สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หกสิบสี่ เป้าหมายของดยุกหมูอ้วน

มาเรียทำหน้าเสียใจ

“ไม่นะคะสำหรับดิชั้นแค่อยู่กับท่านก็พอใจแล้ว..”มาเรียกล่าวอย่างเศร้าสร้อยเธอรูถึงสถานะคนธรรมดาของเธอดีมองในแง่หนึ่งการทำให้เธอเป็นทาสอุ่นเตียงของนายท่านทให้เธอมีอนาคตที่สดใสกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำมาเรียคิดเช่นนี้เพราไม่รู้ว่าเธอจะเป็นนักบุญหญิงได้ แต่หากว่ากันอีกทีนิสัยของมาเรียต่อให้รู้ก็คงจะเลือกอย่างนี้ คนที่เห็นความรักสำคัญสถานะไม่สำคัญน่ะไม่ใช่เรื่องแปลกนักหรอก

“ข้าตัดสินใจแล้วหากเจ้าต้องการเช่นนั้นก็ได้เลย เราไปพยายามทำให้ข้าสามารถแต่งงานกับเจ้าได้ที่ใต้ต้นแอปเปิ้ลกันไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรก็ตาม”

ผมกล่าวเมื่อคิดถึงความเศร้าสร้อยของมาเรียแล้วก็ไม่อยากให้เธอเศร้าคนที่เป็นสาย min-max อย่างผมพอใกล้ชิดกันมากขึ้นกลับกลายเป็นสายใจอ่อนอยากเห็นฉากจบที่เธอมีความสุขหรือนี่?

พอมาเป็นคนจริงๆเราได้เห็นในสิ่งที่ไมได้เห็นในเกมส์ซึ่งอะแฮ่ม ผมก็ได้รู้หลายอย่างที่สงสัยที่ภาพซีจีและวีดีโออนิเมชั่นตอบโต้ไม่ได้พูดนอกบท นอกสคริปต์ก็ไม่ได้แต่มันก็ทำให้เราจริงจังกับมันมากขึ้นมองว่านี่คือชีวิตจริงของเราด้วย

ความจริงในฐานะดยุกตัวร้ายของเรื่องผมอยู่เฉยๆก็สามารถอยู่ได้อย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตแล้วแค่สะสมทหารไว้จำนวนเท่าๆกับคนรอบข้างที่จะมาบุกได้ ผมก็สามารถรักษาสมดุลของอำนาจเอาไว้ได้

และปัญหาหลักก็อาจจะเป็นแค่เรื่องของฝ่ายจอมมารล่ะมั้ง

แต่หากผมสามารถทำให้มาเรียสามารถใช้เวลาจนมีความสามารถเก่งขึ้นมาได้ล่ะก็การจัดการกับฝ่ายจอมมารก็ไม่น่าจะใช่ปัญหา

ส่วนปัญหาของพวกเด็กหนุ่มสาวชอบกันเกลียดกันของพวกตัวละครจีบได้น่ะให้พวกหนุ่มสาวเขาแก้ปัญหากันไปเองเถอะ

“พวกเราสองคนจะฝ่าฟันไปด้วยกันไม่ว่าจะเจอปัญหาอุปสรรคอะไร”ไม่ว่าจะเป็นจอมมารหรือการล่มสลายของโลก

“ค่ะ นายท่าน”มาเรียกอดและจูบผมและขาก็มาเกี่ยวข้างหลังของผมอีกครั้งสมกับที่มีการบรรยายว่าชอบปีนต้นไม้ไปมาตั้งแต่เด็ก

“อ๊านายท่าน”มาเรียร้องดังแต่สายตาเธอเหลือไปเห็นเมจสาวผมแดง ทริเซียสาวกิลด์และอโคน้อยที่บางคนร้องไห้ทำตาแป๋วมองดูอยู่และกระโจนเข้ามาหานายท่านของพวกเธอ

“แง้นายท่านค้าพวกเราก็อยากแต่งงานเหมือนกันนะ”

มาเรียรู้สึกหงุดหงิดที่พวกนี้ฟื้นตัวขึ้นมาแย่งเวลาจากนายท่านของเธอ

และนี่ล่ะฮาเร็มของจริงล่ะ