ลู่ชิงกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันแสนหวาน
ในมโนสำนึกนั้น... เขากำลังทอดกายอยู่บน 'เตียงหยกเหมันต์' อันแสนนุ่มนวล ภายในตำหนักกว้างใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยอ่างน้ำแข็งแกะสลักแผ่ไอเย็นฉ่ำ สายลมอ่อนโชยพัดผ่านผ้าม่านไหมสีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นชาหลงจิ่งคั่วไฟอ่อนๆ หอมกรุ่นลอยมาแตะปลายจมูก
ไม่มีม้วนฎีกา... ไม่มีชาวบ้าน... ไม่มีขุนนางหน้าโง่... และไม่มีราชโองการบ้าบอใดๆ
มีเพียงความสงบสุขอันเป็นิรันดร์ สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
"ชีวิตที่ได้นอนโง่ๆ แบบนี้ต่างหาก... คือสัจธรรมที่มนุษย์ควรบรรลุ..."
เขาพึมพำอย่างพึงพอใจ พลิกตัวตวัดผ้าห่ม หมายมั่นจะหลับใหลต่อไปอีกสักสามชั่วยาม
ทว่า—
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงกลองศึกดังกัมปนาทะเืหุบเขา!
ตามติดมาด้วยเสียงเกือกม้าศึกนับร้อย กระหน่ำย่ำลงบนพื้นดินประดุจอสนีบาตฟาดผ่าลงกลางหมู่บ้านธุลีแดง! ครืนนนนนนน! พื้นปฐีสั่นะเืเลื่อนลั่น ฝูงวิหคแตกตื่นบินว่อนหนีตายขึ้นสู่ท้องฟ้า ฝุ่นดินสีเหลืองขุ่นพวยพุ่งตลบอบอวล ปกคลุมทั่วเส้นทางเข้าออกหมู่บ้านราวกับพายุทราย แรงสั่นะเืนั้นรุนแรงเสียจนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นหลิวถึงกับสั่นกึกๆ
ชาวบ้านจำนวนมากรีบวิ่งทะลักออกจากเรือนพัก เมื่อเห็น 'ธงัทอง' แห่งสำนักข้าหลวงใหญ่ ผู้เป็ดั่งผู้แทนพระองค์จากเมืองหลวง พวกเขาควรจะใกลัวและคุกเข่ากราบกรานตามวิสัยราษฎรตาดำๆ แต่ทว่า... ชาวบ้านธุลีแดงหาใช่มนุษย์ปกติไม่! เมื่อพวกเขามองไปที่กระท่อมของลู่ชิง แล้วเห็นว่าเสียงเกือกม้ากำลังรบกวน 'การเข้าฌาน' ของมหาปราชญ์ แววตาของชาวบ้านก็เปลี่ยนเป็ความเคียดแค้นทันที! ชายฉกรรจ์หลายคนกำจอบในมือแน่น จ้องมองขบวนทหารม้าเกราะหนักด้วยสายตาขุ่นเคือง ราวกับพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเวลานอนของท่านเ้าเมือง!
ภายในกระท่อม... เปลือกตาของลู่ชิงกระตุกยิกๆ ชายหนุ่มดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมปิดจนมิดหัว พยายามแสร้งทำตัวเป็ก้อนหินที่ไม่ได้ยินเสียงใดๆ ทั้งสิ้น
ตึง! ปัง!!
บานประตูกระท่อมถูกผลักกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง!
"นายท่าน! เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ!!"
อาฝูวิ่งหน้าตื่นถลันเข้ามา หยาดเหงื่อแตกพลั่กไหลอาบทั่วใบหน้า ลู่ชิงยังคงหลับตาปี๋ ซุกหน้ากับหมอน
"หากูเาไม่ถล่มลงมา... แผ่นฟ้าไม่แตกดับ... ์ไม่ร่วงหล่น... ก็อย่า... มา... ปลุก... ข้า..." น้ำเสียงนั้นอัดแน่นไปด้วยความสิ้นหวังและเคียดแค้น ของมนุษย์ผู้กำลังถูก่ชิงวันหยุดพักผ่อน
อาฝูเข่าอ่อน แทบจะร้องไห้โฮ "คราวนี้... มันใกล้เคียงกับฟ้าถล่ม์ทลายเลยนะขอรับนายท่าน!"
เปลือกตาของลู่ชิงค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นช้าๆ สีหน้ามืดครึ้มราวกับศพที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาจากหลุม "พูด..."
