นัค นักประดิษฐ์แห่งหมู่บ้านภูตจิ๋ว

คืนหนึ่งที่หมู่บ้านภูตจิ๋วเงียบเป็๲พิเศษ

ลมพัดเบา ๆจนใบไม้กระซิบหากันอย่างอ่อนโยน

แสงจากกังหันน้ำค้าง และสะพานฝันส่องเรืองรองราวกับดวงดาวตกลงมาอยู่ใต้รากไม้ใหญ่

นัคนั่งอยู่หน้าโรงประดิษฐ์

ข้างๆ เขา มี ลิลู กับ โบนั่งพิงกันอย่างอบอุ่น

ในมือของทั้งสามคือถ้วยน้ำค้างอุ่น ๆที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ

“พวกเ๽้ารู้ไหม”นัคพูดเบา ๆ

“วันหนึ่ง ครูอาจจะไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกแล้ว”

ลิลูเงยหน้าขึ้นทันที

โบกำมือแน่นเล็กน้อย

นัคยิ้มและวางเครื่องมือชิ้นเล็กลงบนโต๊ะ

มันคือ กุญแจใบไม้ ที่ทำจากเฟืองเก่าและความทรงจำ

“แต่หมู่บ้านนี้จะไม่ขาดแสงถ้าพวกเ๽้ายังจำได้ว่า

การประดิษฐ์เริ่มจากการฟัง และจบลงด้วยความเมตตา”

ลิลูยิ้มทั้งน้ำตา

โบพยักหน้า แล้วเอาหูแนบกับโต๊ะไม้

“ผมได้ยินเสียงหมู่บ้านกำลังยิ้มอยู่ครับ”

คืนนั้นทั้งสามแขวนกุญแจใบไม้ไว้หน้าประตูโรงประดิษฐ์

เมื่อใครผ่านไปมาแสงอุ่นจะสั่นไหวเล็กน้อย

ราวกับบอกว่า

ที่นี่ยังมีคนคอยดูแล

เมื่อถึงเวลานอน

นัคปิดไฟดวงสุดท้าย

ลิลูกับโบหลับไปก่อน พร้อมรอยยิ้มบางๆ

นัคมองหมู่บ้านภูตจิ๋วเป็๲ครั้งสุดท้ายในคืนนั้น

บ้านเล็ก ๆ สว่างไสว

ลำธารไหลเอื่อย

และความฝันลอยอยู่เต็มอากาศ

เขากระซิบกับดาว

“ขอให้ทุกคนตื่นขึ้นมาอย่างอบอุ่น”

ใต้รากไม้ใหญ่

หมู่บ้านภูตจิ๋วหลับใหล

พร้อมแสง ความฝัน

และหัวใจที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น