เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 43 จัดการผู้ชายสารเลว

        “ไอ้โรคจิต!” 

        จวีซือหนานขมวดคิ้วแน่น รู้สึกคลื่นไส้อย่างแรง

        “เธอด่าฉันเหรอ?” หานเกาอี้เห็นเธอจะดึงประตูเข้าไป ก็ก้าวใหญ่ ๆ เข้ามาใกล้เธอ จวีซือหนานวิ่งเข้าไปในห้อง แต่ยังไม่ทันปิดประตู หานเกาอี้ก็ดึงเธอกลับมาพิงผนัง

        เมื่อเห็นริมฝีปากของเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์กำลังจะเคลื่อนลงมา น้ำตาหน่วยใหญ่ก็คลอเบ้าขึ้น หญิงสาวดิ้นรนสุดกำลังและผลักหานเกาอี้อย่างเต็มแรง “นายบ้าไปแล้วเหรอ? ปล่อยฉันนะ…”

        แต่ด้วยพละกำลังที่ต่างกันมาก บวกกับเดินทางมาไกล จวีซือหนานจึงไม่มีแรงหลงเหลือแล้ว หานเกาอี้ยกมือขึ้นฉีกเสื้อของเธออย่างแรงจนกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวร่วงลงสู่พื้น

        จวีซือหนานตกใจจนสะดุ้ง น้ำตาไหลพรากลงมาไม่ขาดสาย “อย่าทำแบบนี้นะหานเกาอี้ ฉันขอร้อง… ปล่อยฉันไปเถอะนะ!”

        “ปล่อย?” หานเกาอี้มีแต่ความปรารถนาและความดุร้ายในดวงตา “ฉันจะปล่อยไปได้ยังไง! จวีซือหนาน ฉันอยากรู้ว่าถ้าวันนี้ฉันนอนกับเธอ กงเจ๋ออวี้ยังจะนอนกับผู้หญิงที่ฉันไปได้แล้วหรือเปล่า!”

        เขาเอ่ยเสียงกระเส่าแล้วโน้มใบหน้าลงไปซุกที่ลำคอขาวเนียนของเธอ

        ติ๊ง!

        ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ก็เปิดออก กงเจ๋ออวี้มองภาพตรงหน้า แล้วม่านตาก็หดเข้าในทันที เขาก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปดึงแขนของหานเกาอี้อย่างแรง ก่อนจะเตะเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายอย่างจัง

        หานเกาอี้นั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด กุมท้องไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นด่าอย่างไม่ยั้ง “ใครวะ…” เมื่อเห็นว่าเป็นใคร คำด่าทอที่เตรียมจะพูดก็หยุดลงในทันที สายตาของหานเกาอี้มีแต่ความหวาดกลัวพร้อมมองชายที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างหวาดระแวง

        จวีซือหนานยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ เธอดึงเสื้อผ้ามาปิดอย่างไม่เรียบร้อย ก่อนจะเงยหน้ามองกงเจ๋ออวี้ “คุณ… คุณมาได้ยังไง?”

        “...”

        กงเจ๋ออวี้ไม่พูดอะไร! ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองไปที่หานเกาอี้อย่างเอาเป็นเอาตาย

        เขาเหลือบมองจวีซือหนานอย่างเย็นชา ก่อนจะถอดสูทออกแล้วโยนใส่เธอทันที

        “ใส่เสื้อผ้าซะ”

        จวีซือหนานรับเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างร้อนรน เธอยืนพิงผนังอยู่ด้านหลังของกงเจ๋ออวี้

        ไม่รอให้หานเกาอี้ได้ลุกขึ้น กงเจ๋ออวี้ก้าวไปข้างหน้าคว้าปกเสื้อของเขา แล้วเล็งหมัดใส่โหนกแก้มของไอ้คนสารเลวโดยตรง

        เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง!

        หานเกาอี้ยันผนังลุกขึ้นยืน จ้องมองกงเจ๋ออวี้ด้วยดวงตาแดงก่ำ “ฉันจะนอนกับผู้หญิงของฉัน! นายมีสิทธิ์อะไรมาต่อยฉัน!”

        คนเมายกมือขึ้น เขาตรงเข้าไปชกใส่ใบหน้าของกงเจ๋ออวี้

        ทว่ากงเจ๋ออวี้กลับหลบได้อย่างคล่องแคล่ว นอกจากหานเกาอี้จะไม่สามารถโค่นเขาลงได้ ยังเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งล้มลงบนพื้นก้นจ้ำเบ้า ในเมื่อเขาเมาขนาดนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของกงเจ๋ออวี้ได้ยังไง! ถึงอย่างนั้น เขากลับไม่ยอมแพ้ ยังคงจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของกงเจ๋ออวี้ด้วยดวงตาแดงก่ำ

        ส่วนใบหน้าเย็นชาของกงเจ๋ออวี้เต็มไปด้วยความโกรธ เขาก้มตัวลงดึงหานเกาอี้ขึ้นมา พร้อมเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง

        ต่อยอีกฝ่ายหมัดแล้วหมัดเล่า ตรงทางเดินมีแต่เสียงร้องทรมานของหานเกาอี้ดังก้องไปทั่ว

        จวีซือหนานเห็นใบหน้าของหานเกาอี้เต็มไปด้วยเลือดแล้ว แต่กงเจ๋ออวี้ยังไม่มีท่าทีจะหยุดมือ ก็กลัวว่าจะมีคนตายที่หน้าห้องของตัวเอง จึงรีบเข้าไปดึงแขนของกงเจ๋ออวี้เอาไว้ “พอเถอะ พอแล้ว… อย่าทำแบบนี้เลย”

        กงเจ๋ออวี้ผลักหานเกาอี้ล้มลงบนพื้น ก่อนจะหันมามองจวีซือหนานด้วยดวงตาดุจเหยี่ยว ในดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ “เธอสงสารมันงั้นเหรอ?”

        เขาทำเรื่องแบบนี้กับเธอ เธอยังกล้ามาห้ามฉันอีกนะ!

        “ไม่ใช่!” จวีซือหนานดึงแขนของกงเจ๋ออวี้แล้วส่ายหัวแรง ๆ “ฉันกลัวว่าจะมีคนตาย กลัวคุณจะเสียชื่อเสียงต่างหาก!”

        ได้ยินคำอธิบายของเธอ สายตาเย็นเยียบของกงเจ๋ออวี้จึงอ่อนลงไปเล็กน้อย

        หานเกาอี้ยืนขึ้นเนื้อตัวสั่นเทา เขาเอื้อมมือปาดรอยเลือดบนจมูก พลันจ้องมองกงเจ๋ออวี้ตรงหน้าอย่างดุดัน ไม่ละความพยายามที่จะยั่วยุ “กงเจ๋ออวี้ นายอย่าคิดว่าเป็นคุณชายตระกูลกงแล้ว จะใช้อำนาจข่มเหงคนอื่นได้นะ ฉันคุยกับแฟนของฉัน มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย นายต่อยฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจและฟ้องนายแน่!”