อาฝูกลืนน้ำลายฝืดคอ "ท่านข้าหลวงใหญ่ ผู้แทนพระองค์จากเมืองหลวง เดินทางมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้วขอรับ! ซ้ำยังพ่วงทูตจากหกหัวเมืองแดนเหนือ และกองทหารม้าเกราะหนักอีกสามร้อยนายมาด้วย พวกเขาบอกว่า... รอไม่ได้แล้ว... เพราะราษฎรหกหัวเมือง กำลังจะอดตายกันหมดแล้ว!"
คราวนี้ ลู่ชิงชะงัก ลืมตาขึ้นเล็กน้อย "อดตาย?"
"ใช่ขอรับ" อาฝูรีบอธิบายละล่ำละลัก "เมื่อหลายเดือนก่อน เ้าเมืองทั้งหกได้ข่าวความสำเร็จของ 'ค่ายกลผันวารีหมากรุก' แห่งหมู่บ้านธุลีแดงของเรา พวกเขาอิจฉา จึงให้คนมาแอบดูทิศทางน้ำ แล้วนำไปลอกเลียนแบบขุดคลองในเมืองของตนเองบ้าง แต่ทว่า... หัวเมืองแรก โง่เขลาไม่รู้จักศาสตร์ 'วัดระดับด้วยหางเสือ' ดันขุดคลองผิดระดับความลาดชัน ทำให้น้ำไหลย้อนกลับท่วมพื้นที่เพาะปลูก หัวเมืองที่สองบ้าจี้ไปปิดทางน้ำสายเก่า ทำให้ปลายน้ำแห้งขอด หัวเมืองที่สามสร้าง 'ทำนบดินเสริมกระดูกหิน' ผิดหลักโครงสร้างจนเขื่อนแตก หัวเมืองที่สี่ไม่เข้าใจ 'หลักกาลักน้ำ' ขุดคลองตัดผ่านเนินเขาสูง น้ำเลยไม่ไหล หัวเมืองที่ห้ากับหกน้ำไม่พอใช้ เลยยกพวกตีกันจนเกิดจลาจลเืนองแผ่นดิน!"
ลู่ชิงนอนนิ่ง แข็งค้างเป็หินสลัก ไม่ปริปากพูด ทว่าอาฝูยังเล่าไม่จบ "และที่เลวร้ายที่สุด... พวกขุนนางหน้าหนาทั้งหก พอทำพังพินาศ ก็รีบเขียนฎีกาโยนความผิด หาว่าค่ายกลผันวารีของเราเป็วิชามารที่สูบน้ำไปจากเมืองของพวกมันจนหมด! ท่านข้าหลวงใหญ่จึงต้องลงพื้นที่มาตรวจสอบและเอาผิดด้วยตัวเองขอรับ!"
เส้นเืดำตรงขมับของจอมมาร เริ่มปูดโปนเต้นตุบๆ ขึ้นมาทีละเส้น "หมายความว่า... ไอ้พวกหน้าโง่นั่น ลอกเลียนแบบค่ายกลของข้าไปใช้ แต่กลับทำพังยับเยิน แล้วยังหน้าด้านโยนขี้มาให้ข้า... และข้าต้องเป็คนตามไปเช็ดล้าง แก้ปัญหาให้พวกมัน...?"
"ชะ... ใช่ขอรับ"
ทันใดนั้นเอง! ทหารยามของหมู่บ้านพุ่งถลันเข้ามาคุกเข่า "รายงาน! ท่านข้าหลวงใหญ่ ร้องขอเข้าพบนายท่านทันทีขอรับ! และอัญเชิญ 'ราชโองการลับ' ประทับตราหยก มาด้วยขอรับ!!"
เฮือก!! ร่างของลู่ชิงกระตุกเกร็งไปทั้งตัวทันที! ราชโองการลับ... คำสาปสามคำ ที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่ามหาภัยพิบัติใดๆ! คราวก่อนก็ยัดเยียดตำแหน่งพร้อมฎีกาห้าพันม้วน แล้วคราวนี้เล่า!?
