โอเมก้า เลิฟ(รีไรท์)

Ep8

ระยะห่าง

ผู้แต่ง Ming Xin

2 เดือนผ่านไป

      ๻ั้๫แ๻่จีไปพบครอบครัวพี่ก้อง๻ั้๫แ๻่คราวนั้น ๰่๭๫แรกๆพี่ก้องก็โทรมาปกติสม่ำเสมอวันละครั้งสองครั้งบ้าง นานไปก็เหลือแค่วันละครั้ง จริงๆแล้วจีก็อยู่กับสภาวะแบบนี้มานานแล้ว๻ั้๫แ๻่เป็๞แฟนกัน แต่ตอนนี้มีหนักถึงขั้นโทรไปก็ไม่ค่อยรับ นานๆจะรับสักครั้ง รับบ้างไม่รับบ้าง ไลน์ไปก็กว่าจะตอบมาใช้ข้ออ้าง “ไม่ค่อยว่าง” ตลอด

Part จี

     บางครั้งที่จีรู้สึกคิดถึงพี่ก้องมากโทรไป ก็อยากคุยตามประสาคนเป็๲แฟนกัน บอกรักกัน บอกคิดถึงกัน บางครั้งจีก็รู้สึกเหงาบ้างแต่คำพูดจากแฟนตนเองคือบอกให้หัดเป็๲คนเข้มแข็งโตเป็๲ผู้ใหญ่เหมือนคนอื่นได้แล้ว( แล้วคนอื่นนั้นคือใคร?) ต้องรู้จักอยู่คนเดียวให้ได้ (ต้องเป็๲ผู้ใหญ่ถึงขนาดไหนถึงจะเข้าใจสิ่งที่จีได้รับอยู่ตอนนี้) ตอนนี้ไม่มีแม้แต่ คำว่า คิดถึง หรือแม้แต่คำพูดหยอกล้อเหมือนยังวันวาน ความหวานที่เคยมี ความน่ารัก ที่จียังคงจดจำตอนที่พี่เค้ามาจีบใหม่ๆ ถึงปัจจุบันนี้เริ่มจืดจางหายไป โปรโมชั่นทุกรายการของจีเริ่มจะหมดลงเรื่อยๆแล้ว  จีรับรู้ได้ว่ามันอาจจะเป็๲เพราะใจของพี่ก้องได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่จนแล้วจนรอดจีก็ทนไม่ไหวเป็๲ฝ่ายโทรไปหาเองทุกครั้ง เพราะใจจริงแล้วจียังคงรักและคิดถึงพี่ก้องอยู่ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะแปรเปลี่ยนไปแล้วแต่ขอให้ได้คุยกันสักสองสามคำก็ยังดี

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

จีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไลน์บีบี

พรึ๊บ บ บ บ...

“นี่แฟนแก เห็นยังรูปที่ฉันส่งให้  พี่เค้ายังคบกับแกอยู่ใช่ไหม ฉันเห็นพี่เค้ามาเฝ้าพี่โบว์ที่โรงพยาบาลบ่อยมาก”

“แล้วแกไปเจอพวกเค้าที่ไหนกัน” จีไลน์ถามไป

“เอ่อ ฉันลืมบอกแก ฉันดอดมาฝึกงานเป็๞หมอฝึกหัดโรงพยาบาลที่พี่โบว์มาเป็๞แพทย์อยู่โว้ย พึ่งมาไม่นานเอง แต่๰่๭๫หลังๆฉันเห็นแฟนแกบ่อยมาก ฉันเลยเป็๞สายเผือก ส่งข่าวมาให้แกได้รู้ความเคลื่อนไหวแฟนซะบ้าง กลัวแกโดนหลอกว๊ะ”

    มือจีกำโทรศัพท์ไว้แน่นราวกับจะบีบให้มันแหลกคามือ นี่หรือคนที่ไม่ว่างต้องทำงาน มีเวลามานั่งเฝ้าเพื่อนสนิท

.

.

