หานรั่วซีเดินตรงมาหาเธอท่ามกลางสายตาผู้คนบรรยากาศรอบกายและเสียงจากรองเท้าส้นสูงที่ดังออกมาในทุกย่างก้าวของเธอนั้น สะท้อนรังสีการข่มขู่อย่างชัดเจน
ูเี่อันรับรู้ได้
ถ้าหานรั่วซีเป็มอนสเตอร์ตัวหนึ่งในเกมก็คงเป็บอสเลเวลสูงสุด
เหล่าผู้ชมทั้งหลายต่างรอดูฉากการปะทะกันระหว่างแฟนสาวในข่าวกับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างตั้งอกตั้งใจ
หานรั่วซียกนิ้วเรียวยาวที่ได้รับการดูแลเป็อย่างดีถอดแว่นกันแดด Prada ออกเผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามอย่างชัดเจนใครก็ตามที่ได้เห็นหน้าเธอตัวจริงเป็ครั้งแรกคงต้องตะลึงในความงามกันทุกคนใบหน้าเธอเหมือนพระเ้าสรรค์สร้างออกมาตามสัดส่วนทองคำสมบูรณ์แบบเสียจนคนมองลืมหายใจ
ในงานแต่งคุณน้าถังเคยพูดกับลู่เป๋าเหยียนว่าเธอสวยขึ้นมากตอนนั้นปฏิกิริยาของเขานิ่งสนิทเหมือนจิบน้ำเปล่า
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าถ้าเทียบกับผู้หญิงสวยระดับหานรั่วซีแล้ว เธอคงเป็เหมือนน้ำเปล่าจริงๆ
“คุณซูต้องขอโทษแทนเสวียนเสวียนที่แสดงกิริยาไม่เหมาะสมด้วยนะคะ”ดวงตาคู่งามอันเ็าของหานรั่วซี ถึงแม้จะพูดคำว่าขอโทษแต่ก็ยังคงรักษาท่าทางดั่งราชินี
สถานการณ์แบบนี้ถ้าตอบกลับไปตามปกติว่า “ไม่เป็ไร” ูเี่อันคงต้องตกเป็รองในทันที ทว่าเธอไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆขนาดนั้น
ทุกคนต่างรอดูปฏิกิริยาของูเี่อันอย่างไม่ละสายตา
“ฉันยอมรับคำขอโทษของคุณค่ะ”ูเี่อันยิ้มอย่างใจกว้าง แต่น้ำเสียงกลับเจือปนคำเตือนว่าคราวหน้าเธอไม่ยอมแน่ทำให้เธอดูเข้มแข็งแต่ไม่ก้าวร้าว หานรั่วซีข่มเธอไม่สำเร็จ
ลู่เป๋าเหยียนยิ้มมุมปากดูท่าหากใครคิดจะรังแกภรรยาเขาคงไม่ง่าย
มีเพียงหานรั่วซีคนเดียวที่ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรเท่าที่เธอสืบมา ูเี่อันหาเลี้ยงตัวเองั้แ่เข้ามหาวิทยาลัยแถมไปเรียนต่อสาขานิติเวชที่ต่างประเทศด้วยตัวคนเดียวนอกจากนี้ยังจบมาพร้อมใบประกอบฯ ศัลยแพทย์อีกพอเรียนจบเข้าทำงานสถานีตำรวจได้ไม่นานก็ช่วยคลี่คลายคดีใหญ่ไปหลายคดีในวัยแค่ยี่สิบสี่ปีผู้หญิงแบบนี้คงไม่ปล่อยให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ อยู่แล้ว
เมื่อเจอคู่แข่งที่สูสีหานรั่วซีก็รู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมา
“เป๋าเหยียนช่วยหาที่เงียบๆ คุยกันเื่พรีเซนเตอร์โฆษณาหน่อยได้ไหมคะ”
หานรั่วซีเรียกชื่อลู่เป๋าเหยียนอย่างสนิทสนมโดยไม่สนใจูเี่อันสักนิดนี่คือการประกาศศึกอย่างชัดเจน!
ถ้าเธอปล่อยให้ลู่เป๋าเหยียนไปกับหานรั่วซีเธอจะแพ้ทันที แต่ถ้าเธอบอกเขาว่าอย่าทิ้งเธอไปเลย เธอกลัวแล้วทำตัวติดกับสามีไม่ยอมห่างก็ไม่ได้ เื่ไร้รสนิยมแบบนั้นเธอคงทำไม่ลงแถมคนโบราณยังว่ากันว่า คนดีเขาไม่ขัดขวางเื่ของผู้อื่นอีก...
