ตอนที่ 2 ข้ากับภรรยาคนที่สอง(18+)
หลังจากที่ข้าแต่งงานกับมู่ซูหลานอยู่กินด้วยกันได้ 1 ปีข้าก็เลยอยากออกเดินทางไปเที่ยวเมืองต่างๆตามใจที่ข้า้าข้าไม่ชอบการอยู่กับที่ข้าชอบอิสระเสรีภรรยาของข้าคงจะคิดอย่างนั้นแต่ข้าไม่ให้ภรรยาของข้าไปกับข้าด้วยข้าจะให้เขาคอยดูแลกิจการที่ร่วมกันเปิดขึ้นมาข้าขอให้หลานเอ๋อมาดูแลทุกคนที่จวนและร้านค้าที่ข้ากับหลานเอ๋อช่วยกันก่อตั้งขึ้นมา
"ท่านพี่ไม่ให้ข้าไปด้วยจริงหรือ"
"ข้าขอออกไปท่องเที่ยวสักพักแล้วจะกลับมา"
"ท่านไปแล้วจะไม่มีคนอื่นกลับมาใช้หรือไม่"
"ข้าเคยบอกแล้วว่าข้ายังไม่อยากมีใครในตอนนี้เ้าวางใจเถอะ"
"อือ ข้าเชื่อท่าน"
"ข้าไปแล้วนะข้าฝากเ้าดูแลที่นี้ด้วย"
"ข้าจะรอท่านนะท่านรีบไปเที่ยวแล้วรีบกลับมานะ"
ข้าออกเดินทางมาถึงแคว้นหลง แต่บังเอิญไปเจอกลุ่มคนมากมายที่ต่างพากันเดินมาเป็ขบวนอย่างยิ่งใหญ่มองดูดีๆก็รู้ว่านี่คือทหารที่เพิ่งออกรบกลับมาข้าจึงเลี่ยงไปอีกเส้นทางแต่ก็เหมือนกับทางเข้าแคว้นหลงนั้น้าตรวจจับอะไรบางอย่างข้าที่เข้ามาในตัวเมืองก็โดนตรวจค้นไปด้วยแต่ก่อนที่ข้าจะผ่านด่านที่หนึ่งไปนั้นก็มีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาเกาะแขนข้าแล้วเอ่ยบอกกับข้าว่า
"คุณชายเ้าคะข้าน้อยอยากจะเข้าไปในแคว้นหลงแต่ข้าน้อยไม่มีใบผ่านทางขอคุณชายได้โปรดพาข้าเข้าไปด้วยนะเ้าคะ"
"แม่นางเ้าทำเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าควรเข้าไปในเมืองหลวงอย่างถูกต้อง"
เื่อะไรที่ข้าต้องช่วย ถ้าเป็บุรุษงดงามมาขอความช่วยเหลือข้าก็ว่าไปอย่างแต่นี่เป็สตรีที่ข้าไม่รู้จักข้าก็ไม่อยากช่วยถ้าเกิดอะไรขึ้นมาก็จะเป็ปัญหาที่ตัวข้าเองอีกสิ่งเดียวที่ข้าทำได้ก็คือการไม่ช่วยเหลือนะ
"ท่านจะไม่ช่วยข้าจริงๆหรือคุณชาย"
"ใช่ ข้าช่วยแม่นางไม่ได้หรอกไปหาคนอื่นเถอะ"
"ก็ได้ในเมื่อท่านไม่ช่วยข้าข้าจะทำให้ท่านช่วยข้าเอง!"
ข้ามองใบหน้าของนางที่ตอนนี้ยืนยิ้มสยองอย่างนี้เลศนัยนางจะทำอะไรกันแน่จู่ๆสตรีนางนั้นก็นั่งลงกับพื้นแล้วกอดขาของข้าพร้อมกับเสียงร้องไห้ดังขึ้น
"ฮือออๆ ท่านพี่เ้าขา ทำไมท่านถึงจะหย่ากับข้าล่ะเ้าค่ะหรือที่ท่านพี่มาที่แคว้นนี้มาแต่งภรรยาน้อยหรือเ้าค่ะ ฮือออๆท่านพี่ร้ายกาจเกินไปแล้วนะเ้าค่ะ! ฮือออๆๆ"
"เ้าทำอะไรของเ้ากัน!"
