ยอดหญิงสองแคว้น ทวงแค้นสองภพ

        ตอนกู้สุ่ยเย่ว์ได้รับเทียบ ก็จ้องเนื้อหาด้านบนอยู่นาน

        “ป้าสะใภ้รึ”

        ‘ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้งเจ้าไม่ใช่คนตระกูลหลี่แล้ว อย่าได้กลับมาอีก’

        ‘อย่าให้คุณหนูคุณชายออกจากบ้านประเดี๋ยวจะติดเชื้อคนโง่จากหญิงสติไม่ดีนางนี้เข้า’

        หญิงท่าทางโหดขึงยืนอยู่หน้าประตูจวนตระกูลหลี่เอ่ยกับพวกนางแม่ลูกด้วยท่าทางใจร้าย

        “พระชายาจะพบฮูหยินท่านนี้หรือไม่เพคะ” อิ่นจูเอ่ยถาม

        กู้สุ่ยเย่ว์คิดแล้วเอ่ย “ให้นางเข้ามาเถอะ”

        กู้สุ่ยเย่ว์จัดให้พบกันในห้องรับแขกอิ่นจูพาหลี่ฮูหยินเข้าห้องรับแขก ตลอดทางนี้หลี่ฮูหยินชะเง้อชะโงกมองโดยรอบอยู่ตลอด

        “จวนอวิ๋นอ๋องช่างตระการตานัก” นางลอบเอ่ยชื่นชมใบหน้าอดเจือรอยยิ้มไม่ได้

        นางนั่งลงในห้องรับแขก มองถ้วยชาหยกขาวที่วางอยู่บนโต๊ะยังหยิบขึ้นมามองดู ท่าทางเช่นนี้ ดูไม่คล้ายฮูหยินรองเสนาบดีเลยสักนิดดูคล้ายหญิงบนเขาไร้โลกทัศน์เสียมากกว่า

        เหตุใดพระชายาถึงมีญาติเช่นนี้ได้กัน อิ่นจูลอบคิดในใจ

        หลี่ฮูหยินลอบโล่งอกในใจ นั่งตัวตรงแสดงท่าทีที่ผู้ใหญ่ควรมี “เป็นเครือญาติ ไม่เพียงต้องมีสายเลือดใกล้ชิดยังต้องมีสัมพันธ์ใกล้ชิดด้วย คนตระกูลกู้ปฏิบัติไม่ดีกับสุ่ยเย่ว์ไม่ถือว่าเป็นเครือญาติสมดั่งฐานะ สำหรับกู้สุ่ยเย่ว์แล้วข้าและนายท่านเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของนาง สุ่ยเย่ว์แต่งเข้าจวนอ๋องหลายวันข้าคิดถึงสุ่ยเย่ว์ จึงส่งเทียบมาเยี่ยมเยียน”

        อิ่นจูยิ้มตอบ ไม่รู้ว่าควรตอบรับอย่างไร

        หลี่ฮูหยินจิบชาจนหมดทว่ากู้สุ่ยเย่ว์ยังคงไม่ปรากฏกายเช่นเดิม นางเริ่มหมดความอดทนแล้วแม้นางจะมาขอเงิน แต่ไม่อาจแสดงท่าทีเช่นขอทานได้นางต้องให้กู้สุ่ยเย่ว์มอบให้ด้วยความเต็มใจ

        ในใจหลี่ฮูหยินมีความคิดต่างๆ นานาผุดขึ้นมาได้ยินเสียงฝีเท้าดัง รีบวางถ้วยชาเปล่าลงบนโต๊ะแรงๆ “นี่ชาอันใดกันหรือว่ายามปกติบ่าวรับใช้อย่างพวกเจ้าให้สุ่ยเย่ว์ดื่มของเช่นนี้สุ่ยเย่ว์อัธยาศัยดี แต่ไม่ได้หมายความว่าบ่าวรับใช้อย่างพวกเจ้าจะละเลยได้มีตระกูลหลี่ของข้าอยู่ ย่อมไม่มีทางยอมให้พวกเจ้ารังแกสุ่ยเย่ว์แน่”

