รอรัก รอแค้น

ตลอดทางกลับมาถึงบ้านศศิธรไม่ยอมห่างจากแม่เลยเธอเอาแต่กอดซุกไซร้แม่อยู่อย่างนั้น เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอเดินเข้าไปหมกตัวอยู่ในห้องพระไม่ยอมออกไปไหน สร้างความวิตกกังวลให้กับทุกคนในบ้านเป็นอย่างมาก จนในที่สุดพ่อกับแม่ก็ทนไม่ไหวต้องเข้ามาคุยกับลูกให้รู้เรื่องก๊อก ก๊อก ก๊อก“ไอรักลูกเป็นอะไรตั้งแต่กลับมาลูกเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องพระทั้งวันนี่ก็ค่ำแล้วลูกจะไม่ออกจากห้องพระเลย” ไอลดาถามลูกสาวหน้าเครียด“บอกไปคุณพ่อคุณแม่ก็จะหาว่าไอรักบ้าสิคะ”“แล้วยังไงลูก บอกมาก่อนพ่อกับแม่จะได้ช่วยกันหาทางแก้ไข” พีรวิชญ์ลูกสาวเสียงเครียดพอกัน“เห้อ ก็ได้ค่ะ”ศศิธรเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟังและแน่นอนสีหน้าของพ่อกับแม่ก็ต้องไม่เชื่อ“บางทีหนูอาจจะคิดไปเองก็ได้นะลูก หนูห่างอกพ่อห่างอกแม่ไปไกลเป็นครั้งแรก หนูเลยรู้สึกระแวงเห็นภาพหลอนไปเองรึเปล่า” พีรวิชญ์ฟังจบแล้วก็แย้งขึ้น“เพราะอย่างนี้ไงคะ ไอรักถึงไม่อยากเล่าให้ใครฟัง”พีรวิชญ์ทำท่าจะพูดอีกแต่ไอลดาเอื้อมมือมาบีบมือสามีห้ามปรามเอาไว้ก่อน“ถ้าเป็นอย่างที่หนูพูดจริง หนูก็สบายใจได้แล้วเรากลับมาอยู่ที่บ้านแล้วมันตามมาทำร้ายหนูไม่ได้อีก” ไอลดาถึงจะไม่เชื่อที่ลูกพูดแต่เธอก็ไม่อยากคัดค้านหรือทำอะไรให้ลูกรู้สึกไม่ดีไปมากกว่านี้ศศิธรฟังแล้วก็เข้ากอดมารดาแน่น“โอ๋ลูก ไม่ร้องนะคนดีของแม่คืนนี้เรานอนด้วยกันดีไหมเกิดอีผีบ้านั่นมันมาทำอะไรลูกแม่กับพ่อจะจัดการมันหะ"ปัง!!!พูดยังไม่ทันจะจบประโยคก็มีลมพัดแรงจนหน้าต่างปิดกระแทกเสียงดัง เห็นดังนั้นศศิธรตัวสั่นระริกทันที“ไม่เป็นไรหรอกลูกก็แค่ลมพัดแรง” ไอลดาปลอบ“ค่ะ คุณแม่”คืนนั้นศศิธรนอนกลางระหว่างพ่อกับแม่ ก่อนนอนสามคนพ่อแม่ลูกหยอกล้อกันนิดหน่อยเพราะบรรยากาศแบบนี้มันชวนให้นึกถึงสมัยที่เธอยังเล็กๆ ที่มักจะขอมานอนกับพ่อกับแม่เสมอ หลังจากหยอกล้อกันเพียงพักเดียวทั้งสามพากันนอนและหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะเหนื่อยจากเดินทางแครวก! แครวก! แครวก!“ฮือ...ฮือ...ช่วยด้วย...ฮือ...ไอรักกลัว”ไอลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงแปลกประหลาดบางอย่างเธอมองไปทางลูกสาวเธอแต่มันว่างเปล่าตรงกลางไม่มีลูก เธอรีบสะกิดเรียกสามีที่นอนหลับสนิทอยู่“พี่พีคะลูกหาย”พีรวิชญ์กำลังจะขยับปากพูดว่าลูกไปเข้าห้องน้ำแต่เขาดันมาได้ยินเสียงแปลกๆ ก่อนเขาหันไปมองทางต้นเสียงแล้วพบกับร่างลูกสาวเขากำลังขูดประตู“ไอรัก” พีรวิชญ์รีบเข้าไปดึงร่างลูกสาวออกยังไม่ทันจะถึงตัวลูกสาวเขารู้สึกถึงแรงผลักบางอย่างผลักเขาให้กระเด็นล้มลง“มึงอย่ามายุ่ง” มีเสียงพูดมาจากทางโต๊ะเครื่องแป้งและเมื่อหันไปมองไอลดาและพีรวิชญเห็นหญิงสวมชุดไทยใบหน้าเขียวช้ำ เนื้อตัวมีแต่รอยแผลกำลังหวีผมอยู่ในกระจก“มึงทำอะไรลูกกู” พีรวิชญ์ตะคอกเสียงดังมันไม่ตอบแต่มันแสยะยิ้มปรายตาไปมองศศิธรที่ใช้กรงเล็บขูดประตู จนประตูมีรอยประลองเลือดแดงๆ แสดงให้เห็นว่านิ้วเล็กๆ ทั้ง 10 นั้นกำลังเจ็บปวดแค่ไหน และยิ่งเห็นลูกร้องไห้สะอึกสะอื้นของความช่วยเหลือใจพ่อใจแม่ยิ่งแทบจะแหลกสลาย“ปล่อยลูกฉันไปเถอะนะ อย่าทำอะไรลูกฉันอีกเลย ไอรักเป็นเด็กดีมาตลอดคุณอย่าทำอะไรแกเลยนะ”“ดีรึ มึงเห็นกูไหม!!!! สิ่งที่มันทำกับกู!!!!!!! กรี๊ดดดดด”เพล้ง!หญิงหน้ากระจกกรีดร้องลั่นเนื้อตัวเธอบวมอืดช้ำน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าเก่า เมื่อเธอบวมมากขึ้นๆ จนตัวแตกกระจกนั้นก็แตกตามตัวเธอไปพร้อมกับศศิธรที่เปลี่ยนจากเอามือขูดประตูเปลี่ยนเป็นเอาหัวโขกประตูพีรวิชญ์และไอลดารีบเข้าไปดูลูก พีรวิชญ์พยายามจะดึงลูกออกจากประตู ร่างศศิธรไม่ขยับด้วยซ้ำ ไอลดาจึงเอามือตัวเองลองศีรษะลูกกับประตูแทน“คุณพ่อ...คุณแม่ช่วย...ฮือ...ช่วยไอรักด้วย...ฮือ..ไอรักเจ็บ...ฮือ…”คำวิงวอนของลูกสาวช่างบาดใจพ่อกับแม่เหลือเกิน ตอนที่สองสามีภรรยากำลังคิดว่าจะช่วยลูกยังไงดี มีเสียงดังจากทางด้านนอกพูดขึ้น“เกิดอะไรขึ้นเสียงดังลั่นบ้าง” เสียงลูกชายคนเล็กทางด้านนอกพีรวิชญ์มีสติรีบออกลูกชาย“เลิฟไปเอาพระในห้องพระมา”“ทะ” ธีรวิชญ์กำลังจะขยับปากถาม“อย่าถามมาก รีบไปเอามาก่อนน้องจะแย่”ถึงเขาจะไม่รู้เรื่องแต่ธีรวิชญ์ที่ทำตามที่พ่อบอกก่อนจังหวะที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไปทำตามที่พ่อบอกอยู่ๆ ก็เกิดแรงผลักเขาเข้ากับกำแพงอย่างแรง พร้อมกับอาการหายใจไม่ออก เท้าทั้งสองข้างของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น“ผู้ใดช่วยมันมันผู้นั้นต้องตาย” เสียงประกาศแข็งกร้าว ตามมาด้วยเสียงหัวเราะขนลุก“อย่ามายุ่งกับครอบครัวกูอีผีชั้นต่ำ!!!”เสียงหญิงวัยชราพร้อมกับพระในมือ“กรี๊ดดดด ไม่มีใครช่วยมันได้ พวกมึงจำไว้!! มันต้องตายอย่างทรมานเหมือนกู…ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า….”เสียงหญิงคนนั้นค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับร่างของธีรวิชญ์ตกลงบนพื้น และศศิธรที่หมดสติลงในอ้อมแขนแม่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 ไม่มีใครช่วยได้

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 ไม่มีใครช่วยได้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้