ถ้าคุณสามารถขอพรได้สามข้อคุณจะขออะไร?
“ยิ้ม!”พ่อผมะโมาจากหน้าบ้าน
“ครับว่าไงครับ กลับมาจากฟังพินัยกรรมแล้วหรอครับ”ยิ้มพูดพลางนั่งตัดวีดิโอการแคสเกมที่เพิ่งเล่นไป
พ่อกับแม่เดินเข้ามาและหยุดมองยิ้มครู่หนึ่งพวกเขาหันไปมองกันก่อนที่แม่จะพยักหน้าให้เป็หน้าที่ของพ่อ“อืม ยิ้มพ่อว่าเราต้องคุยกันหน่อยแล้วละกับอนาคตจองพวกเรา”พ่อพูดหน้าตาไม่สบอารม
“ครับ?”ยิ้มตอบตาไม่ละจากหน้าจอคอม
“ปู่ยกไร่องุ่นให้เรา”
“ออครับก็ดีแล้วหนิ” ยิ้มยังไม่หันกลับมาคุย“แกหันมาคุยกับฉันให้รู้เื่ได้ไหม!”พ่อตะคอก
“ครับๆ”ยิ้มหยุดงานที่กำลังทำอยู่แล้วหมุนเก้าอี้มาหาพ่อกับแม่ที่ยืนบังประตูบ้าน
“เมื่อไหร่แกจะหางานทำเหมือนกับลูกคนอื่นเขาซะทีจะเนรคุณพวกฉันไปถึงไหน”พ่อเริ่มเปิดประเด็น
“ผมแคสเกมก็หาเงินได้นะครับพ่อมีคนเขามาติดต่อโฆษณาเหมือนกะ…”
แม่สวนผมก่อนที่จะทันพูดจบ“แกคิดว่าเดือนละสามหมื่นที่แกให้มามันพอหรอยิ้มพวกฉันเอาไปลงกับต้นทุนธุรกิจที่กำลังทำอยู่ก็แทบจะหมดแล้วไหนจะต้องไปทำบุญทุกวันเสาร์อีกแค่นี้มันไม่พอหรอกลูกคนอื่นเขาให้พ่อแม่เขาเท่าไหร่กันแล้ว”ยิ้มถึงกับหน้าชาพูดไม่ออก
“ถ้าแกไม่หางานทำแกก็ไปทำไร่องุ่นต่อจากปู่แล้วกันจะได้มีเงินมาหมุนหนี้ที่ยังค้างอยู่”พ่อพูด “ไปเก็บกระเป๋าซะอีกสองวันเราจะส่งแกไป”แม่พูดตัดบทโดยไม่ให้โอกาสยิ้มได้พูด
“แต่ว่าแม่ครับ…”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น!ไปเก็บกระเป๋าได้แล้ว”พ่อตะคอกใส่ยิ้มอย่างไม่ใยดี
ยิ้มเป็เพียงเด็กจบใหม่ที่ไม่อยากทำงานประจำและพยายามทำตามความฝันของตัวเองด้วยการเป็นักแคสเกมชื่อดังเขาพยายามมาหลายปีจนมีผู้ติดตามกว่าสามล้านคนทั่วประเทศแต่ก็ต้องมารับ่ทำไร่องุ่นต่อจากปู่ของเขาที่เพิ่งจะเสียไปได้ไม่นานเพราะดันไปเลือกเรียนคณะเกษตรศาสตร์ทำให้พ่อแม่เห็นว่าควรจะอาชีพให้ตรงกับสายที่เรียนมาตามค่านิยม
ยิ้มหันไปมองไร่องุ่นที่กว้างขวางหลังจากที่เพิ่งหว่านปุ๋ยเสร็จและพระอาทิตย์ใกล้ตกดินยิ้มรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะบ้าเต็มทีที่ถูกแดดเผาทุกวันั้แ่เช้าจนเย็นยิ้มส่ายหน้าและขนปุ๋ยกลับไปไว้ที่บ้าน
ยิ้มนั่งบนพื้นที่ปูด้วยเสื่อในบ้านชั้นเดียวเก่าๆและมีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นภายในบ้านก่อนจะเอนตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า
“อินเตอร์เน็ตก็ไม่มีทีวีก็ไม่มี ปู่อยู่ได้ยังไงกันนะ”ยิ้มบ่นอยู่คนเดียวเพราะไร่ของปู่นั้นไม่มีอินเตอร์เน็ตทำให้เขาไม่สามารถที่จะแคสเกมต่อได้สิ่งที่เขาพยายามทำมาหลายปีได้พังทลายลงไปเพียงชั่วข้ามคืนครอบครัวของเขานั้นยากจนเพราะพ่อกับแม่ชอบเอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจหลายอย่างมากเกินไปเพราหวังอยากรวยเร็วมิหนำซ้ำพิธุรกิจไปไม่รอดทั้งคู่ก็จะหันหน้าไปหาที่พึ่งทางจิตใจคือไปทำบุญเพราะหวังให้ผลบุญหนุนหลังพอเห็นว่าชีวิตไม่ดีขึ้นพวกเขาก็ยิ่งเอาเงินไปลงทุนทำบุญให้หนักขึ้นอีกเพราะคิดว่าจะเห็นผลเร็วขึ้นยิ้มแคสเกมได้เงินมาหลายแสนก็ยกให้พ่อกับแม่หมดแต่มันไม่เคยพอเลยสำหรับพวกเขา
