ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 43 โทษฐานที่เมดไม่เชื่อฟัง

---ท้องพระโรงที่มีความกว้างใหญ่ และความสูงเป็นอย่างมากภายในอาณาจักรของเหล่ากินพืช

มันเต็มไปด้วยทรัพย์สินสมบัติ ทอง และอัญมณีล้ำค่ามากมาย...ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นของราชาครึ่งช้างที่มีร่างกายสูงเกือบ8 เมตร และหนักเกือบ 10 ตัน

และแน่นอนพละกำลังและความทนทานของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้

ในตอนนี้เขากำลังสวาปามอาหารมากมายที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าอย่างตะกละตะกลามแม้ส่วนใหญ่จะเป็นพวกของหวาน เค้ก...แต่ก็มีเนื้อของพวกกินเนื้ออยู่ด้วย

...ในแต่ละวันนั้นเขาต้องกินเนื้อของพวกกินเนื้ออย่างน้อยหนึ่งตัว เพื่อแสดงถึงพลังและอำนาจของเขา

“สถานการณ์สงครามในตอนนี้ฝ่ายเรากลับมาได้เปรียบแล้วครับหลังจากที่สงครามภายในเริ่มเบาบางลง”

ครึ่งแรดคุกเข่าหนึ่งข้างกล่าว

“ยอดเยี่ยมมาก...เราขอให้ท่านจงทำหน้าที่นี้ต่อไปทำลายพวกกินเนื้อทั้งหมดให้สิ้นซาก”

ราชาครึ่งช้างกล่าวไปด้วย กินไปด้วย

.

.

.

----ภายในพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ของเหล่าสัตว์กินเนื้อ

เขาคือราชาที่มีส่วนสูงเพียงแค่ 130 เซนติเมตรเท่านั้นแต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นภายในอาณาจักรไลอ้อนไม่มีใครเทียบเคียงเขาได้เลยสักตัว

เขาคือครึ่งสิงโตที่มีแผงคอที่ใหญ่หนาและนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างน่าเกรงขาม

มีสาวหูสัตว์มากมายรายล้อมคอยปรนนิบัติเอาอกเอาใจเพราะนั่นคือสิ่งที่เขาโปรดปราณมากที่สุด

“วันนี้พวกแมวอวดดีนั่นจะต้องตายทั้งหมดเข้าใจใช่ไหม...”

ราชากล่าวขึ้น

“เราได้ส่งนายพลมือดีที่สุดของเราไปจัดการแล้วครับฝ่าบาท”

คนสนิทที่อยู่ข้างๆของเขากล่าว

.

.

.

---ภายในหมู่บ้านของเหล่าครึ่งแมว

“ไม่ต้องกรีดร้องไปสาวน้อย...ต่อไปก็ถึงคราวของพวกเธอแล้ว”

นายพลครึ่งเสือโคร่งกล่าวพร้อมกับเลียฝีปาก

มือของเขาจับไปที่ศีรษะของเด็กสาวตัวน้อยหูแมวที่ยืนร้องไห้อย่างหนักหลังจากที่เธอเพิ่งจะเสียพ่อไป

...หลังจากนั้นมือของนายพลก็บีบจับไปที่ศีรษะของเด็กน้อยอย่างแน่นหนาก่อนที่จะยกร่างของเด็กน้อยลอยขึ้น

มันยิ่งทำให้เด็กน้อยกรีดร้องหนักยิ่งกว่าเก่าไม่ต่างจากแม่ของเธอในขณะนี้เลย...

“ม่ายยย!!!! ปล่อยลูกของชั้น!!!”

เธอกรีดร้องพร้อมกับหลังน้ำ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลยเนื่องจากพวกทหารกำลังจับล็อคตัวเธอไว้อยู่

.

.

ทางฝั่งของผู้ที่แอบเฝ้ามองอยู่เงียบๆนั้นแทบจะทนมองอย่างเดียวไม่ไหว

“ท่านไม่คิดจะทำอะไรหน่อยเหรอค่ะท่านเฟรอกิน...”

เมดสาวหันไปพูดกับชายแก่

“ชั้นจะไปทำอะไรได้ล่ะ เธอไม่เห็นก่อนหน้านี้หรือไง...กรงเล็บที่ทะลวงร่างอย่างง่ายดายและพลังหมัดของเจ้าครึ่งเสือโคร่งตัวนั้น ชั้นเข้าไปช่วยก็มีแต่ตายเปล่า”

เฟรอกินเองก็ต้องการช่วยสาวน้อยหูแมวคนนั้นอยู่หรอก...แต่กับคนที่ไม่ใช่สายต่อสู้แบบเต็มตัวอย่างเขาแล้ว

จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมามันสอนเขาว่าอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่าเขายังมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จก่อนตาย

“นายคิดว่าไงบอนโน่ พวกเราควรทำยังไงต่อดี............บอนโน่!!!”

เฟรอกินพยายามเรียกถามบอนโน่ แต่เหมือนว่าการเรียกหาของเขานั้นจะไม่ได้รับการตอบรับ

“บอนโน่! บอนโน่!!!บอนโน่!!!!!”

เฟรอกินเรียกอีกครั้งแต่เหมือนบอนโน่จะไม่ตอบรับ...จนเขาต้องเลิกใช้งานตาเหยี่ยวแล้วหันกลับไปมองที่บอนโน่ก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่า.........เฟรอกินเริ่มสัมผัสได้ถึงความยุ่งยากชวนปวดหัวที่กำลังจะเข้ามา

...บอนโน่ในตอนนี้ไม่อยู่แล้ว

“ไอเจ้านั่นมันหายไปไหนเนี่ย”

บอนโน่เป็นฝ่ายบอกเฟรอกินว่าเขาจะช่วยนำทางไปหาเดดโซลปริซึม...แต่ตอนนี้เขาดันหายตัวไปแล้ว

.

