ตอนที่ 4 ดักรอหน้าห้อง
ประตูหน้าห้องที่เปิดค้างเอาไว้ทำให้อิทธิพลได้ยินเสียงคนคุยกัน เขาจึงเดินออกมาดูเห็นยัยแว่นข้างห้องเดินกลับเข้ามาพร้อมกับน้องสาวของเพื่อนสนิทที่มองแค่ใบหูเขาก็จำมันได้
มดเป็ผู้หญิงอวบขั้นสุดท้ายย้อนแย้งกับชื่อเล็กๆของเธออย่างสิ้นเชิง เพราะเหตุนี้เวลาที่อิทธิพลเจอกับมดจึงมีการแหย่และแซวกันอยู่บ่อยๆแต่ก็ในฐานะพี่ชายกับน้องสาวเท่านั้น
“พี่อิท!”มดไม่คิดว่าจะได้เจอคนรู้จักที่นี่อย่าบอกนะว่า...พี่อิทคือไอ้โรคจิตที่ไอ้แว่นเล่าให้ฟัง
“ไอ้มดมึงรู้จักพี่เขาด้วยเหรอ” มัทนาสะกิดเพื่อน พร้อมกับกระซิบกระซาบถาม
“อือ...พี่อิทเป็เพื่อนพี่กูเองอย่าบอกนะว่าพี่อิทคือผู้ชายข้างห้อง คนที่เอาแว่นมึงไป” มัทนาพยักหน้าให้เพื่อนมดหันไปมองใบหน้าพี่อิทอีกครั้งเห็นแว่นตาของเพื่อนเสียบอยู่ที่คอเสื้อของเขา...คนนิสัยไม่ดี!
“พี่อิทแกล้งเพื่อนหนูทำไม”มดรีบต่อว่าอิทธิพลทันที มดรู้จักอิทธิพลมานานทำให้เธอรู้ว่าเขานั้นขี้แกล้งขนาดไหน
“ไม่ได้แกล้งแค่อยากคุยด้วยเฉยๆ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาท มองไปที่หญิงสาวทั้งสองคนที่กำลังยืนอยู่คู่กันแล้วก็อดที่จะนึกขำขึ้นมาไม่ได้
“ขำอะไร...พี่อิท!เอาแว่นของเพื่อนหนูคืนมานะ” ตามประสาคนรู้จักกันมดรู้ว่าพี่อิทคงขำหุ่นอวบๆของเธอเพราะดูจากสายตาแล้วไม่น่าจะเป็อย่างอื่นไปได้...ใช่ซี๊!ก็เพื่อนของเธอมันสวยั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าเลยนี่
“เอาไปดิ”น้ำเสียงห้วนๆเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบแว่นที่เสียบอยู่ที่คอเสื้อของตัวเองทำท่าส่งคืนให้เ้าของ แต่ไม่วายที่จะยึกยัก
"เอามานะ!"มัทนาโวยวาย แต่แล้วเขาก็ยอมคืนให้ ได้แว่นไปปุ๊บ มัทนาก็สวมปั๊บ
“ทำตัวเป็โรคจิตจริงๆด้วย”มดบ่น พลางจับมือเพื่อนของเธอเอาไว้
“นี่อย่าบอกนะว่ายัยแว่นนี่ไปเล่าให้เราฟังว่าพี่เป็โรคจิต”
“พี่พักอยู่ที่นี่เหรอ”มดไม่ได้ตอบคำถามที่อิทธิพลถาม แต่เลือกที่จะถามกลับเพราะเธอเองก็ไม่รู้มาก่อนเหมือนกันว่าพี่อิทที่เธอรู้จักพักอยู่ที่นี่ด้วย
"อือ...ทำไม"
"เปล่า...ถามดูเฉยๆพี่อิทแกล้งเพื่อนหนูทำไม ชอบเพื่อนหนูเหรอ" มดถามตรงๆ ตามนิสัยแสบๆของเธอ
“ไอ้มด!”มัทนาสะกิดเพื่อนเสียงดัง ถามอะไรของมันเนี่ย!
