การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ในทุกครั้งที่ซานไล่จือไปหาต้าชุ่ย

        เขาจะปิดบังคนในครอบครัวโดยยกน้องสาวของเขาให้แต่งกับหลานชายห่างๆ ของหลิวหรง เพราะเขาเห็นแก่เงินของคุณชายหลิว ดังนั้นทุกครั้งที่เอ่ยปากขอเงินก็จะไม่มีความอับอายแต่อย่างใด

        ทุกครั้งที่ต้าชุ่ยรู้นางจะต่อว่าพี่ชายของตนอย่างสาดเสียเทเสีย  แต่เห็นแก่หน้าของแม่และท่าทางที่ทั้งปลอบทั้งขู่ของซานไล่จือ จึงทำให้นางต้องมีเงินไม่ขาดมือตลอด

        เดิมทีซานไล่จือคิดว่าตัวเขาตกบ่อเงินบ่อทองใช้เงินที่ได้จากการแต่งงานของน้องสาวไปเสพสุข แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดคิดไม่ถึงก็คือคุณชายท่านนั้นเมื่อสองวันก่อนกลับนำตัวต้าชุ่ยไป ก่อนที่จะไปต่างมีลับลมคมในแม้กระทั่งจะทักทายสักคำก็ไม่มี นี่จึงทำให้เขาสับสนงงงวยไปหมด!

        ทว่าในวันนี้ซานไล่จือก็ยังแพ้พนันอีกตามเคยทำให้เขาหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่อยู่ๆ เขาได้ยินคนที่ดูแลพูดถึงเรื่องต่างๆของจวนผู้ดี ตอนนั้นเขาตั้งใจฟังอย่างละเอียดในทุกประโยคจนสุดท้ายจึงมีความคิดว่า... จะต้องไปข่มขู่เรียกเงินจวนต้วน!

        ซานไล่จือไม่รู้แม้แต่น้อยว่าคำพูดเหล่านั้นที่เขาบังเอิญได้ยินพอดี กลับมีคนคอยตั้งใจพูดเพื่อหาโอกาสยืมมือของเขาไปจัดการต้วนชิงหมิงส่วนเงินจำนวนนี้เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตของเขา ตอนนั้นเขาได้ยินคนพูดขึ้นจึงหุนหันพลันแล่นแยกทิศแยกทางไม่ถูก!

        แม้ว่าซานไล่จือจะเป็นคนที่ไม่เป็นโล้เป็นพายทั้งยังเป็นคนที่ไม่มีการมีงานทำเป็นชิ้นเป็นอันอีก พูดตามความจริงแล้วจวนต้วนเป็นจวนท่านแม่ทัพที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงถ้าเป็นคนปกติธรรมดาก็จะหวาดกลัวและเกรงขามเขารู้ว่าผู้ดีเกือบทุกจวนต่างกลัวพวกที่สร้างความรำคาญแบบเขามากที่สุด!ยิ่งไปกว่านั้นจวนต้วนในตอนนี้มีคุณหนูใหญ่จัดการเรื่องทั้งหมดนางอายุยังน้อยและยังไม่ประสา ในเรื่องการแยกแยะถูกผิดคงทำได้ไม่ดี!การข่มขู่นางถือว่าเป็นเรื่องง่ายดายและเล็กน้อยอย่างมากสำหรับเขา!

        ต่อให้ไม่สามารถข่มขู่อย่างเปิดเผยต่อจวนต้วนได้แต่อย่างน้อยที่หลิวอี๋เหนียงคงจะข่มขู่ได้บ้าง

        แน่นอนว่าต้าชุ่ยช่วยหลิวอี๋เหนียงทำธุระเหล่านั้น ซานไล่จือก็จำเรื่องนี้ได้ดี ถึงตอนนั้นถ้านางอยากจะพบอี๋เหนียงเพียงแค่พูดออกมา นางมีหรือจะไม่ให้เงินแล้วไล่เขาไป

        ต้วนชิงหมิงหันหลังกลับไปมองซานไล่จือพูดด้วยน้ำเสียงน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง “ในเมื่อเจ้าเป็นพี่ชายของต้าชุ่ยเช่นนั้นก็จะต้องทราบว่านางได้ลงชื่อในสัญญาที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ส่วนตอนนี้สัญญาของนางฉบับนั้นก็อยู่ในมือของข้าแล้ว เจ้ารีบกลับไปบอกนางเสียให้รีบกลับมาหาข้าเถอะ!”

        เมื่อพูดจบตัวนชิงหมิงก็หมุนตัวกลับหลังเดินออกไป

        ซานไล่จือเมื่อเห็นนางเดินออกไปก็ตกใจอย่างมากเพราะจริงๆ แล้ว ในวันนี้เขามาเพื่อข่มขู่จวนต้วน ถ้าคุณหนูใหญ่เดินออกไปแล้วเขาจะไปพูดกับใคร?

