ปิ๊ด ปิ๊ด ปี๊ดดดด!
“เฮ~”
“เฮ้ย! ไอ้เชี่ยยยย!”
ผมนั่งกุมขมับกับผลการแข่งขันลูกกลม ๆ ของคืนแดงเดือดที่มั่นใจนักหนาว่าจะขยี้ผีได้ มั่นใจถึงขนาดชวนเดอะแก๊งมานั่งรอดูชัยชนะของผม แถมยังบลั๊ฟไอ้เด็กผีสามตัวไว้ว่าใครแพ้ต้องโดนลงโทษ ด้วยเกมประจำกลุ่มที่ชื่อว่า ‘รู้เขารู้เรา’ แต่ตอนนี้เริ่มรู้ตัวแล้วว่าความซวยกำลังจะมาเยือน
“ฮ่า ๆ กูบอกแล้วไอ้เตี๋ยว คืนนี้ผีกูท็อปฟอร์มเว้ย”
แพ้คาบ้าน...อยากจะเผาโปสเตอร์ซาลาห์ทิ้งชิบเป๋ง แข่งกับทีมอื่นยิงเอายิงเอา ทำไมต้องมาแพ้ให้เด็กผีวันนี้ด้วยวะ กูไม่เข้าจายยยย
“อย่าขี้โม้ไอ้คิว แพ้แค่ลูกเดียวแหละวะ”
“โหย! แพ้แล้วพาลลลล”
ผมส่งลูกถีบไปหาไอ้คิวที่ยืนเต้นแร้งเต้นกาอยู่กับทีมผีของมัน แต่มันก็เสือกหลบได้เพราะรู้ทันเหมือนเคย
“เอาเหอะ ๆ ยังไงคืนนี้ฝั่งพี่เตี๋ยวกับพี่ธิวก็แพ้ ฉะนั้นต้องทำตามสัญญาด้วย”
“อะไรวะไอ้ปลา แพ้แค่ลูกเดียวเอง เดี๋ยวพวกพี่ก็ต้องโดนเกมรู้เขารู้เราอีก แกยังจะทำโทษพวกพี่อีกเหรอวะ” ผมขอความเห็นใจจากไอ้ปลาที่ไม่ยอมหลับยอมนอน แต่มาเชียร์บอลกับพวกผมแถมมันยังอยู่ฝั่งผีอีกต่างหาก ทั้งบ้านก็เลยมีแค่ผมกับไอ้พี่ธิวที่เป็หงส์ปีกหัก
“ต้องลงโทษดิ ยังไงปลาก็เล่นรู้เขารู้เราด้วยไม่ได้อยู่แล้ว เพราะงั้นก็ต้องทำตามที่ปลาขอคนละหนึ่งอย่างตามที่ตกลงกันไว้”
“เออ ๆ อย่าโกงน้องดิวะไอ้เตี๋ยว”
“กูไม่ได้โกงโว้ยไอ้ฟ่า เออ...อยากให้ทำอะไรก็ว่ามาแล้วกัน”
“ของพี่เตี๋ยวขอแค่ถ่ายรูปแล้วกัน ปลาจะเอาไปลงเพจ”
“เพจเรือฟินแลนด์อะไรของแกน่ะเหรอ”
“เพจเพื่อนจิ้นฟินแลนด์ต่างหาก”
“แกถ่ายรูปพี่ไปตั้งเยอะแล้วนะเว้ย พี่ไม่เห็นได้อะไรเลยเนี่ย”
“แฟนคลับทั้งหญิงชายที่พี่มีมากเกินหน้าตาก็เพราะปลาทั้งนั้นแหละ”
อื้อฮือ...ปากมันร้าย!
“แม่ง...จะถ่ายก็ถ่ายเลยจะได้จบ ๆ”
“เอาไว้วันที่พี่เตี๋ยวสารรูปดีกว่านี้ปลาค่อยถ่าย วันนี้ให้ติดไว้ก่อนก็แล้วกัน”
“หมายความว่าไงวะ พี่แกก็สารรูปดูดีตลอดแหละ ถ้าไม่ถ่ายตอนนี้ก็ไม่ให้ถ่ายแล้วเว้ย”
“ก็ได้...ถ้าไม่ให้ถ่ายรูปดี ๆ ปลาจะเอารูปที่พี่นอนน้ำลายยืดไปลงแทน”
“เฮ้ย! อย่านะโว้ย!”
“หึ ๆ งั้นก็อย่าเื่มาก ปลาอยากถ่ายวันไหนก็ถ่ายเองแหละ”
แม่ง...น้องหรือแม่วะ ต้องยอมแพ้มันตลอดเลยเนี่ย
“เออ!”
“แล้ว...ปลาอยากให้พี่ทำอะไรล่ะ ถ่ายรูปเหมือนกันเหรอ”
ผมหันมองไอ้พี่ธิวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งสวมชุดบอลหงส์แดงไม่ต่างจากผมเลย แต่ไอ้ปลากลับยกโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมถ่ายรูปมันซะงั้น
“ใช่ค่ะ แต่...ขอเป็รูปคู่นะ”
“เฮ้ย! พี่ไม่ถ่ายคู่ด้วยหรอกนะ” ผมรีบค้านเพราะไม่อยากมีเฟรมร่วมกับไอ้พี่ธิวตอนนี้ ตอนที่ผมรู้สึกไม่คูลเท่าพี่มันที่ยังส่งออร่าความหล่อขาวในยามดึกดื่นแบบนี้
“ก็ไม่มีใครขอให้ถ่ายสักหน่อย ปลาขอให้พี่ธิวถ่ายคู่กับพี่ฟ่าต่างหาก เคมีมันเข้ากันกว่าตั้งเยอะ”
ห่าน! เสียเซลฟ์ไม่พอยังเสียหน้าอีก
ผมเห็นพวกมันยิ้มมุมปากด้วยเนี่ย ขำกันใหญ่เลยนะไอ้พวกเชี่ย
“ฮ่า ๆ สำคัญตัวผิดว่ะไอ้เตี๋ยว แพ้ั้แ่บอลยันรูปร่างหน้าตาเลยว่ะ ฝั่งกูเอาไปแดกหมด”
ผมไม่รู้จะเถียงห่าอะไรก็เลยทำได้แค่ขว้างหมอนอิงใส่ไอ้คิว
“มึงอย่าไปล้อมันมาก เดี๋ยวน้อยใจขึ้นมาจริง ๆ ก็ต้องซวยมานั่งง้อมันอีก”
“ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะเว้ยพี่บิว!”