"ท่านพี่ ฮือออๆท่านพี่ท่านไม่รักข้าแล้วหรือท่านพี่ ฮือออออๆ"
"พวกเ้าสองผัวเมียที่ทะเลาะกัน ผ่านไปๆพวกข้าไม่อยากฟังพวกเ้าทะเลาะกันหรอกนะ!!"
"แต่ข้า..."
"เข้าไปได้แล้ว!!"
"ขอรับ/เ้าค่ะ"
ข้าขึ้นม้าคู่ใจก่อนจะมีสตรีนางนั้นจะขึ้นม้าของข้าด้วยข้าไม่สนใจสตรีอยู่แล้วแต่ถ้าเป็บุรุษล่ะก็ข้าจะจัดการให้เอวเคล็ดลุกจากเตียงไม่ได้เลยคอยดู
"ขอบใจเ้ามากนะ"
"เ้าไปได้แล้วแม่หญิงลวงโลก"
"ข้าแค่อยากเข้ามาเยี่ยมท่านย่าเท่านั้นเองแต่ข้าลืมพกป้ายผ่านทางมาด้วยข้าอยู่แคว้นเถียนถ้าข้ากลับไปก็ใช้เวลานานข้าขอแค่ให้ท่านช่วยข้าผ่านทางมาท่านก็ทำไม่ได้จนข้าต้องทำเช่นนี้น่าละอายนัก"
"เ้ารู้ตัวหรือไม่ถ้าเ้าเป็บุรุษข้าจะจับเ้าทำเมียไปแล้วแต่เสียดายที่เ้าเป็สตรีไม่เช่นนั้นเ้าคงจะกลายเป็ภรรยาของข้าไปแล้ว"
"เช่นนั้นหรือน่าสนใจยิ่งนักถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวนะเ้าคะ"
"ตามใจเ้าสิ"
หลี่เจ๋อหลิน
ข้าปลอมตัวเป็สตรีเพื่อที่จะหนีออกมาจากงานแต่งงานของข้ากับว่าที่ภรรยาที่ข้ารู้จักนางดีข้ากับนางเป็เพื่อนเล่นกันั้แ่สมัยเด็กๆนางเป็น้องสาวที่อ่อนหวานและนุ่มนวลแต่ก็ยังมีความร้ายกาจฉบับสตรีอยู่ข้าคิดกับนางแค่น้องสาวแต่ท่านแม่ของข้ากลับคิดว่าข้าหลงรักนางกลับไปสู่ขอนางหมั้นหมายนางเอาไว้
และตอนนี้ก็ยังจะจับข้าแต่งงานกับนางอีกชาตินี้ข้าหลี่เจ๋อหลินคนที่ข้าจะรักก็คือคนที่ข้ามองแล้วตกหลุมรักั้แ่แรกพบเท่านั้นข้าจะไม่มีวันแต่งงานกับคนที่ข้าไม่รักเด็ดขาดและวันนี้ข้าก็หนีออกมาสำเร็จเพราะอะไรรู้ไหมเพราะว่าที่ภรรยาของข้านางเข้ามาโอบกอดข้าหมายจะข่มขืนปลุกปล้ำข้าข้าทนไม่ไหวข้าหนีออกมาเสียก่อนข้าเป็บุรุษอกสามศอกเป็จอมทัพผู้ยิ่งใหญ่เป็แม่ทัพอยู่แคว้นเถียนมา10 ปีข้าไม่เคยเห็นสตรีนางใดจะมาข่มขืนปลุกปล้ำบุรุษเช่นข้าเลยสักคนยกเว้นนางผู้เดียว
"ท่านพี่!!"
"เ้ามันเป็สตรีไร้ยางอายน่ารังเกียจยิ่งนักข้าไม่อยู่กับเ้าหรอก!"
"ท่านพี่อย่าไปพวกเ้ามัวทำอะไรอยู่กันตามท่านจอมทัพไปเสียสิเร็วตามเขากลับมาให้ได้ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งโบยพวกเ้าให้หมดทุกคนเลย!!"
"ขอรับฮูหยิน!!"