“เพื่อนเราผิดปกติพี่แค่สงสัยก็เลยอยากถามดูว่าเป็อะไร”
“เพื่อนหนูปกติดีมันแค่เป็คนขี้กลัวไปหน่อยก็แค่นั้น”
“ว่ายังไงมาย...กลัวพี่ถึงขนาดต้องไปตามเพื่อนมาอยู่ด้วยเลยเหรอ”คุยกับมดนานแล้ว ขอหันไปคุยกับอีกคนบ้าง
“คือหนู...”
“คืออย่างนี้พี่อิทไอ้แว่นมันเป็คนขี้กลัวจริงๆนะ พี่อย่าไปถือสามันเลย”
“ขี้กลัว...กลัวอะไรกลัวพี่อย่างนั้นเหรอ กลัวทำไม พี่ไปทำอะไรให้”ยิงคำถามรัวๆพร้อมกับมองหน้าเ้าตัวไปด้วยนั่นจึงทำให้คนขี้กลัวไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี
“...........”
“พี่อิท...หนูว่าต่างคนต่างอยู่เถอะยกเว้นซะแต่ว่า...” มดทำตาเล็กตาน้อย มองไปที่อิทธิพลอย่างจับผิด
“แต่ว่าอะไร!”
“เว้นแต่ว่าพี่ชอบเพื่อนหนู”เบื่อคนรู้ทัน!
“ไร้สาระ!”
“แหม...เพื่อนหนูมันก็ไม่ชอบแก่ๆอย่างพี่หรอกจริงมั้ยไอ้แว่น” มัทนาพยักหน้าเร็วๆให้เพื่อน แต่คำว่าแก่ของมดทำให้สีหน้าของอิทธิพลเริ่มตึงขึ้นเป็จังหวะที่มัทนาหันไปเห็นพอดี เธอจึงรีบหลบสายตาแล้วก้มหน้าลงทันที
“เมื่อไหร่จะผอม!”
“อ้าว...พูดแบบนี้ก็สวยดิ”มดเองก็ไม่ยอมเช่นกัน!
“มดๆพอเถอะเข้าห้องกันดีกว่า” มัทนาชวนเพื่อนเข้าห้อง ได้แว่นคืนแล้วเลิกแล้วต่อกันเถอะแต่ในขณะที่ทั้งสองสาวกำลังเดินจากไป...
“ไอ้มด...พี่ขอคุยด้วยหน่อย”
“ไม่คุย!”มดปฏิเสธ โทษฐานที่ชอบแซวเธอว่าอ้วนทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากัน ซึ่งเธอไม่ได้อ้วนแค่อวบ!
“ว่าจะให้ตังกินขนมสักหน่อยไม่เอาก็แล้วแต่” พูดถึงเื่เงินใครจะไม่เอา
“เอาๆไอ้แว่นมึงเข้าไปรอกูในห้องก่อน เดี๋ยวกูขอไปคุยกับพี่เขาแป๊บนึง”มดผลักหลังเพื่อนให้เดินกลับเข้าห้องไปก่อนจากนั้นมดก็เดินตามอิทธิพลเข้าไปคุยธุระกันในห้องสองคนเข้ามาถึงด้านในอิทธิพลก็เริ่มเปิดประเด็นถามทันที
“ยัยนั่นมีแฟนหรือยัง”คำถามแรกทำเอามดหัวเราะขึ้นมาอย่างผู้ชนะ
“แหมๆ...เมื่อกี้ทำเป็ปากแข็ง”น้ำเสียงขบขันของมดเงียบกริบลงทันทีเมื่อเห็นแบงค์พันถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าสตางค์
“ยังไม่มีโสดสนิท ยังไม่เคยมีแฟนด้วย พอใจมั้ยคะ” ตอบคำถามนี้เสร็จแบงค์พันใบแรกก็ได้มาอยู่ในมือของมดทันที
“พี่ชอบ...”สารภาพตามตรง จะให้จีบด้วยตัวเองสงสัยจะยาก ก็เลยคิดว่าต้องใช้ตัวช่วย
“ถ้าจะให้หนูช่วยเอามาอีกสองพัน”แบมือขอด้วยรอยยิ้ม แบงค์พันสองใบถูกวางลงบนมือของมดทันทีตามที่ขอ
"ห้ามเบี้ยวล่ะ"
“คำไหนคำนั้นค่ะแต่หนูขอบอกไว้ก่อนเลยนะ เพื่อนหนูคนนี้จีบยากมาก มันไม่เคยมองผู้ชายคนไหนมาก่อนถ้าพี่ชอบจริงๆต้องอาศัยความหน้าด้านเข้าสู้”
“ยังไง...”