        เสียงหลี่ฮูหยินเพิ่งจะจบก็เห็นหญิงสาวนางหนึ่งยืนอยู่ที่ปากประตู

        “ท่านป้าสะใภ้จะมาช่วยออกหน้าให้ข้ารึ”หญิงสาวเยาว์วัยไม่ได้ก้าวเข้ามาทันทีแต่ยืนอยู่ปากประตู ยกยิ้มมองหลี่ฮูหยิน

        ดูท่าละครเมื่อครู่จะได้ผลแล้ว หลี่ฮูหยินลอบยินดีในใจทว่าใบหน้ากลับมีท่าทีกังวล “สุ่ยเย่ว์ ป้าสะใภ้เพียงแค่เป็นห่วงเจ้าเห็นเจ้ายังอยู่ดี ป้าสะใภ้ก็วางใจ”

        กู้สุ่ยเย่ว์ก้าวเดินเข้ามา นั่งลงบนที่นั่งประธาน

        หลี่ฮูหยินนิ่งงันไป เมื่อครู่นางแค่เล่นละครไม่ได้คิดจะออกหน้าให้กู้สุ่ยเย่ว์จริงๆ ที่นี่เป็นถึงจวนอวิ๋นอ๋องไม่ว่าคนไหนนางล้วนล่วงเกินไม่ได้

        “เหมือนป้าสะใภ้จะดูไม่เต็มใจนักหรือวาจาเมื่อครู่แค่พูดลอยๆ เท่านั้นกัน” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยไม่ใส่ใจนัก

        หลี่ฮูหยินฝืนทำหน้าหนาเอ่ยขึ้น“ผู้ใดรังแกกู้สุ่ยเย่ว์ของพวกเรารึ”

        กู้สุ่ยเย่ว์ปิดปากหัวเราะขึ้นมา “เป็นท่านอ๋องรังแกข้าหนักยิ่ง”

        ใจหลี่ฮูหยินพลันเต้นระรัวขึ้นมา

        ไม่กี่คำพูดเอ่ยออกมา ตอนนี้นางอกสั่นขวัญแขวนแล้วการสนทนากับกู้สุ่ยเย่ว์ช่างเหนื่อยนัก

        หลี่ฮูหยินรู้สึกแล้วว่ากู้สุ่ยเย่ว์ยากรับมือยิ่งกว่ามารดาอ่อนแอของนางมาก

        กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยถาม “ซื้อยาพวกนี้ต้องใช้เงินเท่าไรรึ”

        หลี่ฮูหยินในใจพลันยินดี ตอนมารดากู้สุ่ยเย่ว์ยังอยู่นางเป็นห่วงชายแก่หญิงแก่สองคนนั้นมาก คิดหาวิธีต่างๆ นานาเพื่อพบพวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนแก่สองคนนั้นจะใช้กับตัวกู้สุ่ยเย่ว์ได้ผลด้วย

        กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “สามหมื่นตำลึงรึ”

        หลี่ฮูหยินมองสีหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“ในจวนน่าจะรวบรวมเงินได้ห้าพันตำลึง ตอนนี้ขาดเพียงสองหมื่นห้าตำลึง”

        “ดังนั้น ท่านป้าสะใภ้จึงมาขอเงินกับข้ารึ”กู้สุ่ยเย่ว์ยิ้มตาหยีเอ่ย สองหมื่นห้าพันตำลึง ช่างเอ่ยปากได้หน้าไม่อายนัก