“เอ้า...ก็กูเห็นมึงเชียร์ทีมเด็ก ๆ อย่างนั้น ก็คิดว่ามึงยังเด็กอยู่อะดิ”
แม่งงงง เจ็บจี๊ดดดด!
ให้ไอ้คิวด่าร้อยประโยคยังไม่เท่าพี่บิวซ้ำเติมประโยคเดียวเลยเนี่ย!
“ขำไรวะพี่ธิว ก็เชียร์ทีมเดียวกันนั่นแหละ!” ผมโวยใส่ไอ้พี่ธิวที่เสือกขำจนตัวโยนเหมือนไอ้พวกที่เหลือทั้งที่ก็อยู่ฝั่งเดียวกัน
“พอ ๆ เลิกโวยวายกันสักที กูจะชงเหล้ารอแล้วเดี๋ยวดึกกว่านี้ก็ไม่ได้แดกกันพอดี”
แหม...เห็นเงียบ ๆ อย่างไอ้ฟ่าก็ขี้เหล้าเหมือนกันนะครับ แถมมันยังคอแข็งกว่าผมด้วย
“ให้พี่บิวชงไปก่อนสิคะ พี่ฟ่ามานั่งนี่ก่อน ถ่ายคู่กับพี่ธิวให้ปลาหน่อยนะ ปลาจะเอาไปจิ้นที่เพจ”
“อ๋อ ได้ดิ”
ผมเบ้ปากมองบนใส่ความขี้มโนของน้องสาวที่จับคู่ไม่ได้ดูตาม้าตาเรือ คนหล่อสไตล์ผู้ดีแบบเดียวกัน มันจะดูน่าจิ้นตรงไหนวะ เหมือนพี่น้องคลานตามกันมามากกว่า
“เมื่อก่อนแกจิ้นพี่กับไอ้ฟ่าจะตาย ตอนนี้เปลี่ยนคู่เฉยเลยนะ”
“โอ๊ย...พี่น่ะมันเก่าแล้ว ตอนที่พี่เปิดตัวแฟนกระแสจิ้นก็หายไปหมดแล้ว ถึงตอนนี้จะโสดเพราะโดนเทก็ไม่ได้ทำให้มันน่าจิ้นขึ้นมาอีกหรอก”
“แก...รู้เื่นี้ได้ไงวะ”
แม่ง...ผมยังไม่ได้เล่าให้ที่บ้านฟังสักหน่อยว่าเลิกกับมินแล้ว หรือว่าไอ้พี่ธิวมันปากโป้งวะ ผมหันขวับไปมองตัวน่าสงสัยแต่มันก็ทำหน้าตาใสซื่อใส่ผมเหมือนเดิม
“คิดว่าเฮียคิวเก็บความลับอะไรจากไอ้เค้กน้องรักได้บ้างล่ะ”
โห! หันกลับมามองไอ้ตัวการแทบไม่ทัน แถมมันยังมีหน้าส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้อีก น่าถีบจริง ๆ
“เอาน่า...น้องมึงรู้แต่แม่มึงยังไม่รู้นะ”
“ข้อแก้ตัวฟังไม่ขึ้นเลยไอ้ฟาย!”
“ไม่ต้องไปด่าเฮียคิวหรอก พี่เตี๋ยวคิดว่าจะปิดเื่นี้จากปลาได้เหรอ แฟนคลับพี่เยอะอย่างกับอะไร ยังไงก็ต้องมีคนมาถามปลาอยู่แล้วว่าพี่เลิกกับแฟนจริงหรือเปล่า”
“เออ ๆ รู้แล้วก็ดี...ี้เีเล่าซ้ำสอง เอาเป็ว่าตอนนี้พี่โสดแล้วจิ้นได้”
“ของใหม่มันน่าจิ้นกว่าอยู่แล้วปะ”
“พี่ธิวมีคู่หมั้นแล้ว มันจะจิ้นตรงไหนวะ”
“พี่เตี๋ยวจะไปรู้ดีกว่าเรดาร์ของเ้าแม่เพจฟินแลนด์อย่างปลาได้ไง มีคู่หมั้นแล้วก็จิ้นได้ ปลาจะเอาไปจิ้นเป็แบบโบรแมนซ์ไง ถึงเป็จริงไม่ได้แต่ก็ฟินดี”
“แต่พี่ธิวเขาเป็อาจารย์นะเว้ย แกจะจับไปจิ้นมั่วซั่วแบบนี้ได้ไง ถ้าคนอื่นเอาไปแชร์เยอะ ๆ เข้าพี่เขาจะเสียหาย”
“มึงห่วงพี่ธิวั้แ่เมื่อไรวะ”
“มันห่วงั้แ่ที่พี่เขาช่วยชีวิตมันเอาไว้ไงพี่บิว หัวใจก็เลยกลับมาผูกกัน สงสัยิญญาความเป็น้องขี้หวงจะกลับมาประทับร่างมันเหมือนเมื่อก่อนแล้วว่ะพี่”
“กูไม่ได้หวง!”
“หวงก็ได้นะ...พี่ไม่ว่าหรอก”
มึงเล่นอะไรดูจังหวะได้เปล่าวะ!
ไอ้ห่าพวกนี้มันทำหน้าตาอยากจะแซวผมใจจะขาดแล้วเนี่ย ผมได้โดนล้อเื่นี้อีกแน่
“หูย...เล่นกับพี่เตี๋ยวมันไม่ฟินหรอกพี่ธิว เล่นกับพี่ฟ่าดีกว่าน่าจะฟินกว่าเยอะ”
“ทำไมล่ะ..พี่ดูไม่เข้ากับเตี๋ยวเหรอ”
“ถ้ารูปลักษณ์ภายนอกก็ได้อยู่นะ แต่ถ้านิสัย...ปลาว่าผู้ดีควรจะได้กับผู้ดีมากกว่า อย่าไปคลุกคลีกับพวกทาสเลย”
เอ๊า! สุมหัวกันขำเลยนะมึง
“ไอ้ปลานี่พี่เป็พี่นะเว้ย!”
