คาออสจึงทำตามทันทีที่อ่านจบจนอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้วแต่คาออสก็ยังไม่สามารถเชื่อมต่อกับมานาได้เลยเขาจึงกลับบ้านด้วยความผิดหวัง
"กลับมาแล้วครับ!"
"กลับมาแล้วหรอลูกเย็นนี้มีกระต่ายย่างซอสนะไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมากินพร้อมากัน"
หลังจากที่คาออสอาบน้ำเสร็จก็ออกมากินอาหารเย็นพร้อมกับลอร่าและคิม
"ั้แ่พรุ่งนี้ผมคงกลับไวหน่อยนะเพราะ่นี้มีคนพบนเห็นมอนสเตอร์ในส่วนลึกของป่าแห่งความสงบอยู่บ๋อยๆหน่ะเลยต้องหลีกเลี่ยงไว้ก่อน"
"ดีแล้วแหละคะถ้าเจอกับมอนสเตอร์เข้าล่ะก็คนธรรมดาอย่างเราก็คงจะหนีไม่รอดแน่นอน"
คาออสฟังอย่างเงียบๆไม่ได้กล่าวอะไรออกมาหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จคาออสก็เข้านอนทันที
"อาจารย์ครับผมพยายามาแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถเชื่อมต่อกับพลังมานาได้เลยครับ...."
"ถ้าเธอทำมันได้ั้แ่ครั้งแรกนี่สิถึงจะแปลกการเชื่อมต่อและควมคุมมานารอบตัวได้นั้นไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้แค่ในวันหรือสองวันหรอกนะขนาดระดับราชันย์เวทย์มนต์ยังควบคุมได้แค่นิดหน่อยเท่านั้นเองเพราะมันคือศาสตร์โบราณที่น้อยคนนั้นจะทำได้"
"ขนาดราชันย์เวทมนตร์ยังแทบจะทำไม่ได้แล้วคนที่ไ่ม่มีพลังเวทย์มนต์อย่างผมจะไปทำอะไรแบบนั้นได้ยังไงกันครับ"
"เพราะฉันรู้ว่าเธอทำมันได้ถึงได้ให้ทำไงล่ะ...เอาล่ะไปหยิบดาบไม้มาเราจะเริ่มฝึกอย่างจริงจังสักที่"
"แล้วที่ผ่านมา 1ปีคืออะไรหรอครับ?"
"นั่นมันแค่การฝึกร่างกายและประสาทััขั้นพื้นฐานเท่านั้น,...แต่การฝึกนี้ก็ง่ายๆเหมือนกันนะ"
"รู้สึกคำว่าง่ายๆของอาจารย์มันเหมือนจะเป็อะไรที่นรกมากๆเลยนะครับ"
คาออสขนลุกซู่สบถขึ้นในใจ
"เอาล่ะไปเอาผ้ามาปิดตาไว้แล้วคอยหลบการโจมตีจากฉันให้ได้ก็พอ แค่นี้เองง่ายๆเลยใช่ไหมล่ะ...ไม่ถึงตายแน่นอน!"
"นานไง!...ตรรกะอะไรกันเนี่ย"
หลังจากนั้นคาออสก็...โอ้ย!.....อัก!...เอื่อ
กลายเป็โก้โก้ครั่น
เช้าวันรุ่งขึ้น
"โอ้ย,...ระบมไปหมดทั้งตัวเลยแหะ"
คาออสลุกขึ้นจากเตียงเดินเซไปเซมาจนไปชนเข้ากับผนังห้องและประตูทำให้หัวเขาปูดบวมขึ้นมาอีกสองลูก...โอ้ย!
หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จคาออสก็เข้าป่าเพื่อฝึกฝนตามปกติเหมือนทุกวันเมื่อเดินทางมาถึงชายป่าแห่งความสงบก็มีเสียงๆนึงดังมาจากด้านหน้าของเขา
โบร๋ว..บรู๋ว....!
"เสียงอะไรอ่ะหมาป่างั้นหรอ?.,...ไม่ใช่นี่มัน!"
