จ้าวลู่ชิง คหบดีหญิงแห่งต้าถัง

สารทฤดูเพิ่งเข้ามาเยือนชาวบ้านซานเป่ยต่างเร่งเก็บเกี่ยวผลผลิตสีทองอร่ามบนผืนนา ปีนี้ทุกบ้านต่างเร่งมือเก็บเกี่ยวผลผลิตเร็วเพราะยังมีงานอื่นรออยู่จึงช้าไม่ได้

จ้าวลู่ชิง โหลวเจินจู พร้อมกับสาวใช้ทั้งสองนั่งรถม้าไปยังหมู่บ้านซิ่งที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านซานเป่ยประมาณสามสิบลี้ สาเหตุที่นางต้องไปเยือนก็เพราะหมู่บ้านซิ่งมีครอบครัวหนึ่งขึ้นชื่อเรื่องทำเครื่องปั้นดินเผา

ตลอดเส้นทางที่นั่งรถม้าผ่าน สองข้างทางเต็มไปด้วยผืนนาสีทองสลับกับผืนนาแห้งแล้ง ที่หมู่บ้านอื่นชาวบ้านยังไม่เริ่มเก็บเกี่ยวผลผลิตเหมือนหมู่บ้านซานเป่ย อาจเพราะข้าวยังไม่เหลืองอร่ามพอจึงยืดระยะเวลาไปอีกสักห้าถึงหกวัน

รถม้าถูกบังคับโดยโม่เอินวิ่งมาจอดหน้าบ้าน นางยังไม่เคยมาเยือนบ้านหลังนี้แต่เคยวานให้ท่านอาหนิงอันมาซื้อไหสำหรับหมักสุราให้นาง

โม่เอินเคาะประตูอยู่สักพักบานประตูหน้าบ้านก็เปิดออก ชายหนุ่มวัยกำลังโตมีความฉงนบนใบหน้าพร้อมเอ่ยถามว่า

“พวกท่านมาสั่งเครื่องปั้นดินเผาหรือขอรับ”

“ใช่ พวกข้ามาดูเครื่องปั้นดินเผาของครอบครัวเจ้า” โม่เอินตอบ

“นำรถม้าเข้ามาจอดด้านในลานบ้านได้เลยขอรับ” เปิดประตูออกกว้าง รถม้าจอดสนิท คนบนรถม้าทยอยลงมายืนอยู่บนพื้น

“ท่านปู่ มีคนมาดูเครื่องปั้นดินเผาบ้านพวกเรา”

ชายชราผมสีดอกเลาลุกขึ้นมาต้อนรับลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“พวกท่านกำลังมองหาสิ่งใดหรือ”

“ข้าต้องการซื้อไห”

“เชิญทางนี้เลยขอรับ”

ครอบครัวนี้ผลิตเครื่องปั้นดินเผาและเครื่องเคลือบดินเผาไว้มากมาย ทว่าไหที่นางต้องการมีเพียงสองขนาด

“ข้าเอาไหขนาดใหญ่หนึ่งร้อยใบ และไหขนาดกลางหนึ่งร้อยใบ ของที่ท่านมีอยู่พอหรือไม่”

“พอขอรับ” ชายชราดีใจจนมือสั่น ไหพวกนี้ถูกผลิตมาเป็นปียังขายไม่ออก ส่วนที่ขายออกมีเพียงไหขนาดเล็ก ไม่คิดว่าวันนี้จะมีคนมาเหมาไปจนหมด

จ้าวลู่ชิงตกลงราคาค่าไหและบอกสถานที่นำไปส่งอยู่สักพักก็บอกลาแล้วเดินทางเข้าตำบล

“เจ้าซื้อไหมาสองร้อยใบมันไม่มากไปหน่อยหรือ” โหลวเจินจูเห็นการซื้อของญาติผู้น้องก็ต้องอ้าปากค้าง ไหจำนวนสองร้อยใบมิใช่น้อย

“ข้าคิดว่าน้อยไปเสียอีก ผักดองที่ข้าจะทำมีหลากหลายรสชาติ พี่หญิงได้ลิ้มลองแล้วจะติดใจ กลัวว่าจะส่งขายไม่พอมากกว่า”

ครอบครัวนางมีกิจการภัตตาคารไม่ว่าจะรังสรรค์อาหารชนิดใดขึ้นมาก็ล้วนแต่ขายได้

“ผักดองหลากหลายรสชาติหรือ” นางเคยลิ้มลองเพียงผักดองรสเค็มกับหวาน ไม่คิดว่าผักดองจะมีรสชาติอื่นร่วมด้วย