        เมื่อซานไล่จือขยับตัวลุกขึ้นทว่าต้วนชิงหมิงก็ได้เดินออกจากประตูไปแล้วเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์รั้งท้ายอยู่ข้างหลังนางได้ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา “คุณหนูเจ้าขา หรือว่าต้าชุ่ยก็อยากไปแล้วไม่กลับมาอีก… ดีที่ว่าก่อนคุณหนูจะปล่อยนางไปได้ให้เงินนางไปหลายตำลึงอยู่บ่าวได้ยินมาว่า หลิวอี๋เหนียงก็ให้เงินนางไปไม่น้อยเช่นกันถ้าเอามารวมกันคงเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลยไม่แน่ว่าต้าชุ่ยจะเอาเงินส่วนนี้หนีไปแล้ว?”

        หลิวอี๋เหนียงก็ให้เงินนางไปไม่น้อย?

        ซานไล่จือได้ยินก็ใจเต้นระรัวขึ้นมาหลิวอี๋เหนียง

        แม้จะไม่ใช่คนที่ต้าชุ่ยพูดถึงบ่อยครั้งทว่านางเป็นอี๋เหนียงที่คอยดูแลจวนต้วนไม่ใช่หรือ?  อีกทั้งคุณชายหลิวก็ยังเป็นหลานญาติห่างๆ อีกยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นคนที่ทำให้ต้าชุ่ยและคุณชายหลิวได้รู้จักกัน ยังไงก็ตามการแต่งงานในครั้งนี้ถือว่าเหมือนเป็นการดองญาติกันไม่ใช่หรือ?

        ซานไล่จือหยุดฟังและคิดตามแววตาคล้ายนึกขึ้นได้ที่ต้าชุ่ยเคยเล่าให้ฟังว่า หลิวอี๋เหนียงถนัดในการเลือกใช้คนแม้ต้าชุ่ยเพียงคนเดียวก็สามารถสร้างประโยชน์ให้ไม่น้อยแต่นางนั้นใจดี!แม้กระทั่งสัญญาที่เปลี่ยนแปลงได้ก็เป็นอี๋เหนียงที่ช่วยนางแก้ไข

        ดูสิว่ามีญาติที่ ‘จิตใจดี’ เช่นนี้นับได้ว่าเหมือนมีที่พึ่งซานไล่จือควรจะเข้าไปเยี่ยมเยียนถามไถ่หลิวอี๋เหนียงเสียหน่อยจะได้ถือโอกาสในการขอเงินมาใช้ด้วย

        ทันเท่าความคิดเขาแอบย่องหลบเดินไปตามทางเพื่อจะไปหาหลิวอี๋เหนียงเมื่อเจอแม่นมคนหนึ่งที่เดินผ่านมาจึงขอที่อยู่ของหลิวอี๋เหนียงและมุ่งตรงไปที่เรือนของนางด้วยความดีใจ!

        รอจนซานไล่จือเดินไปไกลพอควรแล้วต้วนชิงหมิงที่นั่งอยู่ในศาลาที่อยู่ห่างออกมาจึงพูดกับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่ยืนข้างกายว่า “ไปบอกแม่นมหน่อยให้หาคนไปบอกที่อยู่ของหลิวหรงให้กับซานไล่จือ”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์รับคำทว่าก็ยังเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความฉงน “คุณหนูตั้งใจให้ซานไล่จือไปหาอี๋เหนียงแล้วอย่างนี้จะมีประโยชน์อย่างไรเจ้าคะ?”

        ต้วนชิงหมิงขยับลุกยืนขึ้นพลางใช้มือลูบไปยังกระโปรงที่ไม่มีรอยยับแม้แต่รอยเดียว จากนั้นจึงพูดนิ่งๆขึ้นว่า“ทำไมจะไม่มีประโยชน์? ต้าชุ่ยใกล้จะหายตัวไปแล้วตอนนี้แหละเป็นเวลาที่เขากับหลิวอี๋เหนียงได้เจอหน้ากันสักครั้งไม่อย่างนั้นเรื่องสนุกจะดำเนินต่อไปได้อย่างไรล่ะ?”

        บ่าวรับใช้คนสนิทครุ่นคิดอยู่ครู่ถึงจะเข้าใจออกมานางตบมือพูดขึ้นว่า “บ่าวเข้าใจความหมายของคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ...ก่อนอื่นให้ซานไล่จือไปสร้างความสัมพันธ์กับหลิวอี๋เหนียงเพราะเดี๋ยวอีกไม่กี่วันข่าวเรื่องการหายตัวไปของต้าชุ่ย จะมาถึงหูของเขาถึงตอนนั้นเขาก็จะมาหาแต่อี๋เหนียง แต่ไม่มาหาคุณหนูอีกแล้วเจ้าค่ะ!”