คาออสเห็นบางอย่างเดินออดมาจากพุ่มไม้มันเหมือนกับหมาป่าแต่ขนาดของมันใหญ่กว่าสองเท่ามีดวงตาสีแดงขนสีเทาบนลำตัวมีแผลฉกรรจ์ซึ่งน่าจะเกิดจากกงเล็บของสัตว์ปีกขนาดใหญ่
"หมาป่าขนเทามอนสเตอร์แรงค์ดำ...มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?.....นะ..หนีต้องหนีแล้ว"
คาออสตัวสั่นขึ้นทันทีที่เห็นเขาพยายามก้าวถอยหลังอย่างช้าๆและรีบวิ่งออกไปทันทีการฝึกร่างกายมาตลอดหนึ่งปีทำให้เขาวิ่งได้เร็วมากแต่ก็ยังไม่เร็วไปกว่าหมาป่าขนเท่าทำให้มันตามเขาทันและะโเข้าใส่เขาทันทีแต่คาอออสก็หลบได้อย่างฉิวเฉียดและวิ่งต่อไปจนมาถึงยังบริเวณที่เขาใช้ตัดต้นไม้ขณะที่เขากำลังจะหยิบขวานก็โดนหมาป่าขนเทาตะครุบเข้าที่ด้านหลังจนลงไปนอนกับพึ้น
อ๊าก.....!
"เราจะตายแล้วงั้นหรอ....มันจบแล้วสินะ...."
จะยอมแพ้แล้วงั้นหรอ?
ความปรารถนาของเ้าคืออะไร?
(เสียงดังมาจากแหวนที่เขาห้อยคออยู่)
"ฉัน.....จะมา.....ตายตอนนี้ไม่ได้!!!!!"
"อาจารย์เคยบอกไว้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในการใช้เวทมนตร์และสกิลต่างๆก็คือจินตนาการ,ความตั้งใจ,และความเชื่อมั่น"
"ต้องลองเสี่ยงดูแล้ว"
"เพ่งสมาธิไว้ที่มืือข้างขวาจากนั้นก็จินตนาการถึงเปลวเพลิงอันร้อนแรงแล้วนำเข้ามารวมไว้ในจุดๆเดียวและะเิมันออกมาทั้งหมด..."
หมัดเพลิง!
ตูม!....ฟิ้ว....ปัก.....แอิ๊ง!!!!!
คาออสโจมตีเข้าไปที่ท้องทำให้หมาป่าขนเทากระเด็นไปชนกับต้นไม้จนแตกเป็รูและร้องออกมาด้วยความเ็ป
"สำเร็จ!...งั้นครั้งต่อไปเอาเป็ลูกบอลเพลิงแล้วกันนะ.....ย๊าาาาาาาา..........เงียบ?????
ทำไม่ถึงเป็แบบนี้ไปได้แล้วฉันจะจัดการกับหมาป่าขนเทานี้ได้ยังไง?
นั่นขวานของเรานิ...หึหึ! เจอแบบนี้แล้วยังจะลุกขึ้นมาได้อีกไหม...ย๊าาาาาา!.…....
เคร่ง!.......ฟิ้ว!......ฉับ!.....งิ๊ง!
คาออสใช้แรงส่งจากหินเหมือนตอนที่เขาใช้ตัดต้นไม้เหวี่ยงขวานลงบนกลางลำตัวของหมาป่าขนเทาเพื่อที่จะดับลมหายใจของมันจนทำให้เืสาดกระเซ็นเต็มตัวของเขา
"จบแล้วสินะ....คงต้องไปล้างตัวก่อนซะแล้วล่ะนะเหม็นเป็บ้าเลย"
คาออสเดินมาได้สักพักก็มาถึงยังน้ำตกสายใหญ่กลางป๋าแห่งความสงบริมน้ำเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดและมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นล้อมรอบแอ่งน้ำนั้นไว้ภาพที่เห็นทำให้รู้สึกสดชื้นและผ่อนคลายเป็อย่างมาก....ในขณะที่คาออสเตรียมตัวกำลังจะลงไปแช่น้ำก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างอยู่ในน้ำ
ซู่่ๆๆ....,.ต๋อมๆ.....
ง่ะ!....⊙.☉
1K