ลู่ชิงค่อยๆ หันคอที่แข็งทื่อไปมองที่หน้าต่างกระท่อม และเมื่อทอดสายตาออกไป... ภาพสยองขวัญทางผัสสะก็พุ่งเข้ากระแทกิญญาอย่างจัง! ด้านหลังขบวนทหาร คือรถม้าเกวียนกว่าสิบคัน! เสียงเพลาเกวียนไม้ดังกีดร้องโหยหวน เอี๊ยด... อ๊าด... รับน้ำหนักสิ่งของที่อัดแน่นจนพูน ลมสายหนึ่งพัดโชยมา หอบเอา 'กลิ่น' จากเกวียนเ่าั้มาปะทะจมูก กลิ่นของกระดาษเก่า กลิ่นของหมึกแห้ง และกลิ่นของหนังสัตว์... สำหรับอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้บ้างานจนตายอย่างลู่ชิง กลิ่นนี้มันคือ 'กลิ่นศพ' ชัดๆ! มันคือกลิ่นของการทำงานล่วงเวลาที่ไม่มีโอที!
"อาฝู... ไปหยิบพู่กันมา จงจดบันทึกปูมหลังไว้... ว่าวันนี้... วันหยุดพักผ่อนอันแสนล้ำค่าของข้า... ได้ตายจากไปแล้ว"
กล่าวจบประโยคไว้อาลัย จอมมารผู้รักสบายก็หยัดกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า ใบหน้ามืดครึ้ม แผ่รังสีหดหู่ ประหนึ่งนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ที่กำลังเดินขึ้นสู่แท่นปะาชีวิต
ณ ลานกว้างหน้าหมู่บ้านธุลีแดง
บรรยากาศตึงเครียดหนักอึ้งประดุจเมฆฝนก่อนพายุใหญ่ ข้าหลวงใหญ่ผู้ทรงเกียรติ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าขบวนรถม้า สองมือประคอง 'ราชโองการสีทองอร่าม' ไว้เหนือศีรษะอย่างระมัดระวัง ตามธรรมเนียม ขุนนางท้องถิ่นจะต้องตั้งโต๊ะหมู่บูชา จุดธูปหอมเจ็ดดอก และคุกเข่าโขกศีรษะรับบัญชา ข้าหลวงใหญ่ยืดอกรอคอยการต้อนรับอันยิ่งใหญ่สมเกียรติยศ
ทว่า... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา กลับเป็เสียงที่ทำลายความขลังจนป่นปี้
แกรก... แกรก... แกรก...
เสียงลากรองเท้าแตะสานหยาบๆ ดังเสียดสีกับพื้นโคลน ลู่ชิงเดินห่อไหล่ ก้าวเท้าออกมาด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ฟูประดุจรังนก เสื้อผ้าฝ้ายชุดนอนหลุดลุ่ย ยับยู่ยี่ ดวงตาหรี่ปรือครึ่งหลับครึ่งตื่น มือข้างหนึ่งกำลังยกขึ้นแคะขี้หูอย่างเมามัน
ข้าหลวงใหญ่อ้าปากค้าง คณะทูตจากหกหัวเมืองเบิกตาถลนแทบหลุดจากเบ้า! นี่หรือความหวังสุดท้ายของราษฎรนับแสน!? สภาพไม่ต่างจากขอทานที่เพิ่งสร่างเมา!
ยิ่งไปกว่านั้น ชาวบ้านธุลีแดงนับร้อยชีวิตที่ยืนเรียงหน้ากระดานเป็กำแพงมนุษย์ ต่างกำจอบและเสียมแน่น จ้องมองขบวนรถม้าด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ในสายตาชาวบ้าน ราชโองการคือ 'ก้อนภาระ' ที่คนเมืองหลวงหน้าด้านเอามาโยนทิ้งไว้ทำลายเวลาพักผ่อนของท่านปราชญ์เซียน!
"เอ่อ... ท่านเ้าเมืองลู่?" ข้าหลวงใหญ่กระแอมไอเรียกสติ "ราชโองการมาถึงแล้ว... โต๊ะหมู่บูชาและธูปหอมเล่า?"
ลู่ชิงหยุดแคะหู เป่าปลายนิ้วเบาๆ แล้วเงยหน้ามองด้วยดวงตาปลาตาย "โต๊ะบูชาถูกปลวกกินไปเมื่อวานซืน ธูปก็หมด ี้เีไปหาซื้อใหม่ เอาเป็ว่าท่านยืนอ่านตรงนั้นแหละ ข้ามบทสวดสรรเสริญเยินยอไปเลยนะ เข้าประเด็นเลย ข้าปวดหลัง ยืนนานไม่ค่อยได้"
"บะ... บังอาจ!!" ทูตหนุ่มจากเมืองอุดรทนความจองหองไม่ไหว ชี้หน้าตวาดลั่น "นี่คือพระราชสาส์นจากฝ่าา! เ้ากล้าละเลยธรรมเนียม ิ่เบื้องสูงรึ! โทษนี้ต้องปะาเจ็ดชั่วโคตร!"