“ก็เพราะเป็พี่น่ะสิถึงได้พูด เลิกโวยวายแล้วเขยิบไปนั่งตรงโน้นเลยไป ปลาจะถ่ายรูปพี่ธิวกับพี่ฟ่า” ไอ้ปลาไม่สนใจผมแถมยังดันให้ผมลุกไปนั่งที่อื่นเพื่อให้ไอ้ฟ่าขยับมานั่งแทนที่
“พี่สองคนนั่งชิดกันหน่อยนะ เอาเหมือนคู่ซี้คู่จิ้นกันเลยนะ”
“แบบนี้พอไหม”
แบบนี้ของไอ้พี่ธิวคือการกอดคอไอ้ฟ่าไว้ แล้วฉีกยิ้มหล่อละมุนใส่กล้อง
“พี่ฟ่าซบไหล่ได้ปะคะ น้องขอน้า~”
“ฮ่า ๆ พี่น่ะได้แต่เกรงใจพี่ธิวน่ะสิ”
“ไม่เป็ไร พี่ไม่ถือหรอก”
“พี่ควรจะถือนะ รู้ปะเนี่ยว่าเพจไอ้ปลามันเป็แบบไหน มันเป็เพจจิ้นคู่วายนะเว้ย”
“คู่วาย?”
“จิ้นให้ผู้ชายได้กันไงเล่า” พี่มันไปอยู่โลกไหนมาวะ ไม่รู้เื่รู้ราวกับเขาเลยเนี่ย
“งั้นเหรอ...ปลาสนับสนุนเพศนี้ด้วยเหรอ”
“เพศไหนปลาก็สนับสนุนหมดแหละค่ะ แต่ผู้ชายหล่อเวลาอยู่ด้วยกันแล้วมันน่ารักดี”
“แต่พี่ว่าคู่นี้ไม่เวิร์ก ทำอะไรก็ต้องเกรงใจคู่หมั้นพี่ธิวด้วยดิวะ ถ้าเขามาเห็นรูปจากเพจแกเขาจะว่าไง”
“พี่จะจริงจังอะไรนักหนาเนี่ย ปลาแค่จะเอาไปลงว่าเป็พี่น้องกันเท่านั้นเอง”
“เออ...ให้น้องมันถ่าย ๆ ไปเหอะไอ้เตี๋ยว”
“แต่พี่ธิวมันโตเป็ผู้ใหญ่แล้วนะเว้ยพี่บิว”
“นี่ไอ้เตี๋ยว...กูถามจริงนะ มึงหวงคู่จิ้นอย่างกูหรือว่าอยากจะเป็คู่จิ้นกับพี่ธิวกันแน่วะ ถ้ามึงหวงพี่ชายมากนักกูยอมถอยให้ก็ได้นะเว้ย”
แม่งงงง เปิดประเด็นนี้ต่อหน้าน้องกูได้ไงวะไอ้ฟ่า!
“ทำไมพี่เตี๋ยวต้องหวงพี่ธิวด้วยล่ะ ปลาเห็นมันชอบทะเลาะกับพี่ธิวทุกวัน แต่ถ้าเป็ตอนเด็ก ๆ ก็ว่าไปอย่าง...หวงยิ่งกว่าอะไรดี”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้หวง แต่แค่เป็ห่วงเว้ย!”
“งั้น...ถ้าเตี๋ยวไม่ให้ถ่าย พี่ไม่ถ่ายก็ได้นะ”
เออ...ไอ้พี่ธิวมันก็ว่านอนสอนง่ายดีนี่หว่า
“งั้นก็ไม่ต้องถ่าย เดี๋ยวคู่หมั้นพี่เห็นจะไม่พอใจเอา”
“เขาไม่สนใจเื่นี้หรอก”
“สนไม่สนก็ไม่ควรถ่ายเปล่าวะ”
“โห! อะไรเนี่ย พวกพี่แพ้พนันปลานะแต่ไม่ยอมทำตามสัญญาได้ไง”
“อยากได้รูปคู่ใช่ไหม มานี่เลย...ถ่ายพี่กับไอ้ฟ่าแทน จุดชนวนคู่จิ้นในตำนานได้แน่ ให้หอมแก้มจูบปากยังได้ ครั้งนี้พี่ไม่ว่าเพราะพี่โสด” ผมคอนเฟิร์มพลางยื่นหน้าเข้าไปหาไอ้ฟ่าที่รีบเอามือดันหน้าผมให้ออกห่าง
“ถามกูยัง...ถ้ากูจะโดนจิ้นก็ให้มันตรงสเปกกูหน่อยเหอะ”
“กูไม่ตรงสเปกมึงตรงไหนวะ”
“กูชอบผู้ชายน่ารัก”
“มึงว่ากูไม่น่ารักเหรอ”
“มึงมันน่าค้นหา...แต่ไม่น่ารักว่ะ”
“แม่ง! แล้วมึงจะยอมจิ้นกับพี่ธิวหรือไง”
“อืมมมม...”
โห่! คิดนานฉิบ!
ผมเบ้ปากใส่ไอ้ฟ่าที่ทำท่าคิดหนัก พลางโน้มตัวเข้าไปจ้องหน้าพี่ธิวโคตรใกล้ ก่อนจะหันมายิ้มอ่อนให้ผม
“พี่ธิวก็น่ารักดี แต่ถ้ามึงหวงมาก...กูไม่ยุ่งก็ได้”
“กูไม่ได้หวง!”
“ไม่หวงอะไร มึงคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้มันไม่ปกติหรอกนะ เสียมาดคนคูลหมด”
“กูไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย กูแค่คิดถี่ถ้วนคิดให้รอบคอบโว้ย!”
“ดีแล้วแหละ พี่ไม่อยากให้เตี๋ยวคิดเล็กคิดน้อยหรอก ถ้าเป็เื่พี่น่ะ...พี่อยากให้คิดเยอะ ๆ”
“อู้ววววว”
อู้วเหี้ยอะไร!
เล่นอย่างนี้ต่อหน้าไอ้ปลาได้ไงวะ ถึงมันจะไม่ฟินแต่ถ้าเสือกปากลั่นพูดเื่ความหลังของผมกับไอ้พี่ธิวตอนวัยเด็กก็เป็เื่กันพอดี
“พอเลยไอ้พวกเชี่ย! จะทำห่าอะไรก็ทำเลย กูไม่สน ไม่แคร์ ไม่หวง!”