ข้าหนีออกมาถึงแคว้นหลงแต่กลับมีการตั้งด่านแต่ข้าที่ลืมเอาใบผ่านทางมาก็ไม่สามารถเข้าไปได้แต่ข้าหันไปมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งท่าทางมีสง่าราศีความสง่าของเขากระแทกมาที่ใจของข้าทันทีบุรุษร่างใหญ่กำยำรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเอาการสายตาหวานหยดย้อยนั่นทำให้ข้าใจเต้นแรงข้าจึงไปขอความช่วยเหลือจากเขาแล้วเขาหันมามองข้าที่อยู่ในชุดของสตรีแล้วกล่าวว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับข้า
ข้าก็งงว่านี่ข้าเป็สตรีแต่เขาไม่คิดจะช่วยสตรีงั้นหรอหรือเขาคิดว่าข้าเป็โจรผู้ร้ายแต่ข้าก็มีวิธีของข้าในเมื่อขอความช่วยเหลือไม่ได้ข้าก็มีวิธีของข้าและมันก็สำเร็จเขาดึงข้าขึ้นหลังม้าและพาข้าเข้าเมืองหลวงมาใบหน้าสงบนิ่งนั้นมีแววขุ่นเคืองข้าแต่ก็ไม่เป็ไรถึงแม้จะทำหน้าตาไม่พอใจข้าเท่าไหร่แต่ใบหน้าที่หล่อเหล่างดงามนั่นก็ยังตราตรึงใจของข้าอยู่ข้าแยมยิ้มเมื่อลงจากม้ากล่าวขอบคุณบุรุษผู้มีใจงดงามที่ไม่ค่อยเต็มใจช่วยข้าสักเท่าไหร่เขาจึงกล่าวออกมาว่าถ้าข้าเป็บุรุษเขาจะจับข้ามาเป็ภรรยาได้แต่ยิ้มออกมาถ้าเกิดว่าเขาอยากจับข้าทำภรรยาข้าก็คงต้องวัดกันว่าใครเก่งกว่ากัน
ซึ่งวันนั้นก็มาถึงวันที่ข้าแต่งตัวเป็บุรุษอย่างสง่างามข้าตามหาเขาหลายวันก็ได้เจอกับเขาที่นั่งอยู่บนโรงเตี๊ยมทานอาหารอยู่ข้าจึงเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงโดยไม่ได้รับเชิญเขาเพียงแค่จ้องมองข้าเพียงนิดเดียวก็หันกลับไปทานอาหารต่ออย่างไม่สนใจข้าเลยสักนิด
"พี่ชายท่านนี้ท่านจำข้าไม่ได้หรือไม่กี่วันก่อนท่านได้ช่วยสตรีนางหนึ่งไว้นั่นก็คือ..."
"เ้าเองสินะไม่บอกข้าก็รู้ข้าจำเ้าได้เ้าหน้าเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเ้าแต่งตัวเป็บุรุษ"
"ข้าอยากแต่งกับเ้า"
"เ้าไม่สบายหรือเ้าอยากแต่งกับข้าก็คงแต่งไม่ได้หรอกเพราะข้ามีภรรยาอยู่แล้ว"
"ข้าถูกจับแต่งงานแต่ในวันแต่งงานข้าหนีออกมาได้ก็คือวันที่เ้าช่วยข้านั้นแหละคือวันที่ข้าหนีออกมาข้าอยากตอบบุญแทนของท่านด้วยการแต่งงานกับท่านเป็ภรรยาของท่าน"
"เ้าคงคิดว่าข้าจะยอมใจอ่อนเพราะเ้าเป็บุรุษงั้นหรอคนที่ข้าจะรักคือคนที่ข้าเห็นแล้วตกหลุมรักไม่ใช่บังคับใจข้าช่วยเหลือแล้วมาอ้างว่าข้าช่วยเหลือเ้าแต่เ้ายังอยากแต่งงานกับข้าแบบนี้อีกข้าไม่มีวันแต่งงานกับเ้าหรอกนะถ้าเ้ายังขืนใช้วิธีนี้แต่งงานกับข้าไม่มีทางข้าอิ่มแล้วข้าขอตัว"
"ตัวข้าเป็ถึงจอมทัพผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีใครบังอาจมาพูดจากับใครอย่างนี้ถ้าไม่ได้มีสิ่งที่ข้า้าก็ไม่ใช่ข้า!!!"