        เด็กสาวพยักหน้าตอบรับนางฉลาดหลักแหลมขึ้นมาไม่น้อย

        แต่เมื่อเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์หันหลังไปคิดอยู่ประเดี๋ยวเดียวก็เกิดความเป็นห่วงขึ้นมา จึงพูดขึ้น “คุณหนูซานไล่จือเป็นคนหน้าด้านหน้าทน ถ้าเกิดไปหาหลิวอี๋เหนียงแล้วโดนว่าเขาก็คงกลับมาเล่นงานคุณหนู ถึงเวลานั้นก็จะแย่แน่นอน”

        คนหน้าเงินอย่างซานไล่จือทำอะไรก็ได้เพื่อเงินแต่หลิวหรงก็ไม่ได้เป็นคนโง่เขลาถ้านางเป็นคนบอกให้ซานไล่จือกลับมาเล่นงานต้วนชิงหมิงก็อาจจะเป็นเรื่องที่ยากจะรับมือ!

        อีกฝ่ายส่ายหัวไปมาเม้มปากรูปกระจับเบาๆ พลางเอ่ยคำพูดเสียดสี “เจ้าคิดว่าถึงตอนนี้หลิวอี๋เหนียงมีกะจิตกะใจมาคิดเรื่องนี้อยู่หรือ?”

        นางเข้าใจแล้วว่าตอนนี้หลิวหรงกำลังอยู่ในช่วงอารมณ์โมโหถ้าซานไล่จือเข้าไปเปิดโปงความไม่ดีของนางและพูดถึงต้าชุ่ยที่ไม่รู้จักบุญคุณเชื่อได้เลยว่าหลิวอี๋เหนียงจะทนฟังไม่ไหวแน่นอน! ส่วนเรื่องหลานชายห่างๆก็จะถูกนางลืมไป!

        ส่วนทางด้านซานไล่จือไม่เพียงแต่ยังไม่ถูกนับญาติยังจะถูกหาว่าเป็นคนรังควานอีก ตามนิสัยของเขาคนแบบนี้เกรงว่าคงจะไปหาหลานของหลิวอี๋เหนียงมาคาดคั้น

        นางอยากเห็นซานไล่จือเข้าไปสร้างเรื่องให้เรือนหลิวจากนั้นเรื่องสนุกก็จะเริ่มขึ้น

        ต้วนชิงหมิงเดินไปไม่กี่ก้าวก็มองเห็นเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กำลังเหม่อพยักหน้าอยู่ “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พรุ่งนี้เจ้าไปจ้วงจื่อได้แล้ว สัมภาระเก็บเรียบร้อยหรือยัง?”

        “เรียนคุณหนู เก็บเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ!” เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เพิ่งตื่นจากภวังค์

        “อืม”

        ผ่านไปไม่นานก็ได้ยินข่าวที่ซานไล่จือไปถามเรื่องการดองญาติที่เรือนหลิวหรง ทว่ากลับถูกแม่นมหวางไล่ด่าด้วยคำพูดรุนแรงไปชุดใหญ่จากนั้นก็โดนบ่าวรับใช้ในเรือน ใช้ไม้ไล่ตีออกมา

        ข่าวนี้แพร่ไปทั้งจวนต้วนจนบ่าวใช้จำนวนมากเริ่มซุบซิบไปต่างๆ นานา จนไปเข้าหูต้วนชิงหมิงจนได้นางได้แต่นั่งฟังอย่างสงบนิ่งด้วยแววตาที่เป็นประกาย แต่แฝงไปด้วยความคิดร้ายกาจบางอย่างแต่ถ้ามองดูผิวเผินก็เหมือนไม่มีอะไร

        แววตาละม้ายหวนระลึกของนางแผ่ซ่านไปด้วยเลือดสีแดงที่ไม่อาจต้านทานได้เบื้องหลังความโกรธเช่นนี้เห็นเป็นภาพต้วนอวี้หรานและต้าชุ่ยกำลังใช้แรงกดนางไว้ที่เตียง!

        ผ่านไปชั่วครู่นางหลับตาลงช้าๆ...แต่ละภาพ แต่ละเหตุการณ์ผุดขึ้นในสมองของเด็กสาวปนเปสลับกันไปต้าชุ่ยในชาติที่แล้ว ที่ช่วยหลิวหรงและต้วนอวี้หรานเล่นงานนางมาในชาตินี้นางจะให้ต้าชุ่ยได้ลิ้มรสที่ถูกคนที่ไว้ใจที่สุดทำร้ายจนตาย...บางทีอาจจะไม่ถึงตาย แต่อย่างน้อยก็ให้เจ็บจนเจียนตาย!

        สิ่งที่นางทำนางต้องชดใช้ ต้าชุ่ย!

        ท้องฟ้าในฤดูใบไม้ร่วงช่างร้อนอบอ้าวจนคนหายใจไม่ออกทำให้ต้วนชิงหมิงต้องพลิกตัวไปมาด้วยฝันร้ายอีกครั้งหนึ่ง

        ภาพเพลิงไฟที่ถาโถมกลืนกินนางเข้าไป...ไฟนั้นได้เผาไหม้ผิวหนังของนางอีกทั้งเซี่ยเอ๋อร์และลูกชายที่เพิ่งได้ลืมตาดูโลกก็ได้ส่งเสียงกรีดร้องออกมา ทำให้ใจของต้วนชิงหมิงกระตุกกระแสอุ่นไหลรินผ่านกลางอกของนางระลอกหนึ่ง ร้อนรุ่มยิ่งกว่ากองเพลิง