“ถ้าไม่หวง กูถ่ายนะ...มาครับพี่ธิวมาถ่ายรูปกัน”
“เออ! ถ้าพี่ธิวทะเลาะกับคู่หมั้นขึ้นมาอย่าหาว่ากูไม่เตือนแล้วกัน”
ผมไม่สนใจกับสายตาล้อเลียนของไอ้สามตัวที่จงใจแกล้งผมแล้วเดินหนีออกมาเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ไอ้น้องตัวดีสร้างคู่จิ้นคู่ใหม่ตามใจชอบ ถ้ามันเกิดเป็กระแสขึ้นมาจริง ๆ จะหาว่าผมไม่เตือน พลังสาววายแม่งน่ากลัวจะตายห่า
.
.
ตายห่าแน่ ๆ คืนนี้ต้องมีตายสองศพ!
ผมทำใจกับความจริงที่ว่าคืนนี้ฝั่งผมสองคนต้องโดนจัดหนักจากไอ้พวกเด็กผีแน่ เพราะเหล้าหลากดีกรีหลากยี่ห้อที่ตั้งเรียงรายอยู่ตรงหน้า บอกให้รู้ว่าเกมมหาโหดที่นำสารพิษสู่ตับกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
ส่วนกติกาก็แสนง่าย แค่คนแพ้ต้องตอบคำถามจนกว่าฝั่งชนะจะพอใจ ถ้าคำถามไหนที่พวกผมตอบไม่ได้หรือไม่อยากตอบ ก็ต้องเลือกกินเหล้าหนึ่งแก้วเป็การชดเชยโดยเหล้าแก้วนั้นผู้ตั้งคำถามจะเป็คนชงให้
จุดที่น่ากังวลก็ตรงนี้แหละ เพราะคนถามมันต้องชงแบบพิสดารเพื่อล้มคนตอบอยู่แล้ว ถ้าคนตอบไม่อยากโดนน็อกเพราะเหล้าก็ต้องยอมตอบแม่งทุกข้อที่พวกมันถาม เกมนี้จึงสนุกสำหรับผู้ชนะ ส่วนผู้แพ้อย่างพวกผมให้หาตับใหม่ยังง่ายกว่า
“ปลาขอถามคำถามแรกได้ปะ”
“ไม่ได้! เป็ผู้หญิงยิงเรือขึ้นไปนอนได้แล้วไป”
“พรุ่งนี้วันเสาร์นะพี่เตี๋ยว ปลาขออยู่ดูเกมรู้เขารู้เราด้วยดิ”
“ไม่ได้!”
“พี่ธิวววว นะ ๆ ปลาขอดูด้วยนะ” อ้อนผมไม่ได้ก็อ้อนไอ้พี่ธิวแทนเหมือนเดิม
“เตี๋ยว...ให้น้องอยู่ด้วยนะ”
แล้วมึงจะหันมาอ้อนกูแทนไอ้ปลาทำไมวะเนี่ย
“แต่น้องมันเป็ผู้หญิงนะเว้ย ถามอะไรติดเรตขึ้นมาจะทำยังไง น้องมันก็ได้ยินหมดดิ” ผมรู้ดีครับว่าไอ้พวกนี้มันแสบขนาดไหน เวลาคึก ๆ คำถามก็สัปดนใช่ย่อย
“โอ๊ย! ปลาโตแล้วนะ ทำอย่างกับปลาไม่รู้เื่เรต ๆ งั้นแหละ”
“ไอ้ปลา!”
“พอ ๆ พอทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ เอาเป็ว่าพี่ให้ปลาอยู่ด้วยได้แต่ห้ามเล่น”
แหม...ทำตัวเป็ผู้หลักผู้ใหญ่ขึ้นมาเลยนะไอ้พี่ธิว
พอมันประกาศคำประกาศิตแล้ว ผมก็ไม่กล้าท้วงหรอก ่นี้พี่มันได้รับอภิสิทธิ์จากแม่ให้เป็ผู้ปกครองชั่วคราวของผมกับไอ้ปอปลาด้วย
“แม่ง...ก็ตามใจแล้วกัน”
“คำถามแรกผมเริ่มก่อนแล้วกัน...ขอถามพี่ธิว” ไอ้คิวเริ่ม
“ว่ามา”
“พี่ธิวมีแฟนมาแล้วกี่คน”
คำถามหน่อมแน้มเหมือนหน้ามึงเลย ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลยสักนิด
“สองคน”
“ห้ามโกหกนะเว้ยพี่”
“พี่ไม่ได้โกหก สองคนจริง ๆ”
“อะไรวะ...ไปอยู่เมืองนอกตั้งหลายปี ฝรั่งไม่เคยตกถึงท้องเลยเหรอพี่ธิว”
“พี่หมอเขาไม่ได้หื่นกามเหมือนมึงนะไอ้คิว จะได้มีแฟนเป็โขลงอย่างมึง” พี่บิวด่า “พอแล้ว...คำถามมึงอ่อนมาก ต่อไปกูถามเอง...ไอ้เตี๋ยว”
“อะ...อะไรพี่” น้ำลายฝืดคอเลยว่ะ เพราะรู้ดีว่าคำถามโหดบรรลัยมาจากคนนี้ตลอดแหละ
“มึง...ดูหนังโป๊ครั้งสุดท้ายเมื่อไร”
นั่นไง! กูว่าแล้ว ต้องโดนเื่อะไรแบบนี้ตลอดแหละ
“คำถามนี้มันติดเรตนะเว้ย ไอ้ปลานั่งหัวโด่อยู่เนี่ย ผมจะตอบยังไงวะ” ผมโวยใส่พี่บิวเพราะอายน้อง แต่ไอ้ปลากลับทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ผมแทน
“ไม่ต้องมาอ้างปลาหรอก ตอบ ๆ ซะทีอย่าทำเป็ลีลา เื่อย่างนี้ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้นแหละว่าผู้ชายส่วนใหญ่ต้องเคยดู”
หืม...ไอ้น้องกร้านโลก!
