หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก

หลี่เป่า น้องสาวคนเล็ก

บทที่ 53 จริงใจ

เป่าเปาตามพี่ชายสามไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่จวนอ๋องสาม แม้เวลาจะผ่านไปเป็นสิบปี แต่ถนนหนทางส่วนใหญ่ของเมืองหลวงไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก ทำให้นางรู้สึกค่อนข้างชำนาญทางในเมืองหลวง โดยเฉพาะบนหลังคา

"แม่นาง เจ้ากำลังจะทำอะไร!!"

เสียงดังขึ้นจากบนหลังคาด้านหน้า ทำให้นางฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยตอบไปว่า

"คนๆ นั้นคือพี่ชายคนที่สามของข้าเอง ข้ามารอเก็บซาก เอ๊ย รอพาพี่ชายกลับบ้าน หากเขากลับเองไม่ไหวเจ้าค่ะ"

องครักษ์ลับที่คอยเฝ้าระวังอยู่ด้านบนจวน มองหน้าหลี่ซานพี่ชายสามทีหนึ่ง ก่อนจะหันมองหน้าหญิงสาว พบว่าทั้งสองมีหน้าตาละม้ายคล้ายกันก็ค่อนข้างเชื่อคำพูดของนาง แต่เขาก็ยังมีสิ่งค้างคาใจจึงเอ่ยถามอีกว่า

"แล้วคนผู้นั้นมากับเจ้าหรือไม่?"

เป่าเปาที่ได้ยินก็รู้สึกงุนงง จึงหันไปมองด้านหลัง พบกับจิ้นอันที่กำลังส่งยิ้มมาให้นาง

"ศิษย์พี่ นี่ท่านมาได้อย่างไร??"

"ข้าเห็นเจ้ากำลังวิ่งเล่นอยู่บนนี้ก็เลยตามมา"

เพราะนางมัวแต่สนใจพี่ชายที่อยู่ด้านล่างจึงไม่ได้สนใจจิ้นอันที่แอบตามมา เป่าเปาได้แต่เหลือบมองจิ้นอันทีหนึ่งก่อนจะหันไปตอบองครักษ์ผู้นั้นว่า

"เขามากับข้าเองเจ้าค่ะ"

"งั้นพวกเจ้าช่วยอยู่ห่างๆ อย่างสงบด้วย หากเห็นว่าพวกเจ้าประสงค์ร้ายหรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่"

กล่าวจบองครักษ์ผู้นั้นก็หายตัวไปทันที โดยปล่อยให้เป่าเปากับจิ้นอันยังคงยืนอยู่บนหลังคา จากความรู้สึกของเป่าเปา นางกล้าบอกได้เลยว่าคนผู้นั้นมีฝีมือมาก ทำให้นางไม่กล้ายั่วโมโหเขา

นางเลือกที่จะนั่งดูพี่ชายแสดงความสามารถให้พ่อตาให้อนาคตได้เห็นอยู่ห่างๆ

"อะเม็ดแตง จะได้มีอะไรทำระหว่างชมดูเรื่องสนุก"

"ศิษย์พี่ ท่านนี่ช่างรู้ใจข้าจริงๆ"

กล่าวจบนางก็รับเม็ดแตงจากจิ้นอันมาแทะอยู่บนหลังคา ในขณะที่พี่ชายคนที่สามกำลังเหงื่อแตกพลั่กอยู่เต็มหลัง

หลี่ซานพี่ชายคนที่สามถูกพามารออยู่ในสวนที่จวนอ๋องสาม แม้สวนแห่งนี้จะงดงามราวกับสรวงสวรรค์ แต่หลี่ซานของเรากลับไม่รู้สึกถึงความสวยงามแต่อย่างใด ในใจมีเพียงวิธีคิดหาทางรอด

ตั้งแต่ที่เขารู้ว่าตัวเองไปเกี้ยวบุตรสาวของอ๋องสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหด เขาก็พยายามคิดหาทางออกให้ตัวเอง ภรรยาก็อยากมี ชีวิตก็อยากรอด จะทำอย่างไรดีล่ะ

ยังไม่ทันที่จะคิดออกก็ถูกเชิญมาสนทนาเสียก่อน ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี นี่คือเสียงในหัวของหลี่ซาน ณ ตอนนี้

"เจ้าเองหรือที่มีนามว่าหลี่ซาน!!"