เคร้ง!!
สิ้นเสียงตวาด... มีดสั้นสี่สิบหกเล่มจากยอดหลังคากระท่อมรอบทิศ ก็ถูกชักออกจากฝักพร้อมกันโดยอดีตยอดนักฆ่า! แผ่จิตสังหารเย็นเยียบกดทับลงมา ผสานกับเสียงชาวบ้านนับร้อยที่กระทุ้งด้ามจอบลงพื้นดินดัง 'ตึง!' พร้อมกันอย่างข่มขู่ จนทูตหนุ่มผู้นั้นหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโคลน!
ลู่ชิงแค่นเสียงหัวเราะ 'หึ' ค่อยๆ กวาดสายตามองไปยังคณะทูตทั้งหกหัวเมือง กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาหนักอึ้งจนเหล่าขุนนางชั้นสูงต้องถอยกรูด
"ปะาข้าเหรอ? เอาสิ... แต่ก่อนจะตัดหัวข้า ขอถามสักคำเถอะ เมื่อหลายเดือนก่อน มีพวกหนูสกปรกลักลอบมาจดตารางค่ายกลของข้าไป ลอกเลียนแบบผลงานผู้อื่นแท้ๆ แต่กลับโง่เขลาขุดคลองผิดระดับน้ำจนท่วมเมือง ลอกข้อสอบของข้าแต่ดันสอบตกจนเกือบพาคนทั้งแคว้นฉิบหาย! แล้วพอทำพัง พวกเ้าก็หน้าด้านเขียนฎีกาโยนความผิด หาว่าค่ายกลของข้าเป็วิชามารงั้นรึ!? ทีตอนขโมยภูมิปัญญาข้าไป... ไม่เห็นมีใครเอา 'ราชโองการ' มาขออนุญาตข้าเลยนี่?"
ทุกถ้อยคำกระแทกกระทั้น ราวกับฝ่ามือที่ตบฉาดลงบนใบหน้าของทูตทั้งหกหัวเมือง! ใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนเป็ขาวซีด ความเย่อหยิ่งถูกปอกลอกจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอับอาย เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ข้าหลวงใหญ่หน้าซีดเผือด รีบก้าวออกมารับหน้าแทน โค้งตัวจนแทบติดพื้น "โปรดระงับโทสะ! ความผิดครั้งนี้ พวกเราน้อมรับผิดทุกประการ! โปรดเห็นแก่ราษฎรตาดำๆ..."
"หยุด!" ลู่ชิงยกมือเบรก สายตาของเขามองทะลุไปยัง 'รถม้าเกวียนสิบคัน' "ไอ้เกวียนสิบคันนั่น... คืออะไร?"
"อ้อ! นี่คือข้อมูลทั้งหมดขอรับ!" ข้าหลวงใหญ่รีบตอบอย่างกระตือรือร้น "รายงานความเสียหาย แผนผังน้ำ ประวัติขุดลอกคลอง และฎีกาคำร้อง... รวมทั้งหมด 'แปดพันม้วน' พอดี! ขนมาให้ท่านศึกษาและวางแผนแก้ไขขอรับ!"
วิ้งงงงงง! หูของลู่ชิงอื้ออึง โลกทั้งใบหมุนคว้าง แปดพันม้วน!?
"พวกเ้า... ตั้งใจจะฆ่าข้าให้ตายซ้ำสองสินะ..." ลู่ชิงพึมพำเสียงหลง ถอยหลังเซไปสองก้าว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด พยายามดึงสติ ชี้หน้าข้าหลวงใหญ่และทูตทั้งหก แววตาเด็ดขาดขั้นสุด
"ฟังให้ดี! หากพวกอยากให้ข้าช่วยชีวิตคนหกหัวเมือง ข้ามีเงื่อนไขสามข้อ! หากทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว ก็ไสหัวเอากองขยะแปดพันม้วนนี่ กลับไปนอนรอความตายที่เมืองของพวกเ้าซะ!"
ข้าหลวงใหญ่และทูตทั้งหกรีบคุกเข่าลงกับพื้นโคลน "เชิญท่านมหาปราชญ์บัญชา! ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ พวกเราก็ยอม!"
ลู่ชิงประกาศก้องด้วยเจตนารมณ์อันแรงกล้า เพื่อพิทักษ์ความี้เีของตนเอง!