“เอาไง...จะตอบหรือจะแดก”
“ตอบก็ได้!” ผมไม่อยากเสพเหล้าสูตรล้มช้างของพี่บิวหรอก จะตอบหรือจะแดกก็นรกพอกัน
“ห้ามโกหกนะมึง”
“เออ รู้แล้ว...ก็ั้แ่...อยู่ปีหนึ่งอะ”
“ทำไมวะ มึงเซ็กซ์เสื่อมเหรอ ถึงไม่ดูหนังโป๊” ไอ้เชี่ยคิวเสนอหน้าถามอย่างอยากรู้อยากเห็นจนผมต้องโบกหัวมันด้วยความเอ็นดู
“ยังไม่ถึงตามึงถาม! ไอ้ฟ่ายังไม่ได้ถามเลย มึงต้องรอรอบหน้าไอ้ฟาย”
“เออ ๆ ไอ้ฟ่าถามแทนกูเลย”
“เื่อะไรล่ะ กูก็มีคำถามของกู กูขอถามว่า...ทำไมมึงถึงเลิกดูหนังโป๊”
คำถามเสื่อมซ้ำซ้อน มันก็ไม่พ้นเื่นี้อยู่ดีแหละวะ
“กู...” คำถามนี้ไม่อยากตอบเลยเพราะมันะเืใจ แต่ก็ไม่อยากตันั้แ่ข้อแรก ๆ เพราะไม่รู้ไอ้ผีสามตัวนี้มันจะพอใจเลิกถามเมื่อไร
“ตอบไม่ได้ก็แดก” ไอ้ฟ่าเตรียมชงเหล้าเร็วทันใจยิ่งกว่าบาร์เทนเดอร์
“เฮ้ย! ให้เวลากูหน่อยดิวะ กูแค่...เฮ้อ…กูเลิกดูเพราะว่าคบกับมินไง เพราะกูไม่อยากเป็พวกผู้ชายที่หมกมุ่นอยู่กับเื่แบบนั้น กูก็เลยเลิกดูแล้วก็เป็การป้องกัน...เผื่อเวลากูอยู่กับเขา กูจะได้ไม่คิดอะไรเตลิดไปไกลด้วย”
เป็ไงล่ะ...คำตอบแมนสุด ๆ ทุ่มเทเพื่อคนที่รักขนาดนี้ แต่ไม่ได้อะไรเลยแม้แต่ความรัก
“สุภาพบุรุษฉิบหาย” พี่บิวตบไหล่ผมเป็การปลอบใจ
“แม่มึงน่าจะตั้งชื่อมึงว่าเจนเทิลแมนเนอะ”
“ไอ้เชี่ยคิว”
แม่ง...เป็คนเดียวที่สามารถดึงอารมณ์ดำดิ่งจากความรักของกู มาพุ่งทะยานเพราะความกวนตีนได้จริง ๆ
“หยอก ๆ เอ้า...ต่อ ๆ เลยไอ้ฟ่า”
เปลี่ยนเื่เลยนะมึง
“งั้น...ผมถามพี่ธิว พี่เคยชอบผู้ชายหรือเปล่า”
แม่ง…คำถามม้ามืด คำถามที่พวกกูเคยนั่งนินทาไอ้พี่ธิวเลยนะเนี่ย
“...”
“ถ้าพี่ไม่ตอบก็ต้องกินนะครับ”
“พี่ธิวตอบอยู่แล้วแหละพี่ฟ่า อย่างพี่ธิวจะไปเคยชอบผู้ชายที่ไหนล่ะ...เนอะพี่ธิว”
“...อืม”
“‘อืม’ นี่คืออะไรครับพี่...เคยหรือไม่เคย”
ผมไม่รู้ว่าทำไมไอ้ฟ่าถึงถามคำถามนี้ แต่ผมก็อยากฟังคำตอบเหมือนกัน
“เฮ้อ...ไม่เคย”
“โกหกตกนรกนะครับพี่”
“แหม...พี่ฟ่าอยากให้พี่ธิวตอบว่าเคยเหรอคะ อยากมีความหวังหรือเปล่าเนี่ย”
“ฮ่า ๆ รู้ทันนะเรา แต่พี่ธิวมีคู่หมั้นแล้ว ผมคงไม่มีหวังหรอกใช่ไหมครับพี่”
“ไม่รู้สิ...ใครจะไปรู้อนาคต”
“ฟินเฟร่อ~”
ฟินห่าอะไร! ทำเป็เล่นอ่อยใส่กัน สนุกตายล่ะมึง!
ผมเอือมกับการเล่นเลอะเทอะของไอ้ฟ่ากับไอ้พี่ธิว จนต้องยกเหล้าขึ้นซดทั้งที่ยังไม่ถึงคราวที่จะต้องแดกเหล้าเลย
“เฮ้ย! มึงเอาของกูไปแดกได้ไง”
“กูคอแห้ง!” ไอ้เชี่ยคิวแม่งขี้หวง ดึงแก้วในมือผมกลับคืนไปอีก ผมกลืนไปได้แค่สองอึกเอง
“คอแห้งก็แดกน้ำเปล่าดิวะ เดี๋ยวพอมึงตอบไม่ได้ก็ต้องแดกเหล้าอยู่ดี แค่ที่พี่บิวกับไอ้ฟ่าชงมึงก็น็อกแล้ว ไม่ต้องทำเก่งมาแดกก่อนตอบหรอก”
“เออ! ก็รีบถามอะไรที่กูตอบไม่ได้ดิวะ”
“ท้าเหรอมึง...ได้...ผมถามพี่ธิว”
“เอ้า! ทำไมไม่ถามผมเล่าพี่บิว”
“กูไม่อยากรู้เื่ของมึง กูถามพี่หมอนั่นแหละดีแล้ว ถ้าเขาไม่ตอบมึงก็แดก”
“ทำไมผมต้องกินแทนพี่ธิวด้วยล่ะ”
“พี่เขาเป็แผลอยู่ แดกเหล้าเข้าไปก็แย่ดิ”
“งั้นพี่ก็ห้ามกินเหมือนกันแหละ พี่หัวแตกอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“แผลกูเล็กนิดเดียว แค่นี้แดกได้ไม่ตายหรอก แต่แผลของพี่ธิวเขาใหญ่กว่ากูเพราะงั้นมึงต้องแดกแทน”
“พี่กินเองได้นะ ไม่เป็ไรหรอก”
“ไม่ต้องทำเป็คนดีได้ปะ! เดี๋ยวแดกให้เอง อยู่เฉย ๆ เลย”
“พี่ธิวเป็แผลอะไรเหรอคะ”
แม่ง...ไอ้ปลามันไม่รู้เื่นั้นนี่หว่า ถ้ามันรู้ว่าผมมีเื่เพราะมินมันต้องทนไม่ไหวเอาไปบอกแม่แน่ ๆ
“โดนกล่องของหล่นใส่แขนนิดหน่อยน่ะ ก็เลยเป็แผลใหญ่อยู่”
เฮ้อ...พี่มันฉลาดตอบกว่าผมเยอะ
“เอาเป็ว่าให้ไอ้เตี๋ยวกินแทนแล้วกันนะครับพี่ ผมขอถามเลยแล้วกัน...พี่เสียเวอร์จิ้นตอนอายุเท่าไรครับ”
อั๊ยยะ! โดนล้วงลึกเจาะใจกว่ากูอีก
“อืม...พี่ขอไม่ตอบแล้วกัน”
“จัดไป”
รอยยิ้มโรคจิตแบบนี้กูจะไม่ทน!