เสียงทรงพลังดังขึ้นมาจากด้านหลัง ส่งผลให้หลี่ซานถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อมองไปทางต้นเสียงก็พบเข้ากับบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ ใบหน้าคมสันดุดันน่าเกรงขาม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบุคคลผู้นี้ต้องเป็นอนาคตพ่อตาของเขาอย่างแน่นอน หลี่ซานรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยออกไปว่า

"ข้าน้อยคือหลี่ซาน ต้องการสมัครเป็นลูกเขยของท่านอ๋องขอรับ"

อ๋องสามที่ได้ยินคำพูดของหลี่ซานถึงกับชะงักเล็กน้อย ดวงตาจ้องมองไปที่หลี่ซานอย่างน่ากลัว

"บุตรสาวข้าคือกุลสตรีที่ดีพร้อม คิดว่าตัวเองมีอะไรดี ถึงกล้ามาเกี้ยวพาราสีบุตรสาวข้า!!"

เสียงตวาดราวกับกำลังโกรธทำเอาหลี่ซานสะดุ้งอีกครั้ง เขาพยายามคิดถึงคำพูดของน้องสาวคนเล็กที่ว่า หากมัวแต่อายก็จะอด ดังนั้นเขายอมเป็นคนหน้าด้านที่จะได้ ดีกว่าคนอายที่ต้องอด

"ข้าน้อยมีหน้าตาดีขอรับ"

คำตอบของหลี่ซานทำเอาอ๋องสามถึงกับคิ้วกระตุก หากเจ้าหนุ่มผู้นี้ตอบว่าตัวเองนิสัยดี เขาก็จะสวนกลับไปว่ามีอะไรมายืนยันว่าดี หากบอกว่าตัวเองร่ำรวย เขาก็จะตอบกลับไปว่าจวนอ๋องก็ไม่น่ามีทรัพย์สินน้อยกว่า แต่เจ้านี่กลับตอบว่าหน้าตามันดี แล้วเขาจะตอบกลับว่าอย่างไร?

หลังจากครุ่นคิดอยู่นานจนหัวคิ้วแทบชนกัน เสียงบุตรสาวของเขาก็ดังขึ้น

"ท่านพ่อ นี่ท่านไปจับตัวคนผู้นี้มาทำไมกันเจ้าคะ"

"ใครว่าข้าจับมา ข้าแค่เชิญเขามาเสวนาด้วยเท่านั้น จริงหรือไม่?"

"จ...จริงขอรับ"

เลี่ยงหรูมองไปทางบิดาของเขาทีหนึ่งอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

"เช่นนั้นพวกท่านกำลังสนทนาสิ่งใดกัน"

อ๋องสามกำลังคิดหาคำตอบดีๆ ที่จะนำมาตอบบุตรสาว แต่ถูกหลี่ซานผู้ชาญฉลาดเอ่ยขึ้นก่อนว่า

"ท่านอ๋องสามบอกข้าว่าคุณหนูเป็นสตรีที่ดีพร้อม ข้าต้องแสดงความจริงใจให้ท่านเห็นมากๆ หน่อยน่ะสิ"

"เอ๊ะนี่เจ้า..."

"หรือท่านอ๋องสามพูดสิ่งอื่นใดอีกขอรับ"

อ๋องสามถึงกับพูดอะไรไม่ออก เลี่ยงหรูที่เห็นบิดาของตัวเองจนมุมเป็นครั้งแรกก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตอนแรกนางไม่ได้สนใจบุรุษผู้นี้มากนัก ในเมืองหลวงมีบุรุษหน้าตาดีตั้งมากมาย แต่บุรุษที่กล้าหาญชาญชัยต่อกรกับบิดาคงมีไม่มากนัก

"เช่นนั้นเพื่อแสดงความจริงใจ ท่านก็ช่วยแวะมาคุยเป็นเพื่อนท่านพ่อบ่อยๆ หน่อยก็แล้วกัน"

"ห๊ะ!!"

