เ้าหญิงธาระตีมีรับสั่งให้นางกำนัลไปจัดเตรียมห้องสอบสวนคดี และทรงสั่งให้นายธามินทร์แจ้งเื่การสอบสวนคดีฆาตกรรมพินลาให้เ้าหญิงทั้งสองพระองค์ทราบ
ในห้องสอบสวนคดี เ้าหญิงธาระตีทรงประทับนั่งเป็ประธานตรงกลางด้านในสุดของห้องสอบสวนโดยมีนายธามินทร์ยืนอยู่เคียงข้าง
เ้าหญิงธาระตีทรงเบิกผู้ต้องสงสัยคนแรก ซึ่งก็คือ เ้าหญิงอันนา ยังไม่ทันที่เ้าหญิงธาระตีจะตรัสอะไร
เ้าหญิงอันนาก็ตรัสว่า (ในเมื่อเ้าหญิงธาระตีทรงยอมรับว่าเป็พระคู่หมั้นแล้วพระองค์ก็เทียบเท่ากับเป็พระราชินีของแคว้นนี้ต้องใช้คำาาศัพท์) “ในเมื่อพระองค์ทรงเชื่อว่าหม่อมฉันเป็คนร้าย ก็คงไม่ต้องไต่สวนอีกแล้วกระมัง”
เ้าหญิงธาระตีทรงลุกจากที่ประทับ มุ่งตรงไปยังเ้าหญิงอันนาทันที อยู่ดีๆ เ้าหญิงธาระตีก็ทรงกอดเ้าหญิงอันนา แล้วตรัสว่า “เราไม่ใช่องค์พ่อหลวง เรายินดีรับฟังทุกเื่ที่ท่านพูด เมื่อท่านอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครรังแกท่านได้อีกแล้ว ท่านเลิกแสดงละครว่าตัวเองเป็ตัวร้ายได้แล้ว ท่านเป็คนอ่อนโยน แต่เพราะไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่ท่านพูด ท่านเลยแสดงละครเพียงเพื่อประชดเท่านั้น ท่านร้องไห้ออกมาเถอะ เ้าหญิงอันนา ความเ็ปทั้งหมดที่ท่านเจอ ท่านไม่ต้องทนเก็บมันไว้อีกแล้ว เราสัญญาว่า เราจะรับฟังท่านทุกเื่”
เป็ครั้งแรกที่มีคนเข้าใจความรู้สึกของเ้าหญิงอันนาได้อย่างถ่องแท้ ดังนั้นเ้าหญิงอันนาจึงทรงปล่อยโฮ กรรแสงอย่างไม่อาย และทรงกอดเ้าหญิงธาระตีตอบอย่างเชื่อใจ เป็ระยะเวลานานพอสมควรกว่าพระองค์จะหยุดกรรแสง
นายพลธนอินทร์ตัวปลอมได้เห็นเหตุการณ์ ก็รู้สึกผิดและเสียใจที่ตนไม่เคยยอมเชื่อใจน้องสาวคนนี้เลย ทำให้เ้าหญิงอันนากลายเป็คนเก็บกด ทำทุกอย่างเพียงเพื่อประชดเท่านั้น
หลังจากนั้น เ้าหญิงธาระตีจึงเริ่มไต่สวนใหม่
“ในคืนที่พินลาตาย ท่านอยู่ที่ไหน ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องหรือรู้เห็นเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมพินลาหรือไม่”