“พี่ธิวรู้ปะเนี่ยว่าเหล้าที่พี่บิวชงนรกขนาดไหน ไอ้เตี๋ยวได้น็อกก่อนเพื่อนแน่”
“งั้นเหรอ...”
“เออ...ตอบเหอะพี่ธิว ผมอยากรู้อะ ไม่ใช่ตอนเรียนทันตะใช่ปะ”
ทำไมมึงต้องทำหน้าขี้เสือกขนาดนั้นด้วยวะไอ้คิว
“แล้วทำไมคิวถึงอยากรู้ล่ะ”
นั่นดิ...
“ก็พี่ธิวบอกว่าเคยมีแฟนมาแค่สองคนใช่ปะ”
“อือ”
“เพราะฉะนั้นถ้าพี่ไม่ตอบว่ายังเวอร์จิ้นอยู่ แสดงว่าไม่เวอร์จิ้นแล้วนั่นแหละ”
“พี่หมอเขาอายุเท่าไรแล้ว ขนาดมึงอายุแค่นี้ยังไม่เวอร์เลยไอ้ฟาย” พี่บิวเตือนสติไอ้คิวที่สนใจเื่ใต้สะดือของไอ้พี่ธิวเหลือเกิน
“ประเด็นมันอยู่ที่ผู้หญิงเว้ย! ถ้าไม่ใช่คู่หมั้นที่อยู่อเมริกาก็ต้องเป็พี่หมออุ่น เพราะฉะนั้นพี่ธิวต้องตอบว่าเสียเวอร์จิ้นตอนอายุเท่าไร เข้าใจปะพี่!”
“อือ...พี่ว่าพี่เข้าใจแล้วนะ แต่ไม่ตอบ หึ ๆ”
รอยยิ้มกวนอารมณ์ที่ผมเห็นบ่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของไอ้พี่ธิวแบบที่ไอ้คิวช็อกไปเลย เพราะมันไม่เคยเจอโหมดปีศาจของไอ้พี่ธิวมาก่อนหรอก
“พี่แม่ง...คืนนี้ผมจัดหนักพี่แน่”
“จัดหนักเชี่ยไรล่ะ กูนี่แหละที่ต้องแดก”
“กูไม่สน ถ้าพี่ธิวทนเห็นไอ้เตี๋ยวน็อกได้ก็ลองดู...พี่บิวจัดไปอย่าให้เสีย หึ ๆ”
โห่! ไอ้พวกเชี่ย บลั๊ฟกันไม่ดูคนรับกรรมอย่างกูเลย!
“แม่ง...แน่ใจนะเว้ยว่าไม่ตอบ!” ผมหันไปถามไอ้พี่ธิวอีกทีอย่างมีความหวัง เพราะพี่มันชอบทำตัวเป็พี่ที่ดี คงไม่อยากให้ผมต้องซวยแทนหรอก
“ขอโทษนะเตี๋ยว”
ผมเปลี่ยนใจแล้วละ...มันไม่ใช่พี่ที่ดีหรอก และไอ้การที่ทุกคนคิดว่าทำผมแล้วไอ้พี่ธิวจะเดือดร้อนด้วยน่ะ คิดผิดเห็น ๆ ก็ดูหน้ามันดิ...ระรื่นกว่าไอ้เชี่ยคิวก็มันเนี่ยแหละ!
“ซดให้หมดไอ้เตี๋ยวน้องรัก พ่อหนุ่มสุภาพบุรุษลูกผู้ชาย” พี่บิวดันแก้วเหล้าในมือผมแบบอารมณ์ดีสุดเหวี่ยง ต่างจากผมที่ยกขึ้นดื่มด้วยมืออันสั่นเทา
แค่ได้กลิ่นเหล้าแตะปลายจมูกก็ขนลุกแล้ว เข้มกว่าสีดำก็เหล้าพี่รหัสผมนี่แหละ รับรองว่าเล่นอีกไม่กี่คำถามเกมก็โอเว่อร์แน่ เพราะผมคงนอนน็อกเป็ศพตกบ่อเหล้าอยู่เนี่ยแหละ วีถีทางแห่งสุภาพบุรุษเหี้ย ๆ!