"ใช่ๆ ลูกข้าพูดถูก เจ้าต้องแสดงความจริงใจให้ข้าเห็นเสียก่อน!!"

หลี่ซานที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับเหงื่อตกอีกครั้ง เขาอยากได้ลูกเสือไม่ได้อยากได้พ่อเสือเสียหน่อย เหตุใดต้องแวะเวียนมาคุยกับพ่อของสตรีที่หมายปองบ่อยๆ กันล่ะเนี่ย

อ๋องสามที่เหมือนจะรู้ความในใจของชายหนุ่มก็ยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"หากเจ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องฝืน ข้าไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก"

"ใครบอกว่าข้าไม่อยากมาเล่าขอรับ ข้าเพียงกำลังคิดว่าจะนำอะไรมาฝากดีเท่านั้นเอง"

"เฮอะ ให้มันจริงเถอะ กลัวแต่จะไม่กล้ามาเสียมากกว่า"

"ข้าจะมาทุกวันจนท่านต้องทนเห็นหน้าข้าไม่ไหวเลยขอรับ คอยดู"

"นี่เจ้า.."

"คิกๆๆ"

รอยยิ้มอันงดงามและเสียงหัวเราะอันไพเราะของเลี่ยงหรู ทำให้หลี่ซานถึงกับมองอย่างตกตะลึง นี่แหละคือสตรีที่เขาฝันใฝ่ อ๋องสามได้แต่มองหลี่ซานจนตัวแทบพรุน แต่อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้าน เอาแต่มองสตรีที่หมายปองจนน้ำลายแทบหกลงมา

"อ้าวเป่าเปา เจ้าจะไปแล้วหรือ พี่ชายเจ้ายังไม่ออกมาเลย"

"พี่ชายข้าเก่งกาจขนาดนี้ ไม่ต้องมีข้าอยู่เขาก็กลับบ้านได้อย่างปลอดภัยแล้ว ข้าขอตัวกลับไปโรงน้ำชาก่อนล่ะ"

กล่าวจบเป่าเปาก็ลุกขึ้นยืน หันหลังกลับหมายจะจากไป แต่ถูกจิ้นอันเอ่ยรั้งเอาไว้

"ช้าก่อน"

"มีอะไรหรือเจ้าคะ"

"แล้วหากข้าอยากแสดงความจริงใจกับเจ้า ข้าต้องทำอย่างไร?"

"ท่านคงต้องผ่าน ท่านพ่อ ท่านอา และพี่ๆ ของข้ามาก่อนนะ ขอบคุณสำหรับเม็ดแตงนะเจ้าคะ"

หลังพูดจบเป่าเปาก็รีบจากไปด้วยความเขินอายเล็กน้อย แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขามีใจให้นาง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายอยู่ดี 

จิ้นอันมองเป่าเปาจากไปด้วยหัวใจพองโต คำพูดของนางในวันนี้ดูเหมือนนางเองก็มีใจให้เขาอยู่เหมือนกัน ดังนั้นเย็นวันนี้เขาจึงกลับบ้านไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลาจนคนที่บ้านอดสงสัยไม่ได้ว่า

"วันนี้หลานชายของท่านไปทำอะไรมา ยิ้มไม่หุบเลยตั้งแต่กลับมาถึง"

"ถ้าเจ้าอยากให้ข้ารู้ ก็ต้องยอมให้ข้าออกไปเดินตลาดบ้างสิ"

"ข้าห้ามท่านตอนไหนกัน??"

"ไม่ห้ามก็เหมือนห้าม เจ้าเล่นหักเบี้ยรายเดือนข้าตลอดเดือนเช่นนี้ข้าจะออกไปข้างนอกได้อย่างไรกัน"

"แล้วปกติท่านออกไปซื้อขนมได้อย่างไร?"

"..."

"นี่ท่านยังไม่ตอบข้าเลย!!"

"ช่างเถอะข้าไม่อยากคุยกับเจ้าแล้ว"

กล่าวจบจิ้นฝูก็รีบวิ่งไปคุยกับหลานชายเพื่อเบี่ยงประเด็นทันที ใครจะไปบอกว่าแอบหยิบจากเจ้ามานั่นแหละ หุหุ