ลมบนถนนหยุดนิ่งราวกับโลกทั้งใบกลั้นหายใจรอคอยชะตากรรม Juggernaut พุ่งเข้าหาอาร์คด้วยแรงมหาศาลจนพื้นถนนะเื หมัดขนาดเท่าถังน้ำเหวี่ยงตรงเข้าใส่ศีรษะของเขาด้วยความเร็วที่น่าใ หากเป็มนุษย์ทั่วไป แม้เพียงเฉียดก็อาจแหลกเป็ชิ้น ๆ ไม่เหลือซาก
แต่ในวินาทีที่หมัดนั้นจะกระแทกถึงเป้าหมาย อาร์คยกมือขึ้นรับไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย
ตูม! เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นแรงกระแทกแผ่กระจายออกไปอย่างรุนแรง จนกระจกของรถที่อยู่ใกล้แตกละเอียดพร้อมกันหลายคัน เศษกระจกปลิวว่อนราวกับพายุฝน ฝุ่นและเศษหินปลิวคลุ้งไปทั่วบริเวณ นัทเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “บ้าไปแล้ว…” เขาพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
Juggernaut ออกแรงกดเพิ่ม กล้ามเนื้อทั้งแขนปูดโปนขึ้นจนแทบฉีกิัสีเทาดำของมัน แต่อาร์คยังคงยืนนิ่ง ไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ดวงตาสีแดงเข้มของเขาไร้อารมณ์ใด ๆ ราวกับกำลังจ้องมองสิ่งไร้ค่า ก่อนที่มืออีกข้างจะคว้าข้อมือของฝ่ายตรงข้าม และ—
บิด
กร๊อบ! เสียงกระดูกแตกดังชัดเจนจนทุกคนได้ยิน Juggernaut แผดเสียงคำรามด้วยความเ็ปอย่างที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน แต่มันยังไม่ล้ม อีกฝ่ายใช้แขนที่เหลือเหวี่ยงกรงเล็บแหลมคมเข้าใส่อาร์คอย่างบ้าคลั่ง
เคร้ง! กรงเล็บปะทะบาเรียพลังงานสีดำอมแดงที่ปรากฏขึ้นรอบตัวอาร์คอย่างกะทันหัน ประกายไฟแลบวาบไปทั่วอากาศ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น หลินเยว่จ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ แม้จะเคยเห็นอาร์คต่อสู้มาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป นี่ไม่ใช่การจัดการศัตรูอย่างง่ายดาย แต่เป็การปะทะกันระหว่างสิ่งมีชีวิตระดับสูงที่ต่างอยู่เหนือกฎเกณฑ์ปกติ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวลและตื่นเต้น
Juggernaut ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นมันก้มตัวลง ก่อนพุ่งชนอาร์คทั้งร่างด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี รถยนต์สองคันที่จอดขวางทางอยู่ถูกชนกระเด็นออกไปเหมือนของเล่น พื้นถนนยุบตัวเป็หลุมขนาดใหญ่ ฝุ่นควันหนาทึบปกคลุมทุกอย่างจนมองไม่เห็นภาพเบื้องหน้า
“อาร์ค!” หลินเยว่เผลอเรียกชื่อเขาออกมา หัวใจของเธอบีบรัดแน่นด้วยความกลัว แต่ในวินาทีถัดมา เงาร่างหนึ่งก็ทะลุออกจากกลุ่มฝุ่น อาร์คกำลังจับศีรษะของ Juggernaut ไว้ด้วยมือเดียว เท้าของซอมบี้ั์ลอยจากพื้น ราวกับร่างหนักหลายตันนั้นไม่มีน้ำหนักเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาสีแดงเข้มของอาร์คเรืองแสงแรงขึ้น พลังงานสีดำอมแดงไหลวนรอบแขนของเขาอย่างน่าเกรงขาม แล้วเขาก็กระแทกร่างของ Juggernaut ลงกับพื้นอย่างรุนแรง
ตูม! ถนนแตกร้าวเป็วงกว้างกว่าเดิม ซอมบี้ั์ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะหลุดจากการจับกุม แต่ไม่อาจทำได้ อาร์คยกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขารวมตัวกันเป็แสงสีแดงเข้ม แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจนแม้แต่มนุษย์ที่อยู่ห่างออกไปยังหายใจติดขัด Juggernaut ส่งเสียงคำรามต่ำ ไม่ใช่ความโกรธอีกต่อไป แต่เป็… ความหวาดกลัวที่แท้จริง
อาร์คกล่าวเพียงคำเดียวด้วยน้ำเสียงเ็า “คุกเข่า”
ในเสี้ยววินาทีนั้น แรงกดดันจากราชันย์วิวัฒนาการกดทับลงบนร่างของอีกฝ่าย กระดูกทั่วร่าง Juggernaut ส่งเสียงแตกร้าวอย่างน่าสยดสยอง มันถูกบังคับให้ทรุดลงกับพื้นโดยไม่อาจต่อต้าน ดวงตาสีเหลืองที่เคยดุดันเต็มไปด้วยความสั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด จากนั้น—แสงสีแดงเข้มพุ่งทะลุผ่านศีรษะของมัน เสียงคำรามดับลงทันที ร่างมหึมานิ่งสนิท
เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที สิ่งมีชีวิตที่ระบบจัดให้เป็ภัยคุกคาม “สูงมาก” ถูกกำจัดลงอย่างสมบูรณ์ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที อาร์คยืนอยู่เหนือซากของมัน ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนร่างกาย เขาหันกลับมา และสิ่งแรกที่เขามองหา ไม่ใช่ศัตรูตัวต่อไป แต่เป็หลินเยว่ เมื่อสบตากับเธอ ความเ็าในดวงตาสีแดงเข้มก็ค่อย ๆ คลายลง ราวกับราชันย์ผู้โเี้เมื่อครู่ มีเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้เขากลับมาเป็ “อาร์ค” ได้อีกครั้ง
444