ข้าใช้หมัดชกเข้าที่ท้องของเขาแล้วแบกเขาขึ้นหลังของข้าแล้วจากไปที่บ้านของข้าเขาดิ้นรนต่อสู้กับข้าอยู่นานจนข้าโมโหหนักจับเขาเอาไว้โดยการจับมัดด้วยเชือกเส้นใหญ่
"เ้าเป็บ้างั้นหรอ!"
"ข้าชอบเ้าแค่นี้เ้าไม่รู้เลยหรอ!!"
"เ้าจะทำอะไรข้า ห่ะ!!"
"จับเ้าทำสามีไงเ้าบอกว่าจะทำให้ข้าเป็ภรรยาไม่ใช้หรอ!!"
"ปล่อยช้านะ!!!"
ข้าจับเขาเอาไว้ถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดเรือนร่างที่แข็งแกร่งนั้นร้อนรุ่มไปทั่วร่างกายของเขาข้าลูบต่ำลงมาเรื่อยไปจนถึงแก่นกายขนาดใหญ่มากจนข้าแทบกลืนน้ำลายไม่ได้ถ้าเขาทำอะไรข้าด้วยขนาดที่ใหญ่เกินมนุษย์นี้ข้าจะไม่ตายเลยหรอเพียงแค่แทงข้าครั้งเดียวข้าว่าข้าคงไม่รอดหรอกต้องตายแน่ๆ
แม้ใจของข้าจะเริ่มคิดรอบคอบมากขึ้นแต่มือของข้ากลับทำสิ่งตรงกันข้ามกับความคิดเมื่อมือของข้าคว้าเข้าที่แก่นกายใหญ่โตนั้นแล้วลูบไล้ส่วนหัวของแก่นกายอันร้อนผ่าวนั้นตอนที่เห็นแก่นกายของเขาที่ยังไม่ตื่นตัวข้าว่าใหญ่แล้วนะแต่พอตื่นตัวขึ้นมากลับใหญ่กว่าเดิมเสียอีกข้าค่อยๆไปลูบขึ้นลงอยู่อย่างนั้น
"ฮือออ... อ่าาา..."
"ท่านชอบมั้ย"
"ซี๊ดดดด!!...อ่าาาาาา...ซี๊ดดด...ไม่!!"
ข้าก้มหน้าลงไปที่แก่นกายขนาดใหญ่นั้นแล้วอมส่วนหัวของแก่นกายใหญ่นั้นทีละนิดร่างใหญ่โตของเขาดิ้นขึ้นมาทันทีแล้วเด้งเอวใส่ข้าไม่ยั้งเสียงหอบหายใจดังขึ้นตามแรงอารมณ์ตัวข้าเกือบตายเพราะเขาแถมยังทำให้สำลักน้ำรักของอีกฝ่ายแล้วหลังจากนั้นข้าก็ขึ้นคร่อมร่างกายของเขาเอาไว้จับท่อนเอ็นที่ใหญ่มากเอาไว้ก่อนจะค่อยนั่งลงมาที่ท่อนลำนั้นทีละนิดทีละนิด
"โอ๊ยยยย!"
"ซี๊ดดดดดดด!!"
"ท่านอย่าพึ่งกระแทกข้าสิ!! โอยยยยย!!"
"เ้าขย่มข้าแรงๆ แรงอีก"
"ท่านกระแทกสวนข้าทำไมข้าเจ็บข้าจุกนะ! "
ตั๊บๆๆ
ปึ๊กๆๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆๆ
"โอ๊ยยยย ท่านกระแทกข้างแรงเกินไปแล้วข้าทั้งเจ็บทั้งจุกไปหมดแล้ว อ่าาาาซี๊ดดดด ตรงนั้นอย่า!!"
"ตรงนี้หรอ ซี๊ดดด รัดข้าแน่นอนอีก"
"ท่านพี่ข้าจุกไปทั่วท้องแล้วนะอ่าาา"
"แก้หมัดข้าข้าจะทำให้เ้ารู้ว่าข้าจะทำให้เ้ารู้สำนึก"
พรึ่บ!!!