“..........” มดทำท่าคิดๆ ไม่ยอมตอบคำถามแต่กลับแบมือรอแบงค์พันอีกใบในกระเป๋าสตางค์ของพี่อิทและแล้วมันก็ลอยออกมาจริงๆซะด้วย สี่พันแล้ว!
“ไอ้แว่นมันเป็คนขี้กลัวพี่ต้องทำให้มันรู้สึกว่าอยู่กับพี่แล้วปลอดภัย ไม่ใช่เป็เหมือนโรคจิตแบบนี้” หลอกด่านิดๆหน่อยๆก็เอา!มีหรือเขาจะไม่รู้ แต่ครั้งนี้เขายอมปล่อยผ่านไปก่อน
“โรคจิตตรงไหนยัยแว่นนั่นคิดไปเอง”
“ไม่รู้แหละขออีกพันได้มั้ยคะ พันนี้จะไปช่วยพูดให้มันหายกลัวพี่” พูดเสร็จก็ยักคิ้วให้พี่อิทอย่างขี้เล่น
“แน่นะ”สายตาคมจับจ้องไปที่ยัยมดตัวแสบอย่างไม่ค่อยไว้ใจ
“แน่ค่ะ...”สุดท้ายก็ยอมให้ไปอีกหนึ่งพัน คิดซะว่าเลี้ยงขนมน้องนานๆจะถูกใจผู้หญิงขึ้นมาสักคน สำหรับเขาไม่ใช่เื่ง่ายก็เลยคิดว่าจะลองจีบดูสักตั้ง
“ขอบคุณค่ะ...ไปนะ”อิทธิพลพยักหน้าให้ มดหยิบเงินห้าพันในมือขึ้นมาจูบท่าทางมีความสุขสุดๆอยู่ดีๆก็ได้เงินกินขนม! แล้วรีบเก็บเงินใส่กระเป๋าทันที ก่อนที่จะย่องเดินออกจากห้องไป
“ก๊อกๆๆ”เมื่อประตูเปิดออก...
“ไอ้แว่น...”น้ำเสียงดีใจเอ่ยเรียกมัทนาเสียงดัง พร้อมกับะโกอดเพื่อนแน่น
“ดีใจอะไรของมึงปล่อย...กูหายใจไม่ออก” กอดซะแน่น! มดยอมคลายวงแขนออกให้
“พี่อิทให้ตังกินขนม”น้ำเสียงดีใจสุดๆ ใบหน้าไม่ต้องพูดถึง ยิ้มแป้นไม่ยอมหุบเนื่องจากไม่คิดว่าจะได้เยอะขนาดนี้
“กี่ร้อย”มัทนาถาม...
