เมื่อคิดถึงใครสักคน...แต่ไม่มีโอกาสจะเจอเขาอีก เราจะจัดการกับความรู้สึกของเรายังไงดีนะ?
ถ้าเป็เมื่อก่อน... บางครั้งเราก็มองรูปถ่าย บางครั้งเราอ่านจดหมาย... ดูข้อความในไดอารี่...
เดี๋ยวนี้เราคงอ่านเมล์ ดูวิดีโอเก่าๆ... อ่านข้อความที่บันทึกไว้ในไฟล์ต่างๆ ดูรูปในเฟซ ในไอจี...
...แต่ที่สุดแล้ว ก็ยังไม่พอต่อความคิดถึง...
อยากกอดเหลือเกิน... อยากพูดคุยแล้วยิ้มให้กันเหมือนเดิม... อยากทานข้าวด้วยกันอีก... แต่ถ้าวันอย่างนั้นไม่หวนมาอีกแล้ว...
จะทำยังไงดีนะ...
...ฉันเดินเข้าออกร้านหนังสือเป็ว่าเล่น เสิร์ชกูเกิ้ลอยู่หลายชั่วโมง พบเจอวิธีมากมายที่ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แต่ก็ดูจะไม่มีวิธีไหนสามารถคลายความคิดถึงลงได้เลย...
ฉันยังคงคิดถึงบางคนอย่างลึกซึ้ง... คนที่เวลาช่วยลบเลือนความเ็ปได้ แต่ไม่อาจทำให้ลืม...
และในเมื่อลืมไม่ได้ ไม่อาจลืมเลือน... ฉันจึงเริ่มสร้าง 'ที่อยู่ใหม่ของความคิดถึง' ขึ้นมา
ฉันเสาะหาต้นไม้ ที่มีดอกใบสวยงาม ที่คิดว่าเขาจะชอบ...
ฉันปลูกต้นไม้นั้นในที่ที่จะเห็นได้ง่าย รดน้ำ ใส่ปุ๋ย พรวนดิน...
ฉันรอคอยการเติบโตด้วยการพูดคุย ทุกเื่ราวที่อยากบอกเล่า ฉันพูดกับเขาผ่านต้นไม้...
ต้นไม้มีจิติญญา... ฉันเชื่ออย่างนั้น และเหมือนจะััได้... เขาเติบโตขึ้นทุกวัน...อย่างสวยงาม
ฉันพูดคุย...เขารับฟัง ฉันร้องเพลง...เขาขยับกิ่งก้านใบ ฉันหัวเราะ...เขาผลิช่อดอกตระการตา
วันนี้ฉันทำงานเหนื่อยมาก... เดินไปนั่งเคียงข้างเขา เห็นกลีบดอกที่เพิ่งบานร่วงโรยทิ้งต้น...
'เป็อะไรไป? อย่าเสียใจเลยนะ! ฉันแค่เหนื่อย...แต่เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว'
'สดชื่นจัง! กลิ่นหอมอ่อนๆของเธอเหมือนยาวิเศษ เหมือนรอยยิ้มและอ้อมกอดที่ฉันคุ้นเคย...'
'อืม...ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ! ลมกำลังพัดมาเย็นสบาย... ขอหนุนตักเธอหน่อยนะ!'
'มีความสุขจัง...ความคิดถึงที่ได้รับการตอบรับเช่นนี้..ดีเหลือเกิน...'
'คิดถึงเธอนะ! ดีที่เราได้พูดคุยกันทุกวัน...ดีเหลือเกิน...'
'รักเธอนะ! รักและคิดถึงมาก...'
'ฉันรักเธอ...'
'ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน...'