หมับ!!
ข้าโดนจับให้นอนหันหลังลงก่อนที่เขาจะจับตัวข้าเอาไว้ก่อนกระแทกท่อนลำอันใหญ่เข้ามาที่ช่องทางด้านหลังของข้าที่เดียวมิดท่อนลำขนาดใหญ่นั้นทำให้ข้ากระเด้งตัวตามแรงกระแทกที่อีกฝ่ายส่งมาให้
"โอ๊ยยยย"
"ขมิบแรงๆ"
"ฮือออ!! อ่าาาา ซี๊ดดด"
"อ่าาาา เ้าทำดีมากคนดี คนเก่งของข้า!!!"
"ท่านพี่แรงอีก!! อ่าา!!"
ร่างกายของข้าถูกกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจนร่างกายข้าเกือบหักอยู่แล้วข้าโดนกระแทกจนหัวสั่นหัวคลอนจนกระทั่งน้ำรักข้าพุ่งออกมาอย่างสุขสมแต่ท่านพี่ยังไม่หยุดเพียงแค่นั้นเขายังคงกระแทกข้าไม่จบสิ้น
จนผ่านไปได้สองวันข้ากับเขายังคงรวมรักกันอยู่อย่างนั้นแม้จะทานข้าวด้วยกันแม้ปากข้าจะทานข้าวแต่บั้นท้ายของข้ายังรองรับแก่นกายอันใหญ่กระแทกเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งแต่อย่างใดจนเราทั้งสองเหนื่อยหล้าแล้วจึงนอนพักกันแต่แก่นกายของเขาก็ยังอยู่ในช่องทางของข้าไม่ไปไหนยามที่ขยับตัวมันก็แทงเข้าแทงออกอยู่แบบนั้นทำให้ข้าติดใจในรสรักของเขาอย่างยิ่งข้าไม่เคยมีความสุขอะไรแบบนี้เลยจนถึงตอนนี้
"ท่านบอกข้าหน่อยท่านมีนามว่าอันใด"
"ข้าหยางเฟิงแล้วเ้าล่ะ"
"ข้าหลี่เจ๋อหลิน"
"เป็แม่ทัพแคว้นเถียนสินะ"
"ใช่ข้าเป็แม่ทัพแคว้นเถียนแต่ตอนนี้ข้าคงกลับไปที่แคว้นเถียนไม่ได้แล้วล่ะท่านพี่ข้าขอไปอยู่กับท่านนะ ข้าจะเป็ภรรยาที่ดีของท่านนะท่านพี่"
"ข้ามีภรรยาอยู่แล้วถ้าเขากับเ้าอยู่ด้วยกันได้ก็ตามแต่เ้าเลย"
"ข้าจะอยู่กับท่านพี่จะไม่ไปไหนจะอยู่กับท่านตลอดไป"
หลี่เจ๋อหลิน
หลังจากที่ข้ากลับมากับท่านพี่พวกเราก็มายังจวนของท่านพี่ที่ใหญ่โตมากเลยแต่ก็มีบางส่วนนิดหน่อยที่มีการปรับปรุงอยู่ร่างบางของบุรุษผู้หนึ่งเดินมาหนาตัวของท่านพี่อย่างยินดีเมื่อเห็นท่านพี่ของข้าหรือว่านั้นคือภรรยาของเขานั้นจึงทำให้ข้าเริ่มรู้สึกผิดไปทันทีตามจิตสำนึกของข้าที่มีต่อบุรุษร่างบางนั้น
"ท่านพี่กลับมาแล้ว"
"หลานเอ๋อ นี้หลินเอ๋อภรรยารองของข้า"
"นี้ท่าน!!!"
"ท่านพาภรรยารองกลับบ้านหรอ"
"คาราวะฮูหยินข้าน้อยมีนามว่าหลี่เจ๋อหลินเป็แม่ทัพอยู่แคว้นเถียนแต่ตอนนี้ข้าตกลงปลงใจที่จะมาเป็ภรรยาของท่านพี่ขอรับถึงแม้ข้าจะเป็ภรรยารองแต่ข้าไม่มีจิตคิดอิจฉาท่านแต่อย่างใด..."