ยิ้มเอามือขึ้นมาก่ายหน้าผากและหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้ายิ้มยอมแพ้กับโชคชะตาที่เล่นตลกกับเข้าหลายครั้งน้ำตาของเขาไหลออกมาอาบแก้มอย่างไม่อาจยั้งเอาไว้ได้เขาแน่นหน้าอกเหมือนกับถูกูเาลูกใหญ่ทับเอาไว้เสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆคู่กับเสียงลมเอื่อยๆที่พัดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้ผ้าม้านผืนบางๆปลิวไสวเขาอยากช่วยพ่อแม่ออกไปจากวงจรอุบาทนี้แต่เขายิ่งพยายามก็ยิ่งเหมือนกับโชคชะตายิ่งกลั่นแกล้งและทำให้เขาสูญเสียมากขึ้น
“ยิ้ม”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังแววเข้ามาในหูยิ้มยกมือออกและหันมองไปรอบๆบ้าน
“หูฝาดหรอ”ยิ้มขยี้ตาตัวเองก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกด้าน
“ยิ้มเ้าได้ยินข้าไหม”เสียงผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้งทำให้ยิ้มสะดุ้งและดีดตัวขึ้นมานั่งทันที
“นั่นใคร!”ยิ้มะโลั่นบ้านและรีบลุกขึ้นไปยืนพิงกำแพงสายตากวาดไปรอบๆหาที่มาของเสียงลึกลับ
ยิ้มพยายามเงียบให้มากที่สุดเพื่อฟังเสียงปริศนานั้นแต่เขากลับได้ยินเพียงเสียงลมที่พัดเอื่อยๆเท่านั้นเขาหันไปทางหน้าต่างที่เปิดข้างอยู่ตรงกำแพงต้องมีใครที่พยายามเล่นตลกกับเขาอยู่แน่ๆอาจเป็พวกเด็กที่มาเล่นพิเรนทร์กันยิ้มหันไปมองนาฬิกาเป็เวลาตีหนึ่งซึ่งเด็กที่ไหนจะออกมาดึกดื่นขนาดนี้และอีกไร่ของเขาก็อยู่ห่างจากหมู่บ้านเกือบหกกิโล
ยิ้มค่อยๆก้าวเท้าไปที่หน้าต่างช้าๆเขารู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่ถ่วงขาเขาอยู่กว่าจะก้าวเท้าออกไปได้แต่ละก้าวนั้นแสนยากลำบากมือของเขาเย็นชื้นไปด้วยเหงื่อหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับมีมือกล้องกำลังกระหน่ำตีมันอย่างบ้าคลั่งอยู่ในอก
เขาเอื้อมมือไปคว้ามีดที่วางอยู่บนตู้เสื้อผ้าเตี้ยๆยิ้มค่อยๆยกมืดขึ้นด้วยมือที่สั่นเครือจนปลายมืดกระทบกับตู้เสียงดังแก๊งๆหลายครั้งเขาพยายามหาเหตุผลทุกอย่างมาอธิบายในหัวตัวเองถึงสิ่งที่อาจเป็เ้าของเสียงยิ้มเป็คนกลัวผีมากตอนนี้เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นกำลังยืนยันให้เขาปักใจเชื่อว่าเขากำลังถูกผีหลอก
ยิ้มชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างมองซ้ายขวา บนล่างแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรยิ้มรีบปิดหน้าต่างแล้วล็อคกลอนให้แน่นก่อนจะเอาหัวพิงกับหน้าต่างแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เ้าหาข้าอยู่รึ”เสียงหญิงปริศนาดังขึ้นอีกครั้งั์ตาของยิ้มเบิกกว้างพร้อมกับความเย็นที่ปะทะกับหลังจนขนลุกไปทั้งตัวเขาค่อยๆหันหลังกลับมาช้าๆมีแสงสว่างสีขาวสาดเข้าตาเขาจนเขาต้องยกมือขึ้นมาบังตาไว้
ยิ้มค่อยๆยกมือลงเมื่อแสงสว่างนั้นหายไปปรากฏเป็หญิงสาวหน้าตาสระสวยรูปร่างผอมบางมีแสงสว่างระยิบระยับเหมือนกับดวงดาวนับพันตามร่างกายอยู่ตรงหน้าของเขายิ้มขยี้ตาตัวเองซ้ำไปมาเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่ฝันเขาจ้องไปที่ปีกนกผืนใหญ่ที่หลังของเธอ