"ข้อที่หนึ่ง! ข้าเกลียดการเดินและขี่ม้า! ดังนั้นการเดินทางรอนแรมไปหกหัวเมือง พวกเ้าทูตทั้งหกคน ต้องเป็คน 'แบกแคร่ไม้ไผ่' ของข้าไปตลอดทาง! ห้ามวางจนกว่าข้าจะสั่ง!"
ทูตทั้งหกอ้าปากค้าง! ให้ขุนนางระดับสูงมาเป็คนงานแบกแคร่ไม้ไผ่ผุๆ!?
"ข้อที่สอง! ข้าเกลียดการอ่านหนังสือกองโต! ข้าจะไม่จับม้วนไม้ไผ่พวกนั้นแม้แต่อันเดียว พวกเ้ามีหน้าที่อ่านสรุปใจความสำคัญของน้ำแต่ละสายให้ข้าฟังทีละบรรทัด... และห้ามอ่านเสียงดังเกินไปจนรบกวนเวลานอนของข้า! จงอ่านด้วยเสียงกระซิบเบาๆ เท่านั้น!"
"และข้อที่สาม... ในเมื่อพวกเ้าก่อปัญหาขุดคลองมั่วซั่วจนน้ำท่วม แรงงานกะแรกที่จะต้องลงไปลุยโคลน ขุดดิน แบกหิน... ข้าจะไม่ใช้ทหาร ไม่ใช้ราษฎร แต่ข้าจะใช้... 'พวกเ้า' ทูตจากหกหัวเมือง ลงไปจับจอบขุดนำร่องเป็ตัวอย่าง!!"
เปรี้ยง!! ราวกับอสนีบาตฟาดฟันลงกลางกระหม่อม! ขุนนางผู้ดีตีนแดง ที่วันๆ จับแต่พู่กัน บัดนี้กำลังถูกสั่งเกณฑ์ไปเป็ 'กรรมกร' เพื่อชดใช้ความผิด!
ลู่ชิงพูดจบ ก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนแคร่ไม้ไผ่ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดหน้า "อาฝู... จัดเตรียมเสบียงให้พร้อม เมื่อทูตหน้าโง่ทั้งหกคนนี้แบกแคร่ของข้าขึ้นบ่าพร้อมแล้ว... ไม่ต้องปลุก ปล่อยให้ข้านอนไปตลอดทางนั่นแหละ" ฟี้... ครอก... เสียงกรนดังขึ้นในชั่วอึดใจ ทิ้งให้ลานกว้างตกอยู่ในความเงียบงัน ข้าหลวงใหญ่มองภาพปราชญ์ที่นอนหลับอุตุ สลับกับมองหน้าทูตที่หน้าซีดเป็ไก่ต้ม
หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้น...
ขบวนเดินทางที่พิลึกพิลั่นและวิปลาสที่สุดในประวัติศาสตร์ ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น! แสงตะวันแผดเผาประดุจเตาหลอม ขุนนางระดับสูงกำลังกัดฟันสวมบทบาท 'พนักงานแบกหาม' แบกแคร่ไม้ไผ่ฝ่าเปลวแดด บ่าที่เคยสวมอาภรณ์แพรไหมถูกคานไม้เสียดสีจนบวมแดง ฝ่ามือที่เคยทะนุถนอมพุพองถลอกปอกเปิก ทูตหนุ่มแห่งเมืองอุดรน้ำตาเล็ด กัดฟันใช้กรรไกรตัด 'เล็บนิ้วก้อย' ที่เลี้ยงดูมาห้าปีทิ้งไป เพื่อให้สอดมือเข้าหามคานไม้ไผ่ได้ หยาดเหงื่อไหลทะลักอาบใบหน้า เคล้าคลุกฝุ่นดินจนมอมแมม
บนเกวียนเสบียง อดีตยอดมือสังหารสี่สิบหกชีวิต มองภาพนั้นด้วยความสั่นะเืิญญา "เดิมทีข้าเคยคิดว่าการสับแขนตัดขาคือการลงทัณฑ์ที่โหดร้ายที่สุด" นักฆ่าร่างผอมกระซิบ "แต่ดูเหมือนนายท่านจะค้นพบวิถีการลงโทษที่ร้ายกาจกว่า การให้ขุนนางมาเป็แรงงานกรรมกร มันทรมานยิ่งกว่าการแล่เนื้อเป็หมื่นชิ้น!"
ส่วนลู่ชิงผู้เป็ต้นเหตุ กลับกำลังนอนซุกตัวใต้ผ้าห่มอย่างเปี่ยมสุข ฟี้... ครอก...