"หยางเฟิงเ้าคนสารเลวเ้าสัญญากับข้าว่าจะไม่มีคนอื่นในเวลานี้ไม่ใช่หรือทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้"
"ฮูหยินท่านใจเย็นก่อน"
"ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้ยังไงกันทำไมท่านถึงได้ทำเช่นนี้"
"ข้าเคยบอกเ้าแล้วว่าข้าไม่เคยสัญญาว่าจะไม่มีคนอื่นครั้งนี้เ้ายอมรับหลินเอ๋อได้หรือไม่"
"ถ้าเ้าอยากที่จะรับเขาเข้ามาเป็ภรรยาก็ตามใจท่านเพราะท่านเลือกเอง"
"หลานเอ๋อเ้าไม่ยอมรับเขาหรือ"
"ข้าสามารถพูดอะไรได้บ้างสามารถเลือกอะไรได้บ้างไม่เลยข้าไม่สามารถเลือกอะไรได้เพราะท่านเลือกคนผู้นี้แล้ว"
"ฮูหยินใหญ่ข้า..."
"ตามใจเ้าอยากอยู่ก็อยู่ไปเสี่ยวเหยียนไปกันเถอะ"
หลังจากที่ข้ากลับมากับท่านพี่พวกเราก็มายังจวนของท่านพี่ที่ใหญ่โตมากเลยแต่ก็มีบางส่วนนิดหน่อยที่มีการปรับปรุงอยู่ร่างบางของบุรุษผู้หนึ่งเดินมาหนาตัวของท่านพี่อย่างยินดีเมื่อเห็นท่านพี่ของข้าหรือว่านั้นคือภรรยาของเขานั้นจึงทำให้ข้าเริ่มรู้สึกผิดไปทันทีตามจิตสำนึกของข้าที่มีต่อบุรุษร่างบางนั้น
"ท่านพี่กลับมาแล้ว"
"หลานเอ๋อ นี้หลินเอ๋อภรรยารองของข้า"
"นี้ท่าน!!!"
"ท่านพาภรรยารองกลับบ้านหรอ"
"คาราวะฮูหยินข้าน้อยมีนามว่าหลี่เจ๋อหลินเป็แม่ทัพอยู่แคว้นเถียนแต่ตอนนี้ข้าตกลงปลงใจที่จะมาเป็ภรรยาของท่านพี่ขอรับถึงแม้ข้าจะเป็ภรรยารองแต่ข้าไม่มีจิตคิดอิจฉาท่านแต่อย่างใด..."
"หยางเฟิง เ้าคนสารเลวเ้าสัญญากับข้าว่าจะไม่มีคนอื่นในเวลานี้ไม่ใช่หรือทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้"
"ฮูหยินท่านใจเย็นก่อน"
"ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้ยังไงกันทำไมท่านถึงได้ทำเช่นนี้"
"ข้าเคยบอกเ้าแล้วว่าข้าไม่เคยสัญญาว่าจะไม่มีคนอื่นครั้งนี้เ้ายอมรับหลินเอ๋อได้หรือไม่"
"ถ้าเ้าอยากที่จะรับเขาเข้ามาเป็ภรรยาก็ตามใจท่านเพราะท่านเลือกเอง"
"หลานเอ๋อเ้าไม่ยอมรับเขาหรือ"
"ข้าสามารถพูดอะไรได้บ้างสามารถเลือกอะไรได้บ้างไม่เลยข้าไม่สามารถเลือกอะไรได้เพราะท่านเลือกคนผู้นี้แล้ว"
"ฮูหยินใหญ่ข้า..."
"ตามใจเ้าอยากอยู่ก็อยู่ไปเสี่ยวเหยียนไปกันเถอะ"
"สามีข้าควรทำอย่างไร..."