“ทะเธอเป็ใคร” เขาพูดตะกุกตะกัก
เธอยิ้มตอบเขา“ข้าเป็นางฟ้าประจำตัวของเ้าไงยิ้ม”ร้อยยิ้มของเธอนั้นไม่เหมือนกับร้อยยิ้มของหญิงทั่วไปมันชวนหลงใหลและดูมีเสน่ห์ั้แ่ครั้งแรกที่ได้เห็น
“เหอะอย่ามาตลกน่า เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไงที่นี่มันบ้านของฉันนะ”ยิ้มพูดอย่างวางท่าเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด
“ข้าก็อยู่กับเข้ามาตลอดยิ้มข้าคอยดูเ้ามาั้แ่เ้าเกิดขึ้นมาบนโลกนี้”เธอพูดด้วยน้ำเสียงทีหวานหยดย้อย
ยิ้มเดินตรงเข้าไปหาหญิงที่อยู่ตรงหน้า“ฉันไม่เชื่อเื่ตลกของเธอหรอกนะออกไปได้แล้ว” เขาว้ามือเข้าไปที่แขนของเธอ
เหวอ!ยิ้มผละตัวออกมาจากเธอแทบมาทันเมื่อมือของเขาทะลุผ่านตัวเธอไปเหมือนกับในหนังผี
“นี่มันอะไรกัน!”เขารีบถอยให้ห่างจากเธอ“เ้าจับตัวข้าไม่ได้หรอกยิ้มมนุษย์แตะต้องพวกข้าไม่ได้”
ยิ้มมองตัวเธออีกครั้งั้แ่หัวจรดเท้าเขาค่อยๆก้าวเท้าไปหาร่างที่เรืองแสงของเธอช้าๆขาของเขาเริ่มหนักอึ้งอีกแล้วเขาเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอกลับไปมาหลายครั้งแต่ก็ทะลุผ่านตัวเธอทุกครั้งเหมือนเดิม
“เป็ไปไม่ได้”เขาอุทานขึ้น นางฟ้าส่งยิ้มหวานกลับมาให้เขา“มันต้องเป็ภาพหลอนแน่ๆ”ยิ้มส่ายหัวไปมา
“ไม่ใช่หรอกข้ามีตัวตนจริงๆข้ามาที่นี่เพื่อทำให้เ้ามีความสุข”
“ความสุขหมายความว่ายังไง”
“ข้าเห็นเ้าไม่มีความสุขในชีวิตมานานแล้วยิ้มข้าไม่อยากเห็นเ้าต้องร้องไห้และก็ด่าทอชีวิตที่เหมือนโชคชะต้าเล่นตลกอีก”เธอพูดและมองตาของยิ้มยิ้มเห็นความจริงใจที่มีอยู่ในตาของเธอย่างที่เขาไม่เคยเห็นกับใครมาก่อนแม้แต่กับพ่อแม่ของเขาเอง
“แล้วเธอจะช่วยฉันยังไง”เขาถาม
“ข้าจะให้เ้าขอพร”เธอพูด “พร?พรอะไร”
“เ้าอยากได้อะไรข้าก็จะให้อย่างที่เ้าอยากได้”เธอยิ้มกว้าง
“งั้นขอพรเพิ่มเป็สี่ข้อ”เขายิ้มมุมปาก “ไม่ได้!”เธอตอบหน้ามุ่ย
“ทำไมละไหนเธอบอกว่าขออะไรก็ได้ไง”
“ข้าให้เ้าได้แค่สามข้อเท่านั้นถึงเ้าจะขอเพิ่มเป็ร้อยข้อข้าก็ทำให้เ้าได้เพียงแค่สามข้อเท่านั้น”
“เหอะๆถ้างั้นก็…ขอให้ฉันได้เจอกับนุ่นเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยสุดเซ็กซี่ที่ฉันแอบปลื้มอยู่ขอให้ฉันได้เจอเธอในวันพรุ่งนี้เวลาสิบโมงสิบสี่นาทีเธอมาพักกับฉันที่บ้านนี้ก่อนที่เราจะแบบว่า…”ยิ้มหยุดพูดไป และคว้านมือไปในอากาศ
“แบบว่า?”นางฟ้าทวนคำและชะโงกหน้ามาหาเขา“นั่นละ…ให้เราได้อยู่ด้วยกันทั้งคืนอย่างใกล้ชิด”ยิ้มเว้นจังหวะพูด “แบบแนบเนื้อเลย”เขายิ้มมุมปากอย่างอาจหาญเพราะเขาไม่เชื่อว่าเธอจะทำให้เขาได้
“ตกลง”นางฟ้าส่งยิ้มมาให้เขา“คืนนี้นอนหลับให้สบายนะพรุ่งนี้เจอกัน”นางฟ้าส่งยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะลอยทะลุเพดานหายไป
ยิ้มมองตามเธอขึ้นไปจนพ้นสายตา“พิลึกชะมัดนุ่นเรียนต่ออยู่ต่างประเทศจะมาเจอในที่กันดานแบบนี้ได้ยังไง”
1K
