เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

"มนุษย์ไม่ดีสักหน่อย!"อยู่ๆร่างเล็กก็พูดเสียงดังขึ้นมา ทางกลุ่มที่คุยธุระกันอยู่จึงหันมามอง เทรย์เวอร์ขอโทษเจ้าของร้านเเล้วเดินเข้าไปหาฮินะ ดีที่ภายในร้านนี้ยังไม่มีลูกค้าจึงไม่เป็นที่รบกวนเท่าไหร่ "มีอะไรรึเปล่าฮินะ?"ชายหนุ่มถามร่างบางด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่เคยเห็นฮินะเป็นแบบนี้ "มะ ไม่มีอะไรหลอก ฮินะเเค่คุยกับคุณสุนัขน่ะ เทรย์กลับไปทำธุระต่อเถอะ"ฮินะยิ้มเเหะๆ เทรย์เวอร์ทำหน้างงเขามองสุนัขเเล้วก็มองฮินะเมื่อเห็นว่าไม่อะไรผิดปกติก็ลูบหัวฮินะที่นึงเเล้วกลับไปคุยงานต่อ 'เจ้าคงเกลียดมนุษย์มากสินะ'เมื่อเห็นชายหนุ่มไปเเล้วสุนัขก็เอ่ยถาม "อื้อ มนุษย์นิสัยไม่ดี มนุษย์ทำร้ายพวกฮินะ"หญิงสาวหน้าบึงเเต่ก็ต้องสลดลงเมื่อนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับพรรคพวกของเธอ 'เเต่ไม่ใช่ทุกคนหลอก มนุษย์ที่ดีๆก็มีอยู่ สักวันเจ้าจะพบเอง'อุ้งเท้าสีน้ำตาลเเตะลงบนหลังมือขาว สุนัขตัวนั้นมองเธออย่างเอ็นดู ฮินะพยักหน้ารับเหมือนมีมนต์บางอย่างทำให้เธอรู้สึกว่าสามารถเชื่อใจคำพูดของสุนัขตัวนี้ได้ เเละดวงตาสีไพลินก็เหลือบไปเห็นสายบางอย่างที่อยู่บนคอของมัน ฮินะชี้ถามเเละได้คำตอบว่ามันคือ'ปลอกคอ' 'เจ้านายจะใช้สิ่งนี้เเสดงความเป็นเจ้าของว่าสัตว์เลี้ยงตัวนี้เป็นของเขา'ฮินะมองปลอกคอของสุนัขโดยไม่รู้ว่ามันกำลังยิ้มมองเธออยู่ราวกับรู้ได้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ทางกลุ่มเจ้าของร้าน หลังจากคุยธุระเสร็จเทรย์เวอร์ก็เรียกฮินะให้มาหา ฮินะหันไปมองพอจะหันกลับมาลาสุนัขตัวนั้นมันก็หายไปเเล้ว ร่างบางทำหน้าเเปลกใจเเล้วลุกขึ้นไปหาเทรย์เวอร์ "เทรย์ๆ คุณสุนัขหายไปเเล้วฮินะยังไม่ได้บอกลาเขาเลย"ฮินะดึงเสื้อชายหนุ่ม เทรย์เวอร์เลิกคิ้วเเล้วตอบว่า"มันคงเดินเล่นอยู่เเถวนี้มั้ง"ชายหนุ่มลูบหัวร่างบาง "มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ"เสียงเจ้าของร้านถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าใจของคนตัวเล็ก "อ้อ พอดีสุนัขที่ฮินะเล่นด้วยหายไปน่ะครับ"เทรย์เวอร์ตอบ "สุนัขหรอครับ?"