"กูว่าจะพามู่น้อยไปกราบแม่...เป็หนสุดท้าย"
ไทว่า หลังจากที่ตัดสินใจอยู่พักหนึ่ง ว่าจะทำอย่างไรดี ใจหนึ่งเขาเริ่มกลัวว่าถ้าญาติของจุ๋มรู้อาจจะอ้างสิทธิ์ในตัวเด็กน้อย เพียงไม่กี่วันที่ต้องสวมบทบาทเป็พ่อของแม่ตัวจ้อย ไทก็ตกหลุมรักและผูกพันจนเกรงความสูญเสีย
"ก็ดีนะลูกพี่"
เคนเองก็มีสีหน้าสลด และเป็กังวลใจไม่ต่างจากลูกพี่ พวกเขานิ่งกันไปจนถึงร้านของชลันดา ไทยื่นของที่่เธอสั่งซื้อให้ แถมท้ายด้วยกับข้าวจากร้านของป้าส้มตำลูกหนี้ของเขา
"เอ้า...อร่อยดีนะ ลูกค้าผมเ้านี้ทำแซบมาก"
ชลันดามองดูถุงบรรจุอาหารที่เขายื่นให้ ก่อนจะมองหน้าคนให้ ที่ยิ้มยิงฟันขาวส่งให้กับเธอ
"ไปไถเค้ามาหรือเปล่า? "
แนะ...เคยมองกันในแง่ดีบ้างไหมนะแม่คุณ
"เปล่า จ่ายเงินสิ การค้าส่วนการค้า นี่เจ๊เห็นผมเป็คนยังไงกันนะ"
คำพูดของเขาทำให้ชลันดากลั้นยิ้ม แต่ก็แสร้งทำหน้านิ่ง เขาอ้าแขนออกจะหาลูกสาว ที่เริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อเห็นไท
"ไปล้างมือ แล้วนายเอาเสื้อมาเปลี่ยนด้วยหรือเปล่าน่ะ ออกข้างนอกมาทั้งวัน เดี๋ยวลูกแพ้ฝุ่นที่ติดเสื้อนายนะ ท่อไอเสีย สารพิษสารพัดอะ ที่อยู่กับตัวนาย"
"โธ่...เจ๊ดา ไม่เป็ไรหรอก อะไรมันจะอนามัยขนาดนั้นอะ"
เขาโอด แต่ชลันดาทำตาดุๆ ใส่เขา แลปราดไปทางเคนที่ทำท่าจะวิ่งถลามาหาเด็กน้อยทันทีที่เข้าห้องน้ำเสร็จ
"ไปเปลี่ยนเสื้อเลย แล้วค่อยมาแตะลูก อาบน้ำเลยยิ่งดีทั้งลูกพี่ลูกน้อง"
"เจ๊ดา..." เขาทำเสียงออด ชลันดาส่ายหน้า แล้วมองหน้าเคนอีกคน ที่ได้ยินคำพูดนั้นพอดี
"ไปเลย อยากอุ้มอยากเล่นมู่น้อยไวๆ ก็ไปเปลี่ยนเสื้อ ล้างมือให้เรียบร้อย"
เคนล้วงหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าเป้ของตน แล้วดึงเอาเสื้อยืดออกมา เขาถอดเสื้อเอาดื้อๆ ต่อหน้าเจ๊ดานั่นล่ะ ทำเอาเ้าหล่อนตวาดเขาเสียงแหว มู่น้อยถึงกับสะดุ้ง แล้วเธอก็ลดคีย์เสียงลงอย่างรวดเร็วเอาใจเด็กน้อย
"มาถอดอะไรแถวนี้ยะ"
"คิดถึงสาวน้อยใจจะขาดแล้ว เจ๊ดาบอกให้ผมเปลี่ยนผมก็เปลี่ยนแล้วนา มาๆ ๆ ขอพี่เคนอุ้มหน่อย ลูกพี่ ลูกพี่ก็ต้องเปลี่ยนนะ สกปรก"
นั่นหันมาเล่นงานเขาอีกคน ทำเอาไทอ้าปากค้าง จำยอมขี่รถกลับมาที่คอนโด เพื่อเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำ ขากลับเขาเอารถยนต์กลับไป เพราะลูกสาวจะได้นั่งสบายๆ
เขากลายเป็คนเกือบจะสะอาดไปล่ะนะนี่ มาเฟียหนุ่มคิดแล้วหัวเราะเบาๆ ปรกติแล้วการอาบน้ำกับเขานี่...มันยากเย็นยังไงพิกลวันล่ะหนก็มากเกินพอ บางทีสองวันหนด้วย แต่นี่ยอมอาบน้ำอย่างว่าง่าย เพราะจะได้มาอุ้มมาฟัดยัยตัวเล็ก การเป็พ่อคนนี่ มันทำให้เขาเริ่มเปลี่ยนจริงๆ
กลับไปถึงร้าน เคนกำลังอุ้มสาวน้อย ที่ทันทีเมื่อเห็นเขา ก็อ้าแขนส่งเสียง ให้เขาอุ้มหล่อน ไทอุ้มลูกสาวมาหอมฟอดอย่างชื่นใจ แล้วอดนึกสะท้อนใจไม่ได้ กับข่าวร้ายของแม่ของมู่น้อย มือของเขาลูบแขนป้อมๆ นั่น หน้าตาเศร้าสลดลง จนชลันดาที่เดินเอาแก้วเครื่องดื่มมาให้เขากับเคน มองเห็นเข้า ก็นึกสงสัยและเป็ห่วง ความที่ปากไว ทำให้หล่อนโพล่งออกไปอย่างใจคิด โดยลืมระวัง
"นายเป็อะไรน่ะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า? "
"หืม"
คนที่กำลังกอดลูกเหม่อๆ อยู่สะดุ้งน้อยๆ แล้วหรี่ตามองคนถาม ชลันดาวางแก้วน้ำอัดลมลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยต่อเสียงอ่อนโยน...เสียงแบบที่คุยกับลูกสาวเขา เสียงแบบที่ไทเคยอยากได้ยินหล่อนพูดกับเขาแบบนี้
"มีอะไรหรือเปล่า เห็นนายหน้าเครียดๆ ไม่สบายใจเื่อะไร หรือเป็เื่มู่น้อย"
ชลันดาทำตาโต เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ ความรักในตัวแม่ตัวเล็ก ทำให้เธอคิดวิตกไปไกลลิบ
"เอ๊ะ...หรือแม่เค้าจะมาเอาคืนอะ หรือว่ายังไง? "
"นี่ห่วงผม หรือห่วงลูกสาวผมน่ะเจ๊" ไทยิ้ม ชลันดาย่นจมูกน้อยๆ ก่อนจะเผลอพูดออกไป
"ห่วงทั้งคู่นั่นแหละ"
ห่วงทั้งคู่
ทำไมฟังแล้วรู้สึกดีจังหว่า?
"แม่เค้าคงมาเอาคืนไม่ได้แล้ว"
ไทถอนใจ สงสารคนในอ้อมแขนจับจิต แม่หนูยังไม่ทันจำแม่ได้ด้วยซ้ำกระมัง เหลือแต่พ่อแล้วนะมู่น้อย พ่อจะดูแลหนูให้ดีที่สุด จะปกป้องและไม่ยอมให้หนูเป็อันตราย ไทคิดสาบานกับตนเองในใจ ขณะที่ก้มลงหอมหน้าผากของมู่น้อย
"ทำไมล่ะ"
"เค้า..."
"นังจุ๋มมันเสียแล้วเจ๊ดา รถชน" คนตอบคือเคน ที่นั่งแอบมองลูกพี่กับเจ๊ดาอยู่สักพักแล้วล่ะ สองคนนี่...ชักจะยังไงแล้วหนอ กองเชียร์ให้คนเค้ารักกัน แอบยิ้ม
"หา! "
"ผมกำลังคิดว่าจะไปงานจุ๋มสักคืนน่ะ พาลูกไปไหว้ศพเค้า เจ๊ไปด้วยกันหน่อยสิ ผมไม่อยากบอกกับญาติเค้าว่า เอ่อ...มู่น้อยเป็ลูกเค้า ผมกลัวมีปัญหา ไหนๆ คนรู้ก็มีไม่กี่คนว่ามู่น้อยเป็ใคร ผมยืมเจ๊ดาไปเป็แม่หลอกๆ ให้สักคืนนะ จะได้ไม่มีคนถามเยอะ"
"เอ๊ะ" ชลันดาอุทาน แก้มของเธอแดงน้อยๆ แม่หลอกๆ ของมู่น้อย มันก็เมีย...หลอกๆ ของตานี่น่ะสิ
"นะเจ๊ดา"
ไทเริ่มใช้ไม้ออด ที่สังเกตแล้วว่า เขาทำแบบนี้ทีไร หล่อนมักจะใจอ่อนกับเขาทุกที "นะ นะ นะเจ๊ สงสารลูกนกลูกกาตาดำๆ "
พ่อลูกนกลูกกาแต่ตัวโตบะเริ่ม กำลังส่งสายตาอ้อนวอนมาให้เธอ ชลันดาลังเลนิดหน่อยว่าจะไปกับเขาดีไหม ก็ไอ้การยืมเป็เมียเป็แม่นี่...ฟังแล้วมันรู้สึกแปลกๆ
"นะเจ๊ ไปเป็เพื่อนเฮียหน่อย งานสวดตอนสองทุ่ม งานนังจุ๋มจัดที่อยุธยานี่เองใกล้ๆ ขับรถไปแป๊บเดียว ร้านเดี๋ยวผมมาช่วยดู" เคนรีบสำทับ
"ไปเป็เพื่อนเฮียไทเถอะเจ๊ดา พวกหนูอยู่ได้"
แป้งจันทร์ที่เช็ดโต๊ะอยู่เงยหน้าบอกชลันดา ดูเหมือนจะไม่ใช่เคนแค่คนเดียวเสียแล้ว ที่แอบลุ้นคนคู่นี้
"ก็ได้"
ชลันดาตอบ ทำให้ไทแทบจะร้องเฮออกมา เขาหน้าบานเลยทันที เมื่อตอบรับเขาไปแล้วชลันดาก็เดินเข้าไปในครัว ะโสั่งงานไปด้วยโหวกเหวก เสียงสูงผิดปรกติเหมือนจะกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างในใจ
108