จ้าวลู่ชิงเห็นใจคนยุคสมัยนี้ ถ้านางสามารถทะลุมิติไปยังยุคสมัยที่จากมาได้นางจะพาญาติผู้พี่ทะลุรูหนอนไปลิ้มลองความอร่อยของอาหารที่หลากหลาย

ยุคสมัยนี้สตรีใดมีเคล็ดลับการทำอาหารเพียงเล็กน้อยตระกูลน้อยใหญ่ก็ต่างหมายตาอยากแต่งเข้าบ้าน นับประสาอะไรกับคนที่มีเคล็ดลับมากมายอยู่ในหัวอย่างนาง ต่อให้แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาเพื่อแลกกับเคล็ดลับนางก็หาสนใจไม่

“ระหว่างอยู่ที่ซานเป่ย ท่านพี่คอยเรียนรู้เคล็ดลับการทำอาหารจากข้าก็แล้วกัน ยามออกเรือนจะได้มีเคล็ดลับติดตัวเพื่อต่อรองกับตระกูลสามี หากผู้ใดในตระกูลสามีทำไม่ดีกับท่านก็ไม่ต้องให้คนพวกนั้นลิ้มลองอาหารเลิศรสที่ท่านทำ”

“เจ้ากล่าวอันใดออกมา ข้ายังไม่คิดเรื่องออกเรือน” โหวเจินจูเขินอายกับคำกล่าวของดรุณีที่อายุน้อยกว่านาง ทว่ากล่าวเรื่องออกเรือนได้อย่างคล่องปาก

“ถึงอย่างไรท่านก็ต้องออกเรือนอยู่ดี เรียนรู้ไว้ไม่เสียหลาย ทุกวันนี้ซูเจินกับซูเซียงเรียนรู้จากข้ามากมาย พอออกเรือนไปตระกูลสามีต้องเกรงใจพวกนาง”

“คุณหนู! พวกข้าจะไม่ออกเรือนเจ้าค่ะ” ซูเซียงกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เหลวไหล เจ้าจะอยู่เป็นสาวแก่ทึนทึกไปไย อนาคตพวกเจ้าต้องมีสายเลือดของตัวเอง”

“น้องหญิงเหตุใดเจ้ากล่าวเรื่องออกเรือนได้คล่องปากนัก ราวกับว่าเจ้าโตจนออกเรือนได้แล้ว เจ้าอายุน้อยกว่าข้าเสียอีก”

“สตรีอย่างพวกเราต้องออกเรือนไม่ช้าก็เร็ว เรื่องพวกนี้ไม่เห็นว่าจะน่าอับอายเลยสักนิด พวกเราควรเตรียมตัวให้ดี เพราะยามที่ออกเรือนไปแล้วชีวิตไม่ได้ดั่งใจเหมือนอย่างตอนอยู่ที่สกุลเดิมหรอกนะเจ้าคะ”

“ที่เจ้ากล่าวมาก็มีเหตุผล ข้าจะพยายามเรียนรู้จากเจ้าให้มาก ว่าแต่เจ้าไปเอาความรู้พวกนี้มาจากที่ไหน” แววตาเต็มไปด้วยความฉงนกับความสามารถของญาติผู้น้อง

“ท่านรู้เรื่องที่ข้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

โหลวเจินจูส่ายหน้า นางไม่เคยรู้เลยว่าญาติผู้น้องได้รับบาดเจ็บ

จ้าวลู่ชิงปั้นเรื่องเก่งยิ่งกว่านักเขียนบทละคร นางโกหกออกไปว่ายามที่ไม่ได้สตินางเคยฝันเห็นตำราเคล็ดลับการทำอาหารมากมาย พอฟื้นขึ้นมาจึงลองทำตามตำราที่เคยฝันเห็นปรากฏว่ามันออกมารสชาติอร่อยอย่างน่าเหลือเชื่อ

โหลวเจินจูกับสาวใช้ทั้งสองอ้าปากค้าง พร้อมกับคิดว่าจ้าวลู่ชิงเป็นบุตรรักของเทพเซียน

“มิน่าล่ะเจ้าถึงได้มีความสามารถหลายอย่าง”