    หลังจากนั้นจีตัดสินใจพิมพ์ตอบไลน์บีบี

“แกช่วยถ่ายรูปมาให้ฉันทุกครั้งอีกได้ไหม เอาเป็๲ทุกที่ที่แกเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน เจอที่ไหนส่งมาให้ฉันทันทีได้เลย”

“แก มันจะดีเหรอ เอาทุกครั้งเลยเหรอแก ฉันไม่อยากให้แกกับพี่เค้าทะเลาะกันที่ฉันส่งมาวันนี้แค่ให้แกรู้ไว้ ฉันเป็๲ห่วงแกกลัวพี่เค้าทำอะไรลับหลังแกโดยที่แกไม่รู้ จริงๆฉันก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นไปถึงขั้นไหนกันแล้ว ไม่อยากมโนไปเอง ถ้ามันไม่มีอะไรจริงๆไม่เท่ากับฉันเป็๲ต้นเหตุให้แกสองคนมีปัญหากันเหรอว๊ะ”

“ไม่เป็๲ไรแก ครั้งนี้ฉันขอจัดการความรู้สึกของตัวฉันเองสักที ฉันขอให้แกช่วยแค่นี้แหละ เกิดอะไรขึ้นแกไม่ต้องรู้สึกผิดกับฉัน ฉันถือว่าฉันตัดสินใจเอง”

“โอเคร แก ทนไม่ไหวแกโทรมาหาฉันได้ตลอดเวลานะจี ฉันต้องโทรบอกให้พิ้งค์มันมาหาแกบ่อยๆแล้วล่ะ ฉันเป็๲ห่วงแก”

“ฉันอยู่ได้ พิ้งค์มันคงยุ่งเ๹ื่๪๫หางานของมัน ฉันไม่อยากกวนมันมาก มันอยากมาเมื่อไหร่มันมาเองแหละแก”

“เอ่อ แก แค่นี้แหละ ดูแลตัวเองด้วย”

“Bye”

     จากวันนั้นจนถึงวันนี้ จีได้รับไลน์จากบีบีเกือบจะทุกวันก็ว่าได้ รูปคนสองคนที่นับวันจะยิ่งดูสนิทสนม คุยหยอกล้อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดูมีความสุขกันจังเมื่อมองไปยังภาพนั้น ซึ่งแตกต่างจากคนที่นั่งดูรูปแต่ละรูปตอนนี้ทั้งร้องไห้ เศร้าเสียใจมาตลอด๻ั้๫แ๻่ที่ได้รับรู้ ว่านี่คือความจริงที่ต้องเผชิญ

   แต่น๊ะ! เฮ้อ! จีก็คือจี ยังคงโทรไปหาทุกวันแม้ว่าคำตอบจากปลายสายก็เหมือนเดิม คือ “ไม่ว่าง” เหนื่อยอย่างโน้นอย่างนี้ แล้วยังอุตส่าห์บอกให้จีดูแลตัวเองดีๆ

  บ่อยครั้งหลังจากที่พี่ก้องวางสายไปอย่างไม่ไยดี ช่างมีข้ออ้างและประหยัดบทสนทนาจริ๊งๆ จีแสร้งยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง ที่ยังทนเหมือน....อยู่อย่างนี้เพราะแค่รู้สึกว่ารักเพียงอย่างเดียว

.

.

   หลังจากนั้นจีเริ่มคิดและตั้งสติของตนเอง คิดถึงอนาคตตัวเองบ้างแล้ว จงเริ่มส่งอีเมลล์สมัครงานไปตามบริษัทต่างๆอีกครั้ง จะมานั่งเสียใจไม่ทำมาหากินไม่ได้ ความรักมันกินไม่ได้อย่าให้คนอื่นเค้าดูถูกเราได้ ตอนนี้จีได้แต่ภาวนาให้มีบริษัทตอบกลับมาเพื่อเข้ารับการสัมภาษณ์บ้าง

✏️????

เมื่อครอบครัวอีกฝ่ายไม่เป็๞ใจ 

มันก็คงจะเป็๲แบบนี้ เฮ้อ!

*******************

ทำงาน หาเงิน แต่งสวยดีกว่าโน๊ะ สาวๆเรา

ขอบคุณทุกกำลังใจจากรีดที่เข้ามาอ่านค่ะ

*******************

เลิฟ ยู

????