีกฝ่ายทันทีอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ด้วยอีกฝ่ายทำอะไรไม่ดูสถานที่เลย
“ตอนพี่หอมมือพฤกษ์ไม่มีใครสนใจเราหรอก แต่จะสนใจก็ตอนที่พฤกษ์ะโด่าพี่นี่ล่ะ”พฤกษาเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเสียงดัง หันมองรอบกายแล้วถอนหายใจเบาๆเมื่อดูแล้วทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตากินก๋วยเตี๋ยวไม่มีใครสนใจเขาอย่างที่คิด
ทั้งสองกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จณภัทรก็ขับรถมอเตอร์ไซค์พากลับหอ ตอนนี้ทั้งสองอยู่หอชั้น 12
“ขอผมกลับห้องก่อนไม่ได้เหรอผมต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วเดี๋ยวผมขึ้นมาใหม่”พฤกษาบอกอีกฝ่ายเมื่อเขาไม่ยอมให้พฤกษากลับห้องตัวเอง
“ไม่ได้อาบน้ำห้องพี่ ใส่เสื้อพี่ได้เลย เพราะหากพฤกษ์กลับห้องแล้วไม่ยอมมาอีกพี่ก็เหงาตายสิ”
“ถ้างั้นก็ให้ตายไปเลย”ปากบางว่าเขาเข้าให้อย่างหมั่นไส้ไม่นานมือแกร่งก็ยื่นผ้าขนหนูและเสื้อผ้าที่พับเก็บอย่างเรียบร้อยกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มทำให้พฤกษารู้สึกสดชื่นก็เสื้อผ้าเขาไม่หอมแบบนี้นี่นา อีกฝ่ายจ้างซักทำให้เสื้อผ้ามีกลิ่นหอมติดทนนาน
อาบน้ำเสร็จก็มานอนบนเตียงนุ่มเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ทำให้พฤกษาเริ่มง่วงด้วยวันนี้เขาเที่ยวเล่นซะเต็มคราบที่ถนนคนเดิน จนรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวเล็กน้อยเ้าของห้องยังอาบน้ำอยู่ เมื่อรู้สึกว่าฝืนไม่ไหว เปลือกตาหนักอึ้งจนยากจะฝืนหนุ่มน้อยก็จมดิ่งเข้าห้วงนิทราและไม่รู้สึกตัวอีก
ณภัทรออกจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่ามีคนที่เขาคนึงหานอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขาสายตาคมเหลือบไปมองอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับสนิทด้วยเสียงกรนเบาๆที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายหลับใหลไปแล้วตอนนี้สองขาแกร่งก้าวขึ้นเตียงอย่างระมัดระวังกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น มือแกร่งเอื้อมไปกอดร่างบางและดึงให้มาซบอกเขาก่อนจะหลับไปพร้อมกัน
รุ่งเช้ากว่าทั้งสองคนจะตื่นเวลาก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้าเนื่องจากวันนี้เป็วันเสาร์ทั้งสองจึงหลับยาวพฤกษาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนแถมเขายังนอนซบอีกฝ่ายทั้งคืนใบหน้างามเริ่มแดงด้วยรู้สึกเขินอายยังไงเขาก็ยังไม่ชินในการจะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตอย่างจริงจัง ได้หลับไปด้วยกันตี่นมาเจอกันทุกวันความรู้สึกนี้ที่ไม่เคยมีมาก่อนแต่ก็ทำให้หัวใจของเขาเหมือนได้รับน้ำทิพย์ชโลมใจมันอบอุ่น วาบหวามและใจเต้นรัวแรง ร่างบางพยายามออกจากอ้อมกอดเพื่อไปเข้าห้องน้ำและจัดการธุระส่วนตัวแต่ยิ่งดิ้นออกจากวงแขนแกร่ง เขากลับรู้สึกได้ว่า วงแขนกลับรัดรุนแรงกว่าเดิม
“จะหนีพี่ไปไหนอีก”ปากหยักเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ลืมตา
“ผมจะไปห้องน้ำพี่ปล่อยก่อน จะให้ฉี่ราดบนเตียงเหรอ” สิ้นคำพูดมือแกร่งปล่อยแขนโดยพลัน ด้วยกลัวว่าหากช้ากว่านี้เขาอาจต้องส่งซักที่นอน มุมปากบางยกยิ้ม พฤกษาแค่แกล้งเล่นเขาไม่ได้ปวดสักหน่อย แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเหตุผลอื่นที่จะทำให้อีกฝ่ายปล่อยเขามันช่างหายากเต็มทีและตอนนี้ก็คิดได้เพียงเท่านี้ร่างบางรีบลงจากเตียง มือบางหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำแล้วหายไปสักพัก
“ผมจะไปใส่เสื้อที่ห้องพี่จะกินอะไรไหม ผมจะลงไปซื้อให้”
“ไม่ต้องหรอกไปด้วยกัน วันนี้วันหยุด พฤกษ์อยากไปไหนไหม พี่จะพาไป”
“แล้วแต่พี่เลยครับผมได้หมด”
กริ๊งๆๆๆ
สิ้นเสียงใสโทรศัพท์มือถือของณภัทรก็ดังขั้นสายตาคมมองดูชื่อคนโทรเข้าบนหน้าจอ คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน มือแกร่งกดรับก่อนกรอกเสียงลงไป
“ครับพ่อ”
“ไอ้ลูกชายพ่อเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าวันหยุดเป็วันครอบครัว เดี๋ยวนี้เอาใหญ่ ไม่กลับบ้านเลยนะวันนี้ตอนเย็นกลับมากินข้าวบ้านด้วย พ่อกับแม่คิดถึง แม่แกเตรียมของโปรดแกไว้เต็มเลยหากแกไม่กลับมา พ่อจะโยนให้หมามันกินนะ”เสียงทรงอำนาจบอกลูกชายอย่างกดดันให้กลับบ้าน
“ครับพ่อตอนเย็นเจอกัน” สายตาคมเหลือบมองใบหน้างาม กำลังจะเอ่ย แต่ถูกอีกฝ่ายดักคอเสียก่อน
“พี่ไปเลยไม่ต้องกังวลเื่ผม”
“ไปกับพี่ไหม”คำถามนั้นเล่นเอาร่างบางอ้าปากเหวอ อึ้งกับคำถามที่อีกฝ่ายกล้าถามจะให้เขาไปในฐานะอะไรกัน
“ผมจะไปได้ยังไงเป็เพื่อนพี่ก็ไม่ใช่ เป็ เอ่อ แฟนพี่ก็ไม่ใช่ แล้วจะไปในฐานะอะไร”
“ไปในฐานะแฟนแหละเพราะไม่นานพฤกษ์ต้องรับรักพี่อยู่แล้ว” ปากหยักยกยิ้มอย่างมั่นใจ
“ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน”ถึงจะเถียงเขาไปแต่ก็เถียงไม่เต็มปากด้วยเพราะใจของพฤกษาก็เริ่มยอมรับเขาเข้ามาในใจเรื่อยๆ
1K