เมื่อขบวนเข้าสู่ตำบลแรก ภาพผืนนาที่แห้งแตกระแหง ซากวัวควายผอมโซ และเด็กน้อยแย่งกันรองน้ำหยดจากซอกหิน ทำเอาขุนนางทั้งหกหุบปากเงียบกริบ ทูตชราหยิบม้วนรายงานขึ้นมาอ่านสรุปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "(กระซิบสั่นเครือ)...เมืองอุดร คลังเสบียงเหลือแจกจ่ายยี่สิบสามวัน... ปศุสัตว์ล้มตายกว่าสามพันตัว... ราษฎรสิ้นใจหนึ่งร้อยสิบแปดศพ..."
"(กระซิบแ่เบา)...เมืองตะวันตก ประชาชนยอมขายบุตรสาวเป็ทาสแลกข้าวสาร กองโจรดักปล้นเสบียงเพิ่มขึ้นสามเท่า... คาดว่าจะมีผู้เสียชีวิตไม่ต่ำกว่าสามหมื่นคน..."
ความเงียบงันหดหู่เข้าปกคลุม ทว่าเสียงอู้อี้งัวเงียก็ดังทะลุผ้าห่มออกมา "ผิด..."
ลู่ชิงนอนขดตัวพึมพำ "ฝายกั้นน้ำเมืองอุดร... ไม่ได้พังเพราะน้ำหลาก แต่มังพังเพราะนายช่างมักง่าย แอบลักลอบขุดเอา 'ดินเหนียวสมานฐานราก' ไปขาย แล้วเอาทรายผสมขี้เลื่อยอัดสอดไส้แทน พอน้ำกัดเซาะนิดเดียว มันก็แตกกระจายไง"
ทั่วขบวนเงียบกริบ! ทูตเมืองอุดรหน้าซีด ขาสั่นพั่บๆ! นั่นคือข้อสรุปลับสุดยอดที่เพิ่งสืบพบเมื่อสามวันก่อน และยังซ่อนอยู่ก้นหีบเกวียนคันที่ห้า! เขารู้ได้อย่างไร!?
ลู่ชิงพึมพำต่อ "ส่วนเมืองตะวันตก ที่โจรมันชุม ไม่ใช่เพราะชาวบ้านขาดอาหาร แต่เพราะเ้าเมืองหน้าขี้ขลาด แอบสั่งถอนทหารยามยุ้งฉางหลวง ไปคุ้มกันจวนส่วนตัวจนหมดเมือง โจรมันก็เลยร่าเริงออกมาปล้นสนุกสนาน"
ฟุ่บ!! ทูตเมืองตะวันตกแทบล้มพับเข่าทรุด ตรงเผง! ความลับการโยกย้ายทหารโดยพลการ ถูกแฉล่อนจ้อนต่อหน้าข้าหลวงใหญ่!
ข้าหลวงใหญ่บนหลังม้าขนลุกซู่ ชายผู้นี้คือสัตว์ประหลาดทางปัญญา ที่อ่านสันดานทุจริตของมนุษย์ทะลุปรุโปร่ง เพียงแค่ฟังสภาพผลลัพธ์!
ทว่าสัตว์ประหลาดทางปัญญา กลับดึงผ้าห่มคลุมศีรษะมิดชิดกว่าเดิม บ่นงึมงำ "นี่... อ่านต่อสิ... เสียงของตาแก่เมื่อกี้กำลังทุ้มได้ที่ ข้ากำลังจะเคลิ้มหลับเชียว รีบๆ อ่านกระซิบมาเร็วเข้า"
ขุนนางทั้งขบวนแทบกระอักเืตาย! ข้อมูลชี้ชะตาราษฎรและโทษปะา กลับเป็เพียงแค่ 'เพลงกล่อมนอน ' สำหรับเขา!
ขบวนเดินทางอันพิลึกพิลั่น เคลื่อนตัวฝ่าแสงแดดแผดเผาต่อไป... ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า ในขณะที่เ้าของแคร่ส่งเสียงกรนอย่างเปี่ยมสุข สมองอันวิปลาสของเขากำลังร้อยเรียงข้อมูลอย่างเงียบงัน ประดุจคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวเป็มหาพายุทอร์นาโด! และเมื่อใดที่พายุนั้นปะทุ ชะตากรรมของหกหัวเมืองและหัวของขุนนางกังฉินทั้งแคว้น... อาจถูกพลิกตลบและเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล!
[จบตอนที่ 14]
1K