เจ้าของร้านทำหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นบางอย่างผิดปกติเทรย์เวอร์จึงถามเจ้าของร้านว่าเขาไม่ได้เลี้ยงสุนัขหรือ เจ้าของร้านส่ายหน้าบอกว่าเขาเลี้ยงเเค่เเมวตัวเดียวเเล้วก็ชี้ให้ชายหนุ่มดูเเมวที่เล่นอยู่บนตู้ปลา เทรย์เวอร์ทำหน้าเครียดเขาสำรวจตัวฮินะอีกครั้ง เเต่เธอยังปกติดีเเละเขาก็ไม่รู้สึกถึงไอปีศาจที่ติดตัวเธอมาเลย สงสัยเขาคงคิดมากไปเอง เมื่อออกมาจากร้าน คู่แฝดก็โดนเมสบ่นที่เข้าไปทำธุระนานเกินไปเเล้ว ทามเมอร์ขอโทษเเละบอกจะเเนะนำร้านเสื้อผ้าดีๆให้ ทำเอาเมสเเปลกใจเล็กน้อยเพราะนานปีมีหนที่หมอนี่จะขอโทษเขา "เออๆ งั้นพวกเเกก็รีบนำทางไปได้เเล้ว ข้ามีงานต้องไปทำอีกนะ"เมสพูดอย่างรำคาญ เเต่อยู่ๆฮินะก็ดึงเขาเเล้วชี้ไปที่ร้านขายลูกชิ้นปลา จะกินอีกเเล้วเรอะ เขาเพิ่งซื้อเบอร์เกอร์ปลาให้เองนะ เมสมองฮินะเซงๆพลางคิดว่ายัยนี่กินเยอะจะตายเเต่ทำไมตัวเล็กนัก เอาไปไว้เก็บไหนหมดละนั่น เมื่อคิดถึงตรงนี้สายตาคมก็เผลอมองสำรวจร่างกายฮินะโดยไม่รู้ตัว พอได้คำตอบเเล้วชายหนุ่มก็น่าเเดงเเจ๋รีบลากฮินะไปร้านขายลูกชิ้นปลาทันที่โดยไม่ทันได้สังเกตสายตาของทามเมอร์ "เจ้าคิดจะทำอะไร"เทรย์เวอร์ถาม ขมวดคิ้วมองน้องชายตัวเอง "ก็พาฮินะไปดูเสื้อผ้าไง ข้ารู้น่า ฮินะจะไม่เป็นอันตรายหลอก"เมื่อเห็นสายตาคมดุของพี่ชาย ทามเมอร์ก็รีบพูดดักไว้ก่อน"อย่าบอกนะว่าเจ้าก็ชอบกินเด็กน่ะ"เขาไม่เคยเห็นเทรย์เวอร์ดูเป็นห่วงใครมากขนาดนี้มาก่อน เด็กคนนั้นคงมีความสำคัญกับพี่ชายเขาไม่น้อย "จะบ้าเรอะ ข้าก็เเค่เป็นห่วง ถ้าฮินะเป็นอะไรขึ้นมาพวกเราคอขาดเเน่"ว่าเเล้วสองพี่น้องก็เสียวสันหลังวาบ ไม่อยากนึกเลยว่าถ้าคนผมดำรู้เรื่องนี้เเล้วพวกเขาจะเป็นอย่างไร หลังจากฮินะทานลูกชิ้นปลาที่คุณลุงใจดีเเถมให้หมดเเล้ว พวกเขาก็เดินมาถึงหน้าร้านขายเสื้อผ้าที่ทามเมอร์เเนะนำพอดีซึ่งดูเหมือนฮินะจะถูกใจร้านนี้มากทีเดียว เห็นได้จากคนตัวเล็กที่เดินมาถึงหน้าร้านปุ๊ปก็ทำสายตาเป็นประกายเเล้ววิ่งเข้าไปในร้านทันที "ไอทามม"เมสหันไปคว้าคอเสื้อทามเมอร์ดังหมับ เเล้วชี้ป้ายร้านค้าพลางตะโกนใส่หน้าเจ้าเพื่อนตัวดีว่า"นี่มันร้านขายชุดว่ายน้ำไม่ใช่เรอะ!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกคอ(5)

นิยายแนะนำ

เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกคอ(5)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้