        ‘ขอเงิน’สองคำนี้จี้จุดหลี่ฮูหยินจนสะดุ้งตัวโยน เอ่ยหน้าดำคล้ำ “กู้สุ่ยเย่ว์วาจานี้ของเจ้าหมายความว่าอย่างไร ท่านพ่อท่านแม่ข้าเป็นตายายของเจ้าเช่นกันพวกเขาต้องการเงินรักษาโรค เหตุใดถึงบอกว่าข้ามาขอเงินเจ้ากัน”

        “หากรักษาโรคให้ท่านตาท่านยาย ข้าเต็มใจแน่นอนอยู่แล้วท่านป้าสะใภ้ ไม่สู้ท่านเขียนตัวยาที่ต้องใช้มา ข้าให้คนไปซื้อเคี่ยวเสร็จแล้วค่อยส่งไปให้ท่านตาท่านยาย” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยอย่างจริงใจ

        สีหน้าหลี่ฮูหยินพลันเขียวคล้ำ แทบอยากจากไปทันใดแต่พอนึกถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตน ก็ข่มกลั้นความโกรธไว้ “สุ่ยเย่ว์จวนตระกูลหลี่ขาดเงินจำนวนหนึ่งจริงๆ ”

        “หากท่านป้าสะใภ้อยากได้เงินจากข้าที่นี่เช่นนั้นก็เอาของที่ริบไปจากสินเดิมมารดาข้าคืนมาก่อนเถิด” กู้สุ่ยเย่ว์หุบยิ้มเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา

        พูดจบแล้วก็หันหลังจากไปทันใดทิ้งป้าสะใภ้ฮูหยินรองเสนาบดีของนางไว้ในห้องรับแขก

        หลี่ฮูหยินยืนอยู่ในห้องรับแขกนานมาก สีหน้าแดงก่ำไปหมดแล้วหลังจากนั้นกระฟัดกระเฟียดจากไป

        หลี่ฮูหยินกลับถึงจวนรองเสนาบดีขว้างปาข้าวของในบ้านไปรอบหนึ่งในอกนางเหมือนมีกองไฟร้อนรุ่มแผดเผาอยู่ในนั้น ไฟนั่นแผดเผาสติปัญญาทั้งหมดของนางนางแทบอยากจะคว้ามีดไปสับกู้สุ่ยเย่ว์

        “ฮูหยิน เจ้าเป็นอะไรไป” หลี่จิ้งเฉิงเดินย่องๆ เข้ามาเดินมาถามข้างกายหลี่ฮูหยิน

        “ยังไม่ใช่หลานสาวนางนั้นของท่านหรอกรึ”หลี่ฮูหยินเอ่ย “น่าโมโหนักนางถึงกับจะให้ข้าคืนสินเดิมของมารดานาง”

        ตอนนั้นตนอ้างเรื่องป่วยของคนแก่สองคนนั้นดึงสินเดิมในมือมารดากู้สุ่ยเย่ว์กลับมาไม่น้อยของพวกนั้นล้วนเป็นของที่มารดาโง่เขลาของนางเต็มใจให้ นางถึงกับบอกให้ตนคืนให้นาง

        หลี่จิ่นซิ่ว เจ้าได้ลูกสาวที่ดีนัก

        “นางถึงกับเอ่ยเช่นนี้เลยรึ” หลี่จิ้งเฉิงตกใจตัวโยน“นั่นไม่ใช่หญิงสติไม่ดีหรอกหรือ”

        หลี่ฮูหยินพูดๆ แล้วก็ร้องไห้ออกมา

        แววตาหลี่ฮูหยินกระจ่างวูบทันใด “ท่านแม่เป็นยายของนางท่านแม่ไม่เคยติดค้างสินเดิมของนางหลี่จิ่นซิ่ว ท่านแม่ไปขอจะดีที่สุด กู้สุ่ยเย่ว์คงไม่กล้าไม่ให้ นายท่านช่างปราดเปรื่องนัก”

        หลี่จิ้งเฉิงหัวเราะ ‘ฮ่า ฮ่า’ สองเสียง“ฮูหยินกล่าวชมไปแล้ว”