“ห้าพันเว้ยมึงมึงอยากกินอะไรเดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”
“กูไม่หิวกูกินข้าวแล้ว ว่าแต่ห้าพันนี่ เขาไม่ได้ให้เปล่าใช่มั้ย” มัทนาถาม
“ใช่! รู้มั้ย...อะไรเอ่ยที่มากกว่าห้าพัน” ไอ้ที่ดีใจอยู่นี่ได้ห้าพันก็ส่วนหนึ่งแต่ที่ดีใจมากกว่า ก็เพราะพี่อิทจะจีบเพื่อนของเธอนั่นเอง
“คำถามอะไรของมึง...กูไม่รู้”
“พี่อิทเขาชอบมึงเว้ย!เป็ไงอึ้งล่ะสิ”
“เื่ของเขาไม่เกี่ยวกับกู”มัทนายอมรับว่าอึ้งจริงๆ
“จะไม่เกี่ยวกับมึงได้ยังไงเพราะผู้หญิงที่เขาชอบคือมึงเว้ยเพื่อน"
“กูไม่ได้ชอบเขา”
“ถ้ามึงไม่รีบคว้าโอกาสนี้ไว้กูบอกเลยว่ามึงพลาดมาก” รับเงินพี่เขามาแล้ว ยังไงก็ต้องทำงานหน่อย อีกอย่างมดรู้จักพี่อิทมานานไม่ว่าจะเป็รูปร่างหน้าตา ฐานะ หน้าที่การงาน จัดว่าเป็ผู้ชายโปรไฟล์ดีมากๆ เสียอย่างเดียวปากไม่ค่อยดีชอบว่าเธออ้วนทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากันเลยก็ว่าได้
“เขาใช้ให้มึงมาพูดเหรอ”
“แหมเพื่อน...ก็ใช่แหละแต่กูรู้จักเขามานาน ถ้าไม่ดีจริงกูไม่สนับสนุนหรอก ดูสิคุยแป๊บเดียวได้มาห้าพันสายเปย์สุดๆ เชื่อกู! คนนี้ดี!”
“กูยังเรียนไม่จบเลยนะมึง”
“อีกไม่ถึงปีก็จะจบแล้วคิดซะว่าศึกษาดูใจกันไปก่อน...นะนะ” ความตั้งใจของเพื่อนในเื่นี้ต้องยอมมัน เชื่อแม่สุดๆ
“จะดีเหรอกูว่าเขาน่ากลัว”
“เขาไม่ได้เป็โรคจิตอย่างที่มึงเข้าใจเขาแค่ขี้แกล้ง อาจจะถูกใจมึงด้วยแหละมั้ง ช่วยไม่ได้มึงอยากเกิดมาสวยเองนี่นา”
“เขายังไม่มีแฟนอีกเหรออายุป่านนี้แล้ว”
“เมื่อกี้กูเข้าไปในห้องเขาก็ไม่เห็นมีใครนะ” เพื่อนพี่ ไม่ใช่เพื่อนตัวเอง ในหลายๆเื่มดเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
“เขารวยมากเหรอให้เงินมึงกินขนมตั้งห้าพัน” หว่านพืชหวังผล! เื่นี้ยิ่งทำให้มัทนากลัวเพราะเธอคือตัวแปรสำคัญในเื่นี้
“เขาเป็เ้าของบริษัทออกแบบแต่เพิ่งเริ่มเป็มั้ง กูรู้แค่นี้ เื่อื่นกูไม่รู้ นั่นแน่!…มึงสนใจพี่เขาแล้วใช่มั้ย” คำตอบก็คือไม่!
“กูเปล่า...”
“เอาไปคิดก่อนก็ได้เดี๋ยวจะหาว่ากูบังคับ เอาเป็ว่าเขาไม่ได้เป็โรคจิต เขาแค่ชอบมึงเื่โรคจิตมึงสบายใจได้ กูคงต้องกลับแล้ว มีอะไรก็ไปเคาะประตูเรียกพี่เขาได้เขาน่าจะเต็มใจให้มึงเรียกทั้งคืนนั่นแหละ”
“ไอ้บ้า...”
“มีอะไรโทรไปได้กูจะกลับไปใช้เงินพี่อิทสักหน่อย”
“ให้กูลงไปส่งมั้ย”
“ไม่ต้องๆกูไปเองได้”
“ขับรถดีๆ”มดเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องของมัทนาไป แต่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของอิทธิพลแทน
“ก๊อกๆๆ”
“นึกว่าใคร”คนด้านในเปิดประตูออกมาเห็นเป็หน้ามดถึงกลับเซ็ง
“กลับก่อนนะคะจะไปใช้เงิน” แค่แวะทักทายเฉยๆ แต่บอกเลยว่าท่าทางไม่ธรรมดา
“เชิญ...”แต่ก่อนที่มดจะเดินออกไปจากหน้าห้องของอิทธิพลเธอได้ส่งสายตาไปที่ประตูห้องข้างๆที่เธอเพิ่งเดินออกมา ประมาณว่า...ไปดิ! จากนั้นเธอก็เดินสวยๆออกไปจากตรงนี้ทันที
5K