"เ้าสบายใจได้เดี๋ยวหลานเอ๋อใจเย็นก็จะรับเ้าได้แน่นอน"
ข้าไม่รู้ว่าจะทำยังไงที่จะให้เขายอมรับข้าได้มู่ซูหลานนั้นรับมือยากกว่าการออกรบเสียอีกฮูหยินเอกผู้นี้น่ากลัวอย่างยิ่ง
ข้าอยู่ที่จวนมาได้ 1 เดือนก็ไม่เคยพบฮูหยินเอกของหยางเฟิงสามีของข้าอีกเลยแม้แต่หยางเฟิงที่เป็สามีก็ตามก็ไม่พบภรรยาของตัวเองเลยจนต้องออกตามหากันยกจวนจนตอนนี้1 เดือนผ่านมาแล้วยังไม่พบตัวฮูหยินเอกเลยแม้แต่น้อยข้าเองก็ช่วยออกตามหาด้วยเช่นกันข้ารักหยางเฟิงแต่ไม่ได้้าให้เขากับภรรยาเป็แบบนี้สักหน่อย
"นายท่านขอรับท่านแม่ยายของนายท่านมาขอรับ"
"ท่านแม่ยาย"
"ข้าเองดูตัวเ้าสิทรุดโทรมลงไปมากนัก"
"ท่านแม่ยายข้าตามหาหลานเอ๋อไม่พบข้าทำผิดต่อท่านยิ่งนัก"
"หลานเอ๋อเป็บุตรคนเดียวของพี่ชายข้าย่อมต้องเอาแต่ใจตัวเองอยู่แล้วยิ่งเ้าเคยสัญญาว่าจะไม่มีภรรยาในเวลานี้เขายิ่งยึดมั่น"
"ข้ารู้ว่าเขายึดมั่นแต่ตอนนี้ข้าให้หลินเอ๋อเข้ามาในจวนแล้วจะให้ไล่เขาก็ไม่ได้เขาก็คือภรรยาของข้าเช่นกัน"
"งั้นหย่าขาดกับหลานเอ๋อซะ"
"ท่านแม่ยายข้ารักหลานเอ๋อด้วยใจจริงข้าทิ้งเขาหรือเลิกกับเขาเช่นนี้ไม่ได้"
"เ้าเจอคนที่ใช่แล้วมิใช่หรือแล้วจะเอาอะไรกับบุตรชายของข้าอีกยังยึดติดอะไรอีก"
"ท่านแม่ยายบอกข้ามาเถอะว่าหลานเอ๋ออยู่ที่ไหน"
"เลิกกับหลานเอ๋อเสียเถอะเ้าทำให้เขาเสียใจมากเลยรู้หรือไม่"
"สามี..."
"หลินเอ๋อ"
"คาราวะท่านแม่ยายของสามีข้าคือภรรยาอีกคนของหยางเฟิงขอรับข้ามีนามว่าหลี่เจ๋อหลินขอรับ"
"จอมทัพแห่งแคว้นเถียนสินะข้ามู่อวี้หลิงแห่งแคว้นฉิน"
"ข้ารักสามีมากต่อให้เขามีภรรยาอีกสิบคนข้าก็พร้อมที่จะให้เขาได้ถ้านั้นเป็ความสุขของเขาข้าเพียงแค่เป็คนที่มาทีหลังไม่อาจส่งข้อความให้ไปถึงฮูหยินใหญ่ได้แต่ข้าจะยอมเลิกลากับสามีก็ได้ถ้ามันทำให้ฮูหยินใหญ่กลับมาหาสามีอีกครั้ง"
"เ้าไม่เสียใจหรือที่จะมอบเขาคืนมา"
"ไม่เสียใจถ้านั้นเป็ความสุขของสามี"
"เ้าว่าอย่างไรหลานเอ๋อ"
สิ้นเสียงของท่านแม่ยายของสามีก็มีร่างบางเดินออกมาจากมุมมืดมุมหนึ่งก่อนที่จะได้รู้ว่าคนๆนั้นคือฮูหยินใหญ่มู่ซูหลานนั้นเอง
"ฮูหยินใหญ่"
"แล้วแต่ท่านแม่ขอรับ"
"งั้นเ้าเลือกเอาเขาเป็สภาพชนยอมเสียสละให้เ้าได้ขนาดนี้เ้าจะยอมรับเขาหรือไม่"
"แล้วแต่ท่านแม่ขอรับ"
