ยามเมื่อสบประสานสายตา ความเงียบสงัดพลันครอบคลุมไปทั่วทั้งเรือนไม้ แสงจันทร์เต็มดวงส่องกระทบใบหน้าคมคายของขุนนางหนุ่มผู้สูงศักดิ์ ขณะที่ รินรดานั่งแหมะอยู่บนพื้นไม้ เย็นะเืไปถึงขั้วหัวใจ ชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ยุคปัจจุบันของเธอช่างดูแปลกแยกและหลุดโทนจากทุกสิ่งในเรือนโบราณแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง
"เ้าเป็ใครกัน... ปีศาจ? หรือสายสืบจากชนชาติใด?"
โดยอนเอ่ยเสียงเรียบต่ำ ฝ่ามือหนากระชับด้ามดาบที่ข้างเอวแน่น สายตาคมกริบจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่วางตา แต่ลึกลงไปในอก จังหวะการเต้นของหัวใจเขากลับรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ใบหน้าหวาน ยิ้มโศก และดวงตาคู่โตที่บัดนี้คลอไปด้วยหยาดน้ำตา... นี่คือหญิงสาวที่เขาเฝ้ามองในห้วงนิทรามานับสิบปี! นางไม่ได้เป็เพียงภาพฝันอันเลื่อนลอยอีกต่อไป แต่นางกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขา ลมหายใจของนางมีอยู่จริง
"ฉะ... ฉัน..." รินรดาพยายามละล่ำละลักตอบเป็ภาษาเกาหลีท่อนๆ ตามที่พ่อเคยสั่งสอน แต่ความตื่นตระหนกทำให้เสียงของเธอจุกอยู่ในลำคอ
ตึก... ตึก... ตึก...
ทันใดนั้น เสียงก้าวเท้าของบ่าวรับใช้ยามค่ำคืนก็ดังก้องมาจากทางเดินไม้ภายนอก!
"ท่านสืบฮยองขอรับ? ได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากในห้อง มีสิ่งใดเกิดขึ้นหรือไม่ขอรับ?"
รินรดาเบิ่งตากว้างด้วยความใ หากมีใครมาเห็นเธอในสภาพแต่งกายพิศดารเช่นนี้ เธอคงถูกจับไปปะาในข้อหาปีศาจข้ามภพเป็แน่! ทว่าก่อนที่เธอทันจะได้ร้องหรือเคลื่อนไหว ร่างสูงใหญ่ของโดยอนก็ถลันเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว!
พรึ่บ!
มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วดึงร่างบางเข้าหาอกแกร่ง วงแขนทรงพลังโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ก่อนจะพาเธอถอยร่นเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลักอย่างเงียบเชียบ แผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับแผงอกอบอุ่น มือข้างหนึ่งของโดยอนยกขึ้นยกปิดปากเธอไว้แ่เบาเพื่อป้องกันไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอด กลิ่นหอมสะอาดของผ้าเนื้อดีผสมกลิ่นไม้หอมจากตัวเขาตลบอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก
"เงียบไว้... หากไม่อยากหัวหลุดออกจากบ่า"
โดยอนกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มพร่ากระตุ้นให้เืลมในกายของเธอสูบฉีดอย่างหนัก
"ไม่มีอะไร ข้าแค่มือเกะกะทำแจกันตก“
พวกเ้าไปตรวจตราทางอื่นเถิด" โดยอนเอ่ยส่งเสียงออกไปด้านนอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบและทรงอำนาจ ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
"รับทราบขอรับ ท่านสืบฮยอง"
เสียงก้าวเท้าค่อยๆ ไกลออกไป จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่เรือนไม้อีกครั้ง
เมื่อความปลอดภัยกลับมา โดยอนจึงค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากเธอออก แต่ทว่าวงแขนแกร่งยังคงพันธนาการร่างบางไว้ในระยะชิดใกล้ ดวงตาคมกริบคู่สบประสานกับดวงตาคู่โตในระยะไม่ถึงคิว ลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกันเป่ารดผิวแก้ว
รินรดาได้แต่นิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน เสียงในหัวร้องบอกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน... ชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่เธอฝันถึงทุกคืน และการเดินทางข้ามกาลเวลาของเธอ เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เอง!
615