ลู่เป๋าเหยียนวางแก้วไวน์ในมือลง“ไปที่ห้องรับรอง”
“ค่ะ”หานรั่วซียิ้มแล้วจึงก้าวขาเรียวยาวเดินตามลู่เป๋าเหยียนไปที่ห้องรับรองผู้คนรอบข้างหันมามองูเี่อันด้วยสายตาสงสาร
ูเี่อันมองเพดานพลางคิด
‘สองคนนี้ทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดนี้แล้วทำไมเมื่อก่อนไม่ยอมรับสักทีว่าคบกันอยู่นะ พวกคนรวยนี่เข้าใจยากจริงๆ’
“เหม่ออะไรอยู่”เสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ของลู่เป๋าเหยียนดังขึ้น
ูเี่อันจึงรู้ตัวมองกลับไปไม่รู้ว่าเขาหยุดเดินั้แ่เมื่อไร เขาขมวดคิ้วพร้อมยื่นมือมาหาเธอ
“ไปกับฉัน”
เธอถลึงตามองเขาอย่างไม่เข้าใจแล้วจึงยื่นมือออกไป พูดเสียงเบา
“ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสนายอยู่กับแฟนสองต่อสองนายคิดจะทำอะไร จะพา กขค อย่างฉันไปด้วยเพื่อ?”
ลู่เป๋าเหยียนนึกขึ้นได้ว่าแม่ของเขาชอบพูดอยู่บ่อยๆว่า เจี่ยนอันเป็เด็กเข้าใจง่าย
“เข้าใจอะไรง่ายจริงเสียด้วย”เขายกมุมปากเหมือนจะยิ้มก็ไม่เชิง
ูเี่อันกะพริบตานี่เขากำลังชมเธอ? แต่ทำไมคำพูดมันดูแปลกๆ?
ในสายตาของผู้ชมทั้งหลายเื่นี้ชักจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันนึกว่าูเี่อันจะไม่ตอบโต้อะไรเสียอีกที่ไหนได้เธอรู้อยู่แล้วจะว่าชนะ ลู่เป๋าเหยียนยังไงก็ต้องพาเธอไปด้วย”
“ครั้งแรกเลยนะที่หานรั่วซีแพ้ไม่เป็ท่าทั้งๆ ที่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ลงแรงอะไรเลย”
หานรั่วซีไม่แม้จะหันกลับไปมองเธอยังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งเอาไว้ แต่มือขาวคู่นั้นกลับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ยอมแพ้แน่!
ทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีผู้ชายโผกผ้าสีดำปกปิดใบหน้ามองเห็นเพียงแต่ดวงตา วิ่งออกมาจากห้องรับรองโดยที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัว
ชายคนนั้นหยิบมีดขึ้นมาแล้วจี้ไปที่คอของหานรั่วซี
“กรี๊ด!”หานรั่วซีส่งเสียงร้อง แขกในงานต่างใจนขวัญหนีดีฝ่อ ถอยหลังออกไปอย่างกลัวตนเองจะได้รับอันตราย
ลู่เป๋าเหยียนหรี่ตามองั์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเ็า
ถึงโจรจะปิดบังหน้าตาไว้แต่เขาก็ดูออกว่าคือเส้าิเหรินรองผู้จัดการเครือบริษัทตระกูลเส้าที่เพิ่งล้มละลาย เพราะพ่ายแพ้ในการแข่งขันทางธุรกิจกับบริษัทเขาเส้าิเหรินยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่งชื่อ เส้าิจง ซึ่งเป็ผู้จัดการใหญ่
“ลักพาตัว?” ูเี่อันเรียกสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็วพลางสะบัดมือออกจากมือลู่เป๋าเหยียน
“ฉันจะไปแจ้งตำรวจ”
“อย่าไปไหนมั่วซั่ว”ลู่เป๋าเหยียนกุมมือเธอแน่น “ตอนนี้ที่นี่อันตราย” เส้าิจงอาจจะมาด้วยเพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ซุ่มรอโอกาสอยู่ที่ไหน
ูเี่อันไม่รู้ว่าอาจจะมีโจรลักพาตัวอยู่อีกคนจึงชี้ไปทางมีดที่จี้อยู่บนคอของหานรั่วซี
“หานรั่วซีตอนนี้ตกอยู่ในอันตรายปล่อยฉัน ฉันจะไปติดต่อสารวัตรเหยียน”
“ลู่เป๋าเหยียน!”เส้าิเหรินเรียกเสียงดัง “มานี่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะทำให้ยัยนี่เสียโฉมซะ!”