.

.

“ไม่ต้องห่วงนะสาวน้อยเดี่ยวชั้นจะส่งเธอไปอยู่กับพ่อเดี่ยวนี้แหละ”

นายพลกล่าวด้วยรอยยิ้มเขาแทบไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยนอกจากความสนุกตรงหน้า จากการได้เห็นสองแม่ลูกกรีดร้อง

“ฟิ้ว!!!......เพี๊ยะ~”

ก่อนหินขนาดใหญ่ถูกปามาอย่างรวดเร็วไปกระแทกที่ท้ายทอยของนาพลเข้าอย่างจัง....จนศีรษะของเขาต้องผงกลงมา

“ท-ท่านนายพล!!!เป็นอะไรไหมครับ”

“ใครกันที่มันกล้าทำแบบนี้!!”

เหล่าทหารต่างพูดกันอย่างแตกตื่น

นายพลในตอนนี้เองก็ผงกหัวกลับมาพร้อมปล่อยร่างของเด็กสาวหูแมวลง

...สีหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ

ก่อนที่พวกเขาจะหันไปมองจุดที่หินถูกปาออกมามันเป็นจุดที่อยู่ภายในพื้นที่แห่งความตาย...

และเมื่อพวกเขาเห็นร่างของผู้ที่ปาหินมานั้นพวกเขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด...เพราะมันคือเจ้าหมาบ้าบอนโน่นั่นเอง

“แก!!! ไอเจ้าบอนโน่บังอาจทำร้ายท่านนายพลอย่าอยู่เลย!!!”

เหล่าทหารพูดขู่บอนโน่...แม้พวกเขาจะรู้ดีว่าไม่อาจเข้าไปทำอะไรบอนโน่ที่อยู่ภายในดินแดนแห่งความตายได้

มีเพียงการยิงธนูโจมตีจากระยะไกลเท่านั้น

“แน่จริงก็เข้ามาดิ ไอเจ้าพวกโง่ทั้งหลาย~”

...บอนโน่พูดล้อเลียนท้าทายพวกทหารและนายพล

ในขณะที่บอนโน่พูดอยู่นั้นลูกธนูนับสิบก็พุ่งเข้าหา

“อะย้า!!!”

บอนโน่กระโดดหลบลูกธนูอย่างง่ายดายด้วยท่าทียีกวนอย่างกับคนเสียสติก่อนที่จะหนีเข้าลึกไปภายในดินแห่งความตาย...

พวกทหารเฝ้ามองอย่างเจ็บใจ โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

“แก!!!! ไอหมาขี้เรื้อน”

นายพลรู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างมากที่คนอย่างเขาโดนดูถูกเหยียดหยาม...ก่อนที่จะสั่งให้ทหารของเขาไปแอบดักเฝ้าตามทางที่คิดว่าบอนโน่จะออกมา

“ลากคอมันมาหาชั้นให้ได้!!!”

...

เฟรอกินเฝ้ามองด้วยความอึ้งกับการกระทำของเจ้าบ้าบอนโน่...เรื่องปวดหัวมันแล่นเข้ามาหาอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้จริงๆ

แล้วหลังจากนั้นเขาก็รีบเข้าไปอยู่ในสถานะไร้ตัวตนทันทีพร้อมกับซีโร่และกอน เพื่อรีบตามบอนโน่ไป...

“ซีโร่เธอเข้าไปก่อนสิ”

เฟรอกินพยายามบอกให้ซีโร่ทดลองเดินเข้าไปภายในดินแดนแห่งความตายก่อน

“ไม่ค่ะ! นอกจากนายท่านแล้วชั้นไม่ฟังใครทั้งนั้น”

ซีโร่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

...ซีโร่เคยบอกเขาว่าสิ่งที่เรียกว่าความตายไม่อาจส่งผลต่อสิ่งที่อยู่ในสถานะไร้ตัวตนได้

แต่พอเอาเข้าจริง เฟรอกินก็ไม่กล้าอยู่ดีแม้ก่อนหน้านี้เขาจะเตรียมใจมาพร้อมแล้วก็ตาม

“งั้นให้ผมเข้าไปก่อนไหมฮะ”

กอนน้อยพูดด้วยตาที่โตใส

“ไม่ได้นะกอน...”

“ไม่ได้นะคะนายท่าน”

เฟรอกินและซีโร่รีบพูดห้ามกอนทันที

.

.

...และในที่สุดเฟรอกินก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

“เข้าใจแล้ว เดี่ยวชั้นจะทดลองเดินเข้าไปก่อนเอง....”

เฟรอกินพูดก่อนที่จะหันหน้าไปมองกอนแล้วพูดต่อ...

“กอนฟังปู่ให้ดีๆนะ....ถ้าปู่เป็นอะไรไปอย่าไว้ใจพวกเมดเด็ดขาดพยายามต่อสู้ด้วยตัวเองให้ได้”

“เข้าใจแล้วฮะปู่”

กอนน้อยตอบด้วยรอยยิ้ม

“นี่คุณสอนอะไรให้นายท่านกันคะ”

ซีโร่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

...ก่อนที่เฟรอกินจะหันมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้กับเธอ

“โทษฐานที่ไม่ฟังคำสั่งชั้นยังไงล่ะ...ชั้นก็จะทำให้กอนไม่ไว้ใจพวกเธอเช่นกัน”

เมื่อพูดจบ เฟรอกินก็เดินเข้าไปภายในดินแดนแห่งความตายทันที

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic