หมอสายน้ำนั่งแท็กซี่มาที่วัดแห่งหนึ่งเธอเดินเข้าไปในวัดและไปรอทำบุญถวายสังฆทานกับหลวงตาซึ่งเป็ญาติของพ่อเธอที่เสียชีวิตไปแล้วที่ในโบสถ์
“กลับบ้านมาแล้วเหรอโยมสายน้ำ”หลวงตาทักสายน้ำก่อนที่ท่านจะขึ้นไปนั่งบนที่หน้าพระประธาน
“เ้าค่ะ หลวงตาหลวงตาสบายดีนะเ้าค่ะ”สายน้ำกราบนมัสการหลวงตาก่อนถามไถ่ท่าน
“ตามประสาคนแก่แหละโยม อาตมาแก่แล้ววันนี้มาทำบุญเหรอ กลับไปหาโยมแม่หรือยังละ”
“หนูแวะมาทำบุญและจะแวะไปทำความสะอาดที่เก็บกระดูกของพ่อก่อนเ้าค่ะหลวงตาแล้วจะกลับไปหาแม่ที่ไร่”
“โยมแม่ของโยมก็มาทำบุญมาดูแลอยู่ทุกวันพระเหมือนกัน”จากนั้นเธอก็ถวายสังฆทานยาแล้วรับพรจากหลวงตา ก่อนจะเดินลงจากโบสถ์ไปที่เก็บกระดูกของพ่อเธอ
“พ่อค่ะ พ่อสบายดีไม่หนูเป็หมอแล้วนะคะ ตอนนี้หนูช่วยชีวิตคนได้เยอะมากเลย”แล้วเธอก็หวนย้อนนึกไป
ในอดีตไปเมื่อ 13 ปีก่อน
“สายน้ำเสร็จหรือยังลูก วันนี้พ่อต้องขับรถพาพ่อเลี้ยงไปธุระด้วย”
“ค่ะพ่อ หนูเสร็จแล้ว”
“ลืมอะไรบ้างไม่ลูกนี่อาหารเที่ยงของสองพ่อลูก”แม่เธอถามขณะเอาข้าวกล่องมาให้เธอกับพ่อ
“ขอบคุณค่ะ/ครับ”
“วันนี้เงินเดือนพ่อออกเย็นนี้เดี๋ยวพ่อมารับทั้งสองคนไปทานอาหารนอกบ้านกันนะ”
“หนูจะรอนะคะ”
“ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวก็สายหรอกสองพ่อลูก” หลังจากโดนแม่เอ็ดไป ทั้งสองจึงเดินไปที่รถพ่อจะทำหน้าที่ไปส่งเธอที่โรงเรียนก่อนไปทำงานที่ไร่ชาของพ่อเลี้ยงทรงฤทธิ์เศรษฐีที่มีไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่
“ตั้งใจเรียนนะลูกสาวพ่อ”
“ค่ะพ่อ ขับรถดี ๆนะคะ เจอกันตอนเย็นค่ะ”หลังจากร่ำลากับพ่อเสร็จสายน้ำก็เดินเข้าไปในโรงเรียน เพื่อไปทำกิจกรรมกับเพื่อน ๆโดยที่ไม่ทราบว่านั้นเป็การได้คุยกับพ่อของเธอเป็ครั้งสุดท้ายและวันนั้นตอนบ่ายแม่เธอก็มาหาเธอที่โรงเรียน และขออนุญาตพาเธอกลับบ้านก่อน
“สายน้ำ ไปโรงพยาบาลกับแม่ เร็วเลยลูก”
“มีอะไรเหรอค่ะทำไมดูรีบร้อนจัง”แล้วก็ก็ร้องไห้ออกมา
“มีคนโทรมาบอกว่าพ่อเราโดนยิง”
“อะไรนะคะ!!!!!”สายน้ำใและรีบวิ่งไปขึ้นรถกับแม่
เมื่อไปถึงโรงพยาบาลสายน้ำและแม่วิ่งไปหน้าห้องฉุกเฉินซึ่งตอนนี้มีใครต่อใครก็ไม่รู้เยอะแยะมากมายแม่ของเธอวิ่งเข้าไปไหว้ชายกลางคนคนหนึ่ง แม่เธอเรียกเขาว่าพ่อเลี้ยง
“พ่อเลี้ยงค่ะ มันเกิดอะไรขึ้นค่ะทำไมพี่นทีถึงโดนยิง”
“นทีเข้ามาช่วยผมไว้ครับ ผมขอโทษด้วยที่เป็ตนเหตุให้นทีโดนยิง”
สายน้ำไม่สนใจใครเธอยืนร้องไห้รอพ่อออกจากห้องฉุกเฉินและคุณหมอก็ออกมาจากห้อง สายน้ำกับแม่พร้อมพ่อเลี้ยงรีบเข้าไปถามหมอ
“หมอครับนทีเป็ไงบ้าง/ค่ะพ่อหนูเป็ไงบ้างค่ะ”พ่อเลี้ยงและสายน้ำถามหมอพร้อมกัน
“หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ เราไม่สามารถยื้อชีวิตคนไข้ได้”ทันทีที่หมอบอกแม่ของสายน้ำก็เป็ลมล้มพับไป
“พ่ออออ ฮื่อออไหนว่าวันนี้เราจะออกไปกินข้าวนอกบ้านกันไงค่ะแล้วพ่อมาทิ้งหนูไปแบบนี้เหรอ กลับมาคุยกันก่อนสิค่ะพ่อ”ส่วนสายน้ำก็วิ่งไปกอดศพพ่อทันทีที่บุรุษพยาบาลเข็นศพออกมาเธอร้องไห้อย่างเสียใจ
หลังจากนั้นทางพ่อเลี้ยงก็ช่วยจัดงานศพและเป็เ้าภาพดูแลทุกอย่างจนวันเผาศพพ่อเธอหลังจากเผาศพพ่อเสร็จ พ่อเลี้ยงทรงฤทธิ์และแม่เลี้ยงนาฏยาก็ขอคุยกับสายน้ำและแม่ของเธอ
“พิมพ์นทีช่วยฉันไว้จนตัวเองต้องเป็แบบนี้ ให้ฉันขอดูแลเธอกับลูกนะ”
“พิมพ์ไม่อยากรบกวนพ่อเลี้ยงค่ะไม่อยากให้คิดว่าพวกเราสุขสบายเพราะพี่นทีตาย”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะน้องพิมพ์เอาอย่างนี้พิมพ์ก็ไปทำงานกับฉัน แล้วเื่เรียนของหนูสายน้ำฉันกับพ่อเลี้ยงจะส่งหนูเรียนจนจบไม่ว่าหนูอยากจะเรียนอะไรบอกพวกฉันได้เลยนะลูก คิดสะว่าฉันกับพ่อเลี้ยงเป็เหมือนพ่อกับแม่หนูได้เลย”
“พิมพ์กับลูกขอบพระคุณพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงมากๆเลยนะคะ”
“พวกฉันสิต้องขอบคุณที่พิมพ์ไม่โกรธพวกเราวันนี้ฉันกับพ่อเลี้ยงจะมารับทั้งสองคนไปอยู่กันที่ไร่เลยนะ”
“พิมพ์ขอไปพรุ่งนี้ได้ไม่ค่ะวันนี้ขอไปเก็บขอกันก่อน”
“ได้จ๊ะพรุ่งนี้พวกเราจะไปรับทั้งสองคนด้วยตนเอง”หลังจากเสร็จจากงานศพสายน้ำกับแม่กลับบ้านไปช่วยกันเก็บของสำหรับย้ายออกในวันพรุ่งนี้ทั้งน้ำตารุ่งเช้าวันต่อมาพ่อเลี้ยงทรงฤทธิ์และแม่เลี้ยงนาฏยามารับแม่และสายน้ำั้แ่เช้า
“พร้อมกันแล้วใช่ไม่ไปกันเถอะ”พ่อเลี้ยงถาม พร้อมให้คนมาช่วยขนของขึ้นรถ เมื่อไปถึงที่ไร่ชาแม่เลี้ยงพาสายน้ำและแม่ไปดูบ้านหลังเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังใหญ่
“อยู่ได้ไม่พิมพ์สายน้ำ”
“อยู่ได้ค่ะแค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
“งั้นไปที่บ้านใหญ่ก่อนเดี๋ยวจะแนะนำลูกชายฉันให้รู้จักกัน ไปกันเถอะ”แม่เลี้ยงจูงมือฉันไปที่บ้านใหญ่โดยมีแม่ฉันเดินตามมาไปถึงบ้านใหญ่พ่อเลี้ยงทรงฤทธิ์นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมด้วยเด็กผู้ชายดูแก่กว่าสายน้ำอีก 2คน
“มานั่งใกล้ ๆสิพิมพ์ หนูสายน้ำ นี่ตาภูผา และวายุ ลูกชายของฉันเอง”สายน้ำยกมือไหว้ทั้งสองคน
“ส่วนนี่น้าพิมพ์และน้องสายน้ำจะมาอยู่กับเราให้คิดว่าทั้งสองคนเป็ญาติเราเราสองคนต้องช่วยดูแลน้องสายน้ำด้วย เข้าใจไม่”
“เข้าใจครับพ่อยินดีที่ได้รู้จักนะน้องสายน้ำ”ภูผาหันมาทำความรู้จักกับสายน้ำ
“พ่อครับแค่นี้ใช่ไม่ผมมีนัดกับฐิสาไปอ่านหนังสือกัน”วายุดูไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้เขารีบไปหาฐิสา
“ขยันขึ้นมาเลยนะเออไปเถอะ”แล้ววายุลุกขึ้นจากไปสายน้ำมองตามเขาออกไปก่อนจะหันมาสบตากับภูผาที่กำลังยิ้มให้เธออยู่ ภูผาดูเป็ผู้ชายใจดี อบอุ่นและสุภาพ ส่วนอีกคนดูไม่ยินดียินร้าย หน้าตากวน ๆ สายตาดุแม้ว่าจะหน้าตาหล่อกว่าพี่แต่ก็น่ากลัวหลังจากนั้นเธอก็เริ่มสนิทกับทุกคนที่นี่ยกเว้นแต่กับวายุเธอเคยเก็บหนังสือที่วายุลืมทิ้งไว้แล้วเอาขึ้นไปให้เขาที่บนบ้านใหญ่
“พี่วายุค่ะน้ำเจอหนังสือเลยเอามาคืนคะ”
“เอาของฉันมานี่เลยยัยกาฝากวันหลังไม่ต้องมายุ่งกับของ ๆ ฉัน”วายุตวาดสายน้ำที่มายุ่งกับของ ๆ เขาทำให้สายน้ำเสียใจมากกับคำว่ายัยกาฝาก และมีครั้งหนึ่งเธอออกไปเดินเล่นที่ริมน้ำเห็นวายุกำลังนั่งเศร้าอยู่
“พี่วายุเป็อะไรค่ะทำไมมานั่งอยู่คนเดียว”สายน้ำเดินไปหาวายุ
“ออกไปให้พ้นยัยกาฝาก ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”วายุผลักสายน้ำล้มลงไปสายน้ำร้องไห้ออกมาเพราะความเจ็บและใแต่วายุก็ไม่ได้สนใจและเดินจากไปสายน้ำนั่งร้องไห้ที่ตรงนั้นพักหนึ่งจนภูผาเดินมา
“สายน้ำเป็อะไรใครทำอะไรถึงมาร้องไห้อยู่ตรงนี้”ภูผาเดินเข้ามาถาม สายน้ำได้แต่ส่ายหน้าไปมา
“พี่ภูผาค่ะน้ำขอถามอะไรหน่อยได้ไม่ น้ำมาอยู่ที่นี่ มันทำให้พี่ภูผาอึดอัดไม่ค่ะ”
“ไม่เลยพี่ชอบมากด้วยได้มีน้องสาวเพิ่มมาหนึ่งคน”
“แต่ทำไมพี่วายุดูเกลียดน้ำจังเลย”