ทุกคนส่งเสียงร้องอย่างใหานรั่วซีหน้าซีดขาว ลู่เป๋าเหยียนมองไปทางนั้นูเี่อันก็ถือโอกาสที่เขาถูกเบนความสนใจ สะบัดมือเขาออกแล้ววิ่งจากไป
เธอวางมือถือไว้ในล็อกเกอร์เก็บของด้านนอกตอนที่เธอเพิ่งบอกพนักงานไปเอามาให้ คอเธอถูกมีดเย็นเฉียบจี้เข้ามาพร้อมเสียงของผู้ชายที่ดังมาจากด้านหลัง
“คิดจะแจ้งตำรวจเหรอคุณนายลู่ช่างไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน!”
หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเริ่มเข้าใจว่าทำไมลู่เป๋าเหยียนถึงบอกว่าที่นี่ไม่ปลอดภัย
“พวกนายไม่ได้มาแค่คนเดียว?”
“จะลักพาตัวหานรั่วซีทั้งทีจะทำงานคนเดียวได้ยังไง”
เส้าิจงแกว่งมีดที่จี้อยู่บนคอูเี่อันไปมาเหมือนกับว่าสามารถปาดคอเธอได้ในชั่ววินาที พนักงานมองภาพนั้นอย่างใจนทำอะไรไม่ถูก
แตู่เี่อันกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใดเธอยิ้ม “พวกนายมั่นใจว่าจะลักพาตัวฉัน?”
“ยังมีกะจิตกะใจมาถามคำถามฉันอีกนะไม่คิดจะขอร้องให้ฉันไว้ชีวิตเธอเหรอไง”มีดของเขายิ่งจ่อเข้ามาใกล้คอเธอมากขึ้นไปอีก “ไม่กลัวตาย?”
“ถ้าฉันไม่กลัวตายก็คงไม่แต่งงานกับลู่เป๋าเหยียนหรอก”ูเี่อันเบ้ปาก “ว่าแต่ หากฉันขอให้นายไว้ชีวิตแล้วนายจะปล่อยฉันหรือไง”
เส้าิจงยิ้มอย่างสนใจ“เธอคิดว่าไงล่ะ”
“…” ูเี่อันไม่อยากตอบอะไรทั้งนั้นถ้าการขอร้องมันได้ผล แล้วพวกโจรพวกนี้จะมาจับตัวเธอทำไมกัน
“ฮึท่าทางเธอจะน่าสนใจกว่าหานรั่วซีซะอีก ฉันจะรอดูสิ ว่าลู่เป๋าเหยียนจะเลือกใคร”
เส้าิจนผลักเธอให้เดินเข้าไปที่ห้องจัดงานร้องเรียกลู่เป๋าเหยียนอย่างไม่เกรงกลัว
“ลู่เป๋าเหยียน!ดูสินี่ใครเอ่ย”
ลู่เป๋าเหยียนเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีเขาหันกลับไปมอง ูเี่อันกำลังถูกเส้าิจงจับตัวไว้
สายตาของลู่เป๋าเหยียนเย็นเหยียบอย่างน่ากลัว“นายคิดจะทำอะไร”
เส้าิจงยิ้มเย็น“ตอนแรกนายบังคับให้ฉันเลือก ตอนนี้ถึงตานายแล้วว่า ระหว่างแฟนเก่ากับเมียนายนายจะเลือกใคร ฉันจะไว้ชีวิตให้สักคน ส่วนอีกคนต้องออกไปกับพวกฉัน”
“ปล่อยเธอ”ลู่เป๋าเหยียนพูดเสียงเย็นพร้อมเดินไปทางเขา สีหน้าของเขาดั่งเทพเ้าแห่งความตายที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งตรงหน้า“ไม่อย่างนั้นพวกนายไม่จบง่ายๆ แค่การล้มละลายแน่”
“พวกฉันพร้อมจะแลกชีวิตกับงานนี้อยู่แล้วอย่างมากก็แค่ตาย!” เส้าิจงอยากจะแก้แค้นเขาใจจะขาด
“คนที่ถูกพวกฉันพาไปจะโดนอะไรบ้างไม่ต้องบอกก็คงรู้ใช่ไหม” เส้าิจงพูดพลางลูบแก้มูเี่อันสิ่งที่เขาจะทำไม่ต้องบอกทุกคนก็เข้าใจในทันที
97