"ชีวิตเ้าต้องเลือกเอง หยางเฟิงข้านำเขามาส่งแล้วง้อเอาเองก็แล้วกัน"
"ขอรับท่านแม่"
หลังจากนั้นวันที่เราได้ปรับความเข้าใจกันแล้วตกลงกันว่าถ้าสามีอยากมีภรรยาอีกกี่คนจะไม่ขัดขวางสามีเลยนับั้แ่นั้นมาเราทั้งสองคนก็ปรับตัวเข้าหากันและมีบางครั้งที่ข้าแอบเกรงใจฮูหยินผู้นี้อยู่แม่ว่าตอนนี้ข้าจะ19 ปีแล้วส่วนฮูหยินใหญ่ผู้นี้จะอายุเพียง 14ปีแต่ความกดดันนั้นชั่งหน้ากลัวยิ่งนัก
"ท่านรองขอรับ"
"มีอันใด"
"มีสตรีผู้หนึ่งมาที่นี้บอกว่าเป็มารดาของท่านรองและมีสตรีน้อยบอกว่าเป็ภรรยาของท่านรองขอรับ"
"อืม ข้ารู้แล้วนำพวกเขาเข้ามา"
"ขอรับท่านรอง"
ในที่สุดก็ตามหาข้าจนพบสินะถึงได้มาทั้งสองคนเช่นนี้ข้ามาที่ห้องรับรองโดยมีสามีกับฮูหยินใหญ่เดินมาพอดีข้าจึงทำความเคารพก่อนที่พวกเราทั้งสามคนมาที่ห้องน้ำชาที่มีท่านแม่ของข้ากับภรรยาในนามของข้านั่งอยู่ด้วย
"หลี่เจ๋อหลินคาราวะท่านแม่"
"เ้ายังเห็นข้าเป็มารดาเ้าอีกหรือเ้าเด็กคนนี้!"
"ท่านแม่มาที่นี้มีอะไรหรือ"
"กลับบ้านกับแม่ซะ"
"ท่านแม่จะมาบังคับข้าเช่นนี้ไม่ได้ตอนนี้ข้าเป็ภรรยาของหยางเฟิงแล้วและนี้ก็คือฮูหยินใหญ่ข้าเป็ฮูหยินรองของที่นี้ข้าไม่ไป"
"เ้าแต่งงานก่อนที่จะมาเจอเขานะอีกอย่างที่กองทัพยังรอเ้าอยู่เ้าจะทิ้งทุกอย่าเพื่อบุรุษผู้นี้หรือ"
"ใช่ข้ายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา"
"หลี่เจ๋อหลิน!!"
"ข้าไม่ได้รักนางข้าคิดกับนางแค่น้องสาวถ้านางไม่วางยาข้าตัวข้าคงไม่หนีนางออกมาเช่นนี้"
"แต่พวกเ้าเป็สามีภรรยากัน"
"สตรีที่วางแผนวางยาปลุกกำหนัดสามีท่านแม่คิดว่านางเป็สตรีเป็สตรีเช่นไรกันกรานโลกยิ่ง"
"ท่านพี่..."
"ข้าไม่ไปและไม่กลับไปเด็ดขาด"
"เ้าอยากให้แม่อกแตกตายหรือไง"
"ข้ามีสามีแล้วข้าไม่กลับปหรอก"
"เ้า!!!!!"
"ท่านแม่ข้าเป็สามีของหลินเอ๋อจะตบแต่งเขาให้ถูกต้องตามประเพณีจะตบแต่งให้สมฐานะไม่ทำให้หลินเอ๋อขายหน้าผู้คนแน่นอน"
"ข้าไม่อยากให้บุตรชายของข้า..."
"เช่นนั้นข้าในฐานะฮูหยินใหญ่ก็ขอตัวของหลี่เจ๋อหลินมาเป็ฮูหยินรองเลยก็แล้วกันสินสอดข้าจะส่งไปยังจวนท่านก็แล้วกันเสี่ยวเหยียนส่งแขกท่านรองกลับจวนเ้าเสีย"
"ขอรับนายท่านใหญ่"
"ก็ได้!!!"
"ท่านแม่ไม่ได้นะเ้าคะ ท่านแม่จะมายอมแบบนี้ไม่ได้!!!"
"เดือนหน้าก็เตรียมคนมาที่จวนได้เลย"
4K