แม่ง...ปวดฉี่แต่ก็ปวดหัวจนไม่อยากลุกเลยเนี่ย ว่าแต่...ผมนอนหลับไปั้แ่เมื่อไรวะเนี่ย ผมน็อกเพราะพี่บิวแท้ ๆ เลย
ผมแข็งใจลืมตาขึ้นเพราะอยากเข้าห้องน้ำเต็มแก่แล้ว แต่ภาพสลัวตรงหน้าทำให้ผมอยากหลับตาลงอีกครั้ง เพราะใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับพริ้มอยู่ข้างกาย มันคงไม่น่าระทึกเท่านี้หรอก ถ้าผมกับพี่ธิวไม่ได้นอนตะแคงหน้าเข้าหากัน มันใกล้เสียจนรู้สึกถึงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนตรงหน้า
ผมควรจะขยับออก...ใช่...แต่ทำไมผมยังคงนอนจ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งของมันอยู่อย่างนี้นะ อาจเป็เพราะมืออีกข้างของผมถูกฝ่ามืออุ่นใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันเกาะกุมอยู่ก็เป็ได้
นี่มัน...ปกติหรือเปล่าวะ การนอนจับมือกับผู้ชายด้วยกันมันเป็เื่ปกติหรือเปล่า
“แม่ง...คิดเหี้ยอะไรเนี่ย” ผมบ่นตัวเองเพราะคิดว่ารู้คำตอบอยู่แล้ว
“อืม...ตื่นแล้วเหรอ”
ผมคงบ่นดังไปหน่อยทำให้พี่ธิวลืมตางัวเงียขึ้นมาถาม ผมก็เลยรีบขยับตัวออกจากความใกล้ชิด
“เออ ผมอยากเข้าห้องน้ำน่ะ พี่นอนต่อเหอะ” ผมบอกรีบลุกขึ้นอย่างไวและเพิ่งรู้ว่าตัวเองนอนเบียดกับพี่มันอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก จึงเกือบหงายหลังลงบนพื้นเพราะความเมาที่ยังมีสูงลิบ
“เฮ้ย! ระวังเตี๋ยว...เดี๋ยวพี่พาไปดีกว่า”
“ไม่ต้อง...ผมไหว”
“ไม่ไหวหรอก ดูก็รู้ว่ายังเมาอยู่”
ผมไม่เถียงมันอีกเพราะตอนนี้ยืนยังแถมไม่ไหวเลย ผมจึงต้องปล่อยให้พี่ธิวช่วยพยุงไปจนถึงห้องน้ำ
“ไม่ต้อง...รอนี่แหละ ผมจัดการเองได้” ผมดันอกพี่มันให้หยุดรออยู่ที่หน้าห้องน้ำ เมาแค่ไหนก็น่าจะถืออาวุธลับของตัวเองไหว
“ก็ได้...มีอะไรก็เรียกนะ”
.
.
กูฉี่ไม่ออก! เป็นิ่วหรือเปล่าวะเนี่ย
ผมยืนลังเลใจอยู่เป็สิบนาทีแล้ว ว่าจะขอความช่วยเหลือจากคนที่รออยู่หน้าห้องน้ำดีหรือเปล่า อายก็อายแต่ก็ปวดจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย
“แม่ง! ออกดิวะ...” ผมตัดสินใจเบ่งฉี่อีกรอบเผื่อจะได้ผล แต่คราวนี้ปวดจี๊ดจนน้ำตาแทบเล็ดเลย “โอ๊ย!”
“เป็อะไรหรือเปล่าเตี๋ยว!”
“เฮ้ย! เข้ามาทำไม!”
ด้วยความใผมก็เลยรีบดันน้องเข้ากางเกง แต่มันปวดจนต้องลงไปนั่งกุมเป้าตัวเองอยู่บนพื้น
“เตี๋ยว!”
“แม่ง...ปวดว่ะ”
“ปวด...ปวดท้องเหรอ”
“ไม่...ปวด...ฉี่”
“แล้วทำไมไม่ฉี่ล่ะ หรือว่ายืนไม่ไหว”
ผมเงยหน้ามองพี่ธิวที่ก้มลงมานั่งอยู่ตรงหน้า และมองผมด้วยสายตาเป็ห่วง
“ผม...ฉี่ไม่ออกว่ะพี่” บอกแม่งตรง ๆ เลยแล้วกัน ตอนนี้ปวดจนไม่เหลือความอายแล้ว
“ฉี่ไม่ออก?”
ผมพยักหน้ายอมรับแบบอาย ๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไงหรอก อยู่ดี ๆ มันก็เป็ขึ้นมาเองนี่หว่า
“ลองเบ่งหรือยัง”
“ลองแล้ว...อย่างปวดเลย แต่ไม่ออกว่ะ”
“ไปหาหมอไหม”
“ผม...จะเป็นิ่วหรือเปล่าวะพี่”
“ไม่รู้สิ...คงต้องลองให้หมอตรวจดู”
“แต่ผมไม่อยากโดนสวนเตี๋ยวน้อยนะเว้ย” ผมเคยได้ยินมานะว่าผู้ชายเป็นิ่วมันอาจต้องโดนสวนกระปู๋
“อาจจะไม่เป็ก็ได้”
“แล้วทำไมผมฉี่ไม่ออกล่ะ”
“ก็...อาจจะแค่ฉี่ขัดก็ได้ ลองค่อย ๆ เบ่งอีกที”
“ไม่เอา...มันเจ็บ”
“มานี่...พี่ช่วย”
“เฮ้ย!” ผมแหกปากลั่นห้องน้ำแต่ไอ้พี่ธิวก็ฉุดผมลุกขึ้นยืนจนได้ แถมยังมายืนประกบข้างหลังให้ผมหันหน้าเข้าหาโถส้วมด้วย
“ลองฉี่ดู”
“พี่มองแบบนี้ใครจะฉี่ออกวะ”
“งั้นพี่หลับตาก็ได้ แต่จะช่วยดันท้องน้อยให้”
ฟึ่บ!
ความช่วยเหลือที่ผมไม่ทันได้ทักท้วงเพราะฝ่ามือใหญ่ล้วงเข้ามาใต้เสื้อ และเลื่อนลงไปใกล้ท้องน้อยจนขนลุกไปหมด
“พี่...แม่ง...อย่ากดดิ” ผมพยายามดึงมือพี่ธิวออกจากท้องน้อย แต่มันก็กดลงมาเบา ๆ จนผมสะดุ้ง
“เบ่งตามจังหวะที่พี่กด...ลองดู...อาจจะแค่ฉี่ไม่ออก เพื่อนพี่มันก็เคยเป็”
“พี่เคยช่วยเพื่อนแบบนี้เหรอวะ”
“ไม่เคย...แต่มันเคยเล่าให้ฟังว่าทำแบบนี้แล้วฉี่ออก เลิกถามแล้วเอาออกมาฉี่สักที เดี๋ยวก็ปวดหนักกว่าเดิมหรอก”
“พี่ก็หลับตาดิวะ!”
“ถ้าเตี๋ยวหันมามองหน้าพี่บ้าง ก็คงเห็นว่าพี่หลับตาั้แ่ล้วงมือเข้าไปแล้วแหละ”
ห่า! ใครจะกล้าหันไปมองหน้ามึงวะ ใกล้จนจะจูบคอกูอยู่แล้วเนี่ย!