“ทุกคนเชื่อข้าด้วยหรือเจ้าค่ะ ที่ข้าเล่าไปเป็นเพียงเรื่องโกหก แท้จริงแล้วข้าเพียงลองนำนั่นนำนี่มาผสมกันจนเกิดเป็นอาหารชนิดใหม่” จ้าวลู่ชิงปิดปากหัวเราะกับสีหน้าของทั้งสาม

“คุณหนู บ่าวเกือบเชื่อแล้วนะเจ้าคะว่าท่านเป็นบุตรรักของเทพเซียน” ซูเจินระเบิดเสียงหัวเราะกับอารมณ์ขันของคุณหนูนาง

“พวกเจ้าอย่าเชื่อเรื่องลี้ลับให้มันมาก สิ่งที่พวกเจ้าควรเชื่อให้มากคือตัวเอง เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจเจ้าค่ะ” สองพี่น้องพยักหน้ารับฟังคำสั่งสอนของผู้เป็นนายที่อายุมากกว่าพวกนางเพียงหนึ่งปี

รถม้าวิ่งมาจอดหน้าภัตตาคารหย่งเล่อในตำบลหลงซี จ้าวลู่ชิงกับทุกคนเดินเข้าไปในภัตตาคารที่เต็มไปด้วยลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ

มือจ้าวลู่ชิงยกขึ้นห้ามไม่ให้ผู้ดูแลภัตตาคารที่กำลังวุ่นวายมาต้อนรับพวกนาง วันนี้พวกนางมาในฐานะลูกค้าจึงเปิดห้องรับรองชั้นสอง

หลังจากทานมื้อเที่ยงจนอิ่มหนำสำราญทั้งสี่ก็เดินย่อยโดยการเลือกซื้อสิ่งของตามที่ต้องการ

จ้าวลู่ชิงเดินนำทุกคนไปซื้อพวกเครื่องปรุงต่าง ๆ ที่ต้องใช้ในการทำผักดอง เถ้าแก่เจ้าของร้านกล่าวขอบคุณพวกนางจนคอแห้งเพราะนางเสียเงินกับเครื่องปรุงไปไม่น้อย

“เถ้าแก่ข้าฝากไว้ที่ร้านท่านก่อนนะ อีกไม่นานจะมีคนของข้ามาขนกลับ”

“ไม่มีปัญหา กูเหนียงฝากไว้ทั้งวันก็ได้” เครื่องปรุงถูกซื้อไปเกือบทั้งร้านจะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร ต่อให้ฝากของไว้ทั้งวันก็มิโกรธเคือง

โหลวเจินจูชอบเลือกซื้อของเป็นชีวิตจิตใจ นางเห็นของสวยงามก็อดใจไม่ไหวจับแขนจ้าวลู่ชิงวิ่งข้ามถนนไปยังร้านขายเครื่องประดับ

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังข้ามถนนก็มีรถม้าห้อตะบึงพุ่งตรงมาที่พวกนางทั้งสอง

โหลวเจินจูกรีดร้องเมื่อรู้ว่าพวกตนคงหลบไม่พ้นรถม้าที่พุ่งเข้าใส่อย่างกระชั้นชิด

ทันใดนั้นก็มีบุรุษที่อยู่ในอาภรณ์ม่วงกระโจนเข้าหาพวกนางทั้งสอง จ้าวลู่ชิงยกมือขึ้นโอบกอดเอวคอดของโหลวเจินจูแล้วใช้ความคล่องแคล่วของตนเองหลบรถม้าที่พุ่งเข้าหา เท้าของนางยกขึ้นถีบบุรุษที่พุ่งเข้าใส่จนกระเด็นไปตกยังแผงขายบะหมี่

โม่เอินที่รักษาความปลอดภัยอยู่ห่าง ๆ พุ่งชกท้องม้าที่วิ่งอย่างบ้าคลั่งจนมันล้มลงกับพื้นก่อนที่มันจะวิ่งชนชาวบ้าน คนบังคับรถม้ากระเด็นมาตกอยู่ใกล้เท้า ส่วนด้านในรถม้าไร้ผู้คนโดยสารมาด้วย

จ้าวลู่ชิงชวนเซเล็กน้อย เอวของนางถูกมือของผู้ใดก็มิทราบประคองเอาไว้ไม่ให้ล้ม แผ่นหลังของนางชนเข้ากับหน้าอกแข็งแน่นอนว่าต้องเป็นหน้าอกบุรุษ

เพียงแค่หันกลับไปมองก็ต้องรีบเบี่ยงกายหลบ เพราะบุรุษที่ช่วยนางคือคุณชายใหญ่สกุลตู้

ตู้โม่โฉวหุบมือที่ประคองเอวคอดเล็กเข้าไปในแขนเสื้อ สีหน้าไม่ไว้วางใจของนางทำให้ใบหน้าเย็นชากระตุก

“ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ” ผงกศีรษะกล่าวขอบคุณประโยคสั้น ๆ

“คุณหนูทั้งสอง ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ” ซูเซียงกับซูเจินรีบวิ่งมาสำรวจผู้เป็นนาย

“ไม่ได้รับบาดเจ็บ ผู้ใดอาจหาญบังคับรถม้าให้วิ่งเร็วในเขตเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน” จ้าวลู่ชิงถามเสียงแข็ง

“คนบังคับรถม้าสลบไปแล้วขอรับ ภายในรถม้าไม่มีผู้ใดนั่งมาด้วยเลยขอรับ” โม่เอินเข้ามารายงาน

“พวกเจ้าทำร้ายร่างกายข้า”

บุรุษที่ถูกถีบด้วยแรงมหาศาลจนกระเด็นไปตกยังแผงขายบะหมี่ ลุกขึ้นมาชี้หน้าหลังจากนอนจุกอยู่สักพัก มือกุมหน้าท้องที่ได้รับความเจ็บปวดเดินซวนเซเข้ามาหาสตรีทั้งสอง

“ข้าอุตส่าห์จะเข้าไปช่วยเหลือพวกเจ้า แต่สิ่งที่พวกเจ้าตอบแทนคือการถีบอย่างนั้นหรือ”

“ขอบคุณที่คุณชายมีใจคิดช่วยเหลือ ข้านึกว่าคุณชายเป็นคนร้ายที่พุ่งเข้าใส่พวกเรา เท้าข้าจึงยื่นออกไปถีบอย่างไม่รู้ตัว”

จ้าวลู่ชิงโป้ปด แท้จริงแล้วที่นางถีบบุรุษผู้นี้เพราะเขาพยายามจะพุ่งเข้ามาใกล้ชิดกับพวกนาง ชายหญิงสวมกอดกันต่อหน้าประชาชีย่อมถูกติฉินนินทา หลายต่อหลายครั้งที่สตรีผู้เสียหายจำต้องกล้ำกลืนแต่งงานกับบุรุษที่ไม่ได้รักใคร่เพราะคำนินทา

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือสา” พุ่งเข้าหาเพื่อจะสวมกอดสตรีงดงามต่อหน้าชาวบ้าน ทว่าต้องกระเด็นไปตกยังแผงขายบะหมี่เช่นเดิม

ผู้ที่จัดการถีบบุรุษหน้าตาหื่นกามจนกระเด็นคือตู้โม่โฉวที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

จ้าวลู่ชิงส่ายหน้า “ขอบคุณ คุณชายตู้ที่ให้การช่วยเหลือ” หากเขาไม่ช่วยนางก็เตรียมพร้อมถีบหมอนั่นให้กระเด็นอยู่แล้ว นางพอจะกระจ่างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

โม่เอินกับซูเซียงเข้าไปจัดการกับบุรุษที่นอนอยู่รวมกับซากโต๊ะของแผงขายบะหมี่

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงจะทำร้ายคุณหนูของข้า คนเลวผู้นี้จะทำร้ายสตรี” ซูเซียงกล่าวเสียงดังให้ชาวบ้านรู้ว่าบุรุษผู้นี้จะทำร้ายเจ้านายของตน จากนั้นนางกับโม่เอินก็เข้าไปกระทืบ

ชาวบ้านต่างเข้าใจว่าผู้ที่ถูกกระทืบทำผิดต่อสตรีจึงตะโกนโห่ร้องให้กระทืบแรง ๆ ยกเว้นเจ้าของแผงขายบะหมี่ที่บอกให้หยุด โต๊ะเก้าอี้ร้านตนกลายเป็นซากปรักหักพัง

“พวกท่านหยุดเถิด ไปกระทืบกันที่อื่น” เจ้าของแผงขายบะหมี่ขอร้องอ้อนวอน

ซูเจินยื่นพวงเงินต่อหน้าพ่อค้าขายบะหมี่

“เชิญพวกท่านทวงความยุติธรรมให้กับสตรีได้เลยขอรับ” หยิบเงินแล้วรีบยัดใส่หน้าอก ถอยกลับไปยังที่เดิม