“มันก็เป็แบบนั้นแหละที่ผ่านมามันเป็น้องคนเล็กมาตลอดพอพ่อกับแม่บอกว่าเราเป็น้องสาวมันคงคิดว่าเราไปแย่งความรักละมั้งอย่าไปถือสามันเลย”
หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นวายุจึงได้ขอพ่อกับแม่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศและไม่เคยกลับมาไทยอีกเลย แม้วันแต่งงานของพี่ชายเขากับฐิสาซึ่งเพื่อนสนิทของเขาเองเขาก็ไม่กลับมาส่วนสายน้ำเมื่อเธอสอบติดคณะแพทย์ที่กรุงเทพแรก ๆ ก็กลับมาเยี่ยมแม่และทุกคนที่ไร่บ้างแต่เพราะความสนิทของภูผากับเธอทำให้ฐิสาไม่พอใจ
“สายน้ำกลับไปมหาลัยวันไหนเหรอ”ภูผาหันไปถามสายน้ำที่กำลังนั่งเล่นกับอยู่ที่ใต้ต้นไม้ริมสระน้ำ
“วันเสาร์นี้ค่ะพี่ภูผา”สายน้ำตอบ
“ให้พี่ไปส่งไม่ฐิสาเราไปส่งสายน้ำด้วยกันไม่ จะได้แวะเที่ยวกันด้วย”ประโยคแรกพูดกับสายน้ำก่อนจะหันไปถามฐิสาในประโยคหลัง
“ฐิสาไม่ชอบนั่งรถไกลๆค่ะ มันเมื่อย พี่ภูผาไปหยิบโทรศัพท์ให้ ฐิสาหน่อยค่ะ”ฐิสาบอกพร้อมขอให้สามีเธอไปช่วยหยิบโทรศัพท์ในห้องให้หน่อยภูผาก็ลุกขึ้นไปเอาให้ทันที
“เกิดเป็เธอกับแม่นิสบายเนอะ”หลังจากภูผาออกไปฐิสาก็หันมาหาเื่สายน้ำทันที
“ คุณฐิสาว่ายังไงนะคะ”
“อยู่ที่นี่ไม่ต้องทำอะไรแถมพ่อเลี้ยงก็ส่งให้เรียนหนังสืออีกคิดว่าต่อไปจะได้อะไรกันอีกละ”ฐิสากอดอกและมองสายน้ำอย่างเหยียด
“คุณฐิสา!!!!”สายน้ำใกับคำพูดฐิสา ไม่คิดว่าฐิสาจะคิดกับเธอแบบนั้น
“แล้วฉันเตือนไว้อย่างหนึ่งนะอย่ามาอยู่ใกล้พี่ภูผาให้มันมากเขาเป็สามีของฉันและฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนมายุ่งกับเขา”
“ค่ะน้ำขอโทษนด้วยนะคะ”สายน้ำพูดก่อนเดินออกจากตรงนั้นไปหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่กลับไปที่ไร่อีกเลย ส่วนใหญ่จะนัดแม่ออกมาพบที่ในเมืองมากกว่าและให้เหตุผลเมื่อแม่เลี้ยงโทรหาว่าเธอเรียนหนัก
กลับมาปัจจุบัน
“หนูขอโทษด้วยที่หลายปีมานี้หนูไม่ได้มาเยี่ยมพ่อเลยหนูคิดถึงพ่อมากเลยนะคะ ตอนนี้หนูกำลังเก็บเงินมาเปิดคลินิครักษาคนที่บ้านเรา พ่อเป็กำลังใจให้หนูด้วยนะคะ”หลังจากเช็ดทำความสะอาดที่เก็บกระดูกของพ่อเสร็จก็นั่งรถกลับไปที่ไร่ชา
1K
![RINGER [ริงเกอร์: สงครามแหวนมนตรา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588630049_23434104.webp)