“แม่ง...อย่าลืมตานะเว้ย”
“อืม”
ผมชำเลืองมองไอ้พี่ธิวนิดหน่อยจนแน่ใจว่าพี่มันไม่ลืมตาขึ้นมามองแน่ จึงดึงสิ่งที่ปวดหนึบออกมาจากกางเกง ตอนนี้มันบวมเป่งเตรียมพร้อมจะฉี่เต็มที่แล้ว
“ผมจะเบ่งแล้วนะ”
“อือ...พี่กดให้แล้ว ค่อย ๆ เบ่งดู”
“อือ...” ผมกลั้นหายใจตอนที่มือหนากดน้ำหนักมือลงบนท้องน้อย จากนั้นก็ลองเบ่งตามจังหวะที่พี่มันบอก ความปวดแล่นริ้วขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ฉี่พุ่งออกมานิดหน่อย
“ออกแล้ว...แต่เจ็บว่ะ”
“ไม่เป็ไร ลองเบ่งต่อ เดี๋ยวมันก็ออก”
“อืม”
ผมไม่รู้ว่ามันจะได้ผลจริงหรือเปล่า แต่ก็ยอมทำตามที่พี่ธิวบอกจนฉี่ค่อย ๆ พุ่งออกมาตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคืออาการมวนท้องน้อยตรงที่ถูกััจากคนด้านหลัง...
ตอนนี้ฉี่ออกมาจนเกือบสุดแล้วแต่ผมกลับรู้สึกบางอย่างขึ้นมาแทนที่ อาจเป็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้ผมไวต่อการััก็ได้ ผมควรจะบอกพี่ธิวให้หยุดการกระทำ แต่ผมกลับยังยืนนิ่งปล่อยให้คนด้านหลังััหน้าท้องผมอยู่อย่างนั้น
“เตี๋ยว...” เสียงเรียกแ่เบาของพี่ธิวทำให้ผมได้สติว่าควรหยุดความรู้สึกแปลกเหล่านี้ซะ
“ฮะ?”
“พี่...ออกไปรอข้างนอกนะ”
“แต่ผมยัง --”
“กดอย่างที่พี่กดนั่นแหละ เดี๋ยวก็ออกหมด”
ผมรีบเก็บส่วนลับเข้ากางเกงเพราะพี่ธิวดึงมือออกจากเสื้อของผมแล้วและกำลังจะเดินหนีไปซะดื้อ ๆ
“เฮ้ย! ช่วยก็ช่วยให้ถึงที่สุดดิ ผมยังไม่หายปวดเลยนะ”
“แต่พี่...ก็ปวดเหมือนกัน”
“ฮะ?”
ไอ้พี่ธิวไม่อธิบายอะไรอีกแต่ส่งสายตาให้ผมมองตามไปที่เป้ากางเกง ผมก็เลยถึงบางอ้อว่ามันก็เป็ผู้ชายที่คงรู้สึกอะไรบ้างเหมือนกันนั่นแหละ
“ผมฉี่เสร็จแล้ว ไปนอนก่อนนะ” ผมตัดบทซะเองและเดินหนีกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ผมควรจะโกรธพี่ธิวที่มีอารมณ์อะไรขึ้นมาตอนที่ช่วยผมแบบนั้นหรือเปล่าวะ “แต่กูก็...รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนี่หว่า มันคงเพราะกูเมาอยู่...ใช่...กูเมา...พี่มันก็คงเมา...แอบแดกเหล้าเข้าไปแน่ ๆ”
เหตุผลนี้ดูมีเหตุมีผลดีครับ ร่างกายของผู้ชายตอบสนองเร็วเป็เื่ปกติ เพราะฉะนั้นผมจะไม่เก็บเื่นี้มาใส่ใจแล้วกัน
.
.
ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก...
เสียงในอกของผมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมพวกเราซึ่งหลับเป็ตายกันอยู่ในห้องนั่งเล่น มีเพียงผมที่ได้ยินมันชัดเจนดีและคนที่กำลังนอนกอดเอวผมอยู่ก็คงได้ยินเหมือนกัน
ผมรู้ว่าพี่ธิวยังไม่หลับ...ผมเองก็เหมือนกัน
หลังจากหายเข้าห้องน้ำนานสองนาน พี่ธิวก็กลับมาล้มตัวลงนอนข้างกายผมเหมือนเดิม การนอนเบียดกันอยู่บนโซฟาเป็สิ่งที่ผมไม่คิดว่าพี่เขาจะทำแต่เขาก็ยังกลับมานอนที่เดิม
เรานอนนิ่งหันหลังให้กันอยู่ไม่กี่นาที คนด้านหลังก็เอื้อมมือมากอดเอวผมไว้หลวม ๆ ราวกับรอดูท่าทีว่าผมจะผลักเขาออกไหม แต่ผมก็ยังนอนนิ่งเหมือนคนที่หลับเป็ตาย ทั้งที่จริงแล้ว...หัวใจของผมกำลังทำงานหนัก
มันสูบฉีดมากกว่าที่ควรเป็...มันไม่ปกติ...มันไม่ดีเลยสำหรับผม...
ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกทั้งหมดนี้มันคืออะไร แต่ผมแค่...ไม่ได้รังเกียจที่พี่ธิวอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยกอดผมสักหน่อย ผมโดนเขากอดมาั้แ่เด็ก มันไม่แปลกหรอกที่เราจะนอนกอดกันแบบนี้ ถ้าไม่มีเื่ในคืนนั้น...ผมก็คงยังนอนกอดก่ายกับพี่ธิวได้อย่างปกติแบบไม่คิดอะไร
ตอนนี้ผมก็ไม่อยากคิดอะไรแล้วเหมือนกัน...ในเมื่อพี่ธิวอยากให้ผมลืมผมก็จะลืม พอตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ ผมจะกลับเป็ก๋วยเตี๋ยวคนเดิม คนที่เป็น้องชายของพี่ธิว คนที่ไม่สนใจเื่ในอดีตอะไรอีก คงถึงเวลาที่ผมต้องวางเื่เก่า ๆ แล้วต้อนรับพี่ชายที่แสนดีกลับบ้านเสียที
แค่หลับตาลง...ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนแปลงไป...ความบาดหมางและแผลในใจของผมจะหายไป...เมื่อผมได้พี่ชายคนนี้กลับมา
23K