“หากพระองค์ทรงเชื่อหม่อมฉัน หม่อมฉันจะเล่าเื่คืนนั้นให้ท่านฟัง เื่มีอยู่ว่า คืนนั้น หม่อมฉันได้พบกับพินลา หม่อมฉันเห็นเธอทำตัวลับๆ ล่อๆ จึงได้สอบถามนาง นางบอกหม่อมฉันว่าจะไปพบเสด็จพี่อินนะทัตที่ผาสองรัก แต่หม่อมฉันทราบดีว่าเสด็จพี่อินนะทัตมีราชการด่วนต้องเดินทางไปนอกเมืองหลวง ไม่มีทางไปพบพินลาที่ผาสองรักได้อย่างแน่นอน ดังนั้นหม่อมฉันจึงติดตามนางไปแล้วแอบซุ่มอยู่ตรงพุ่มไม้ ก็เห็นพินลาไปรออยู่ที่ผาสองรักจริงๆ สักพักก็เห็นเงาตะคุ่มของผู้หญิงคนหนึ่ง นางถือมีดสั้นเข้าล็อคตัวพินลาจากทางด้านหลัง ผู้หญิงคนนั้นแข็งแรงมาก เมื่อนางล็อคตัวอยู่ก็รีบใช้มีดแทงไปที่อกด้านซ้ายของพินลาทันที ทำให้พินลาเสียชีวิต ในตอนนั้นหม่อมฉันกลัวได้แต่ใช้มือปิดปากตัวเองไว้ ไม่ให้ร้องออกมา หลังจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็นำเชือกปลายข้างหนึ่งไปมัดที่ต้นไม้ใหญ่ ส่วนปลายเชือกที่ข้างหนึ่งมัดศพไว้แล้วทิ้งลงหน้าผา และใช้เชือกอีกเส้นมัดที่ต้นไม้ใหญ่เหมือนกัน แต่เส้นนี้จะใช้เพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นไต่ลงจากหน้าผา หลังจากนั้นพวกเขาทำอะไรหม่อมฉันก็ไม่รู้ หม่อมฉันยังคงรอเฝ้ามองเขาอยู่ เพื่อจะรู้ให้ได้ว่าใครเป็คนร้าย เวลาผ่านไปนานพอสมควร ผู้หญิงคนนั้นก็ไต่เชือกขึ้นมาถึงบนหน้าผา เธอคนนั้นรีบเก็บเชือกและอุปกรณ์ทุกอย่างที่อยู่บริเวณหน้าผาสองรักทั้งหมดเพื่อไม่ให้เหลือหลักฐานใดๆ จนกระทั่งเธอเดินผ่านมาตรงพุ่มไม้ที่เราแอบซ่อนอยู่ เรามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ผู้หญิงคนนั้น คือ เ้าหญิงอินทา”
ในใจธามินทร์ตัวปลอมไม่อาจเชื่อได้ว่าเ้าหญิงอินทาน้องสาวของตนจะเป็ฆาตกร เพราะเ้าหญิงอินทาทรงพิการเดินไม่ได้ จะเป็ไปได้อย่างไร แต่ก็ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาทั้งสิ้น แต่ก็ยิ่งแปลกใจที่ได้ยินเ้าหญิงธาระตีตรัสว่า
“เราเชื่อท่าน เ้าหญิงอันนา แต่ต่อไปนี้ท่านอาจจะต้องประสบอันตรายถึงชีวิต ท่านกลัวหรือไม่”
“หม่อมฉันยอมรับว่ากลัวเ้าหญิงอินทามาก แต่หม่อมฉันไม่กลัวตายเพคะ”
สักพักเ้าหญิงธาระตีก็เรียกตัวนายพลเอกาเข้ามา
“เรามีเื่จะสั่งการ เราขอให้ท่านพาตัวเ้าหญิงอินทาไปซ่อนตัวที่บ้านพักสักแห่งชั่วคราว หากสถานการณ์ปลอดภัยดีแล้ว ท่านค่อยพาตัวเ้าหญิงกลับมา เราขอให้ท่านสัญญาว่าจะปกป้องเ้าหญิงอันนายิ่งชีวิต หากพระนางเป็อะไรไป ท่านจะต้องได้รับโทษถึงตาย”
“รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ กระหม่อมสัญญาว่าจะปกป้องเ้าหญิงอันนายิ่งชีวิต”
“ท่านไปซ่อนตัวเถิดเ้าหญิงอันนา”
“